ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน

ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน

last updateLast Updated : 2026-03-27
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
46Chapters
8.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เสิ่นหมิงเล่อ คุณหนูสี่ตระกูลเสิ่น ปีนี้อายุได้เพียงสิบเจ็ด ในวันหมั้นหมายนางฝันร้ายคล้ายเป็นลางบอกเหตุ บิดาของนางเดิมทีเป็นถึงประมุขป้อมตระกูลเสิ่นแห่งเทียนซาน ในยามบิดาล้มป่วยและสิ้นใจ ตัวนางไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ไม่เพียงถูกรังแก ถูกเอารัดเอาเปรียบ ถูกทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ท้ายสุดยังถูกสามีทิ้งให้สิ้นใจในห้องใต้ดินอันเย็นเยียบ!! สะดุ้งตื่นขึ้นก็พบว่าหลายอย่างเกิดขึ้นจริงดังฝัน เช่นนี้แล้วหากนางพยายามเปลี่ยนมันเล่า เปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดี แม้นางต้องถูกครหาว่ากลายเป็นสตรีที่ถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือนเพียงวันเดียว แล้วอย่างไรเล่า?? อย่างไรเสียคู่หมายที่ดีก็คือคู่หมายคนใหม่!! หากคนเก่าไม่ดี เช่นนี้แล้วมิสู้หาบุรุษที่ดีกว่า หล่อเหลากว่า เอาให้รู้กันไปเลยว่าชะตานี้นางจะกำหนดเองไม่ได้!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1.1

สี่พรรคใหญ่แห่งเทียนซาน ยอดยุทธ์ผู้ครอบครองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ ตระกูลสวีทางเหนือ ตระกูลเฉินทางใต้ ตระกูลเสิ่นตะวันออก และตะวันตกมีตระกูลอวี้ผู้ครอบครองหอข่าวในใต้หล้า

คัมภีร์ทั้งสี่สร้างสมดุลให้ใต้หล้า เพลงกระบี่เหนือใต้ ออก ตก เป็นดังคานอำนาจสี่ทิศ ไม่มีตระกูลใดกลายเป็นอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง ทว่าในสามปีจะมีการคักเลือกหนึ่งในสี่ตระกูลขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์ ปกครอง ดูแล ตั้งกฎ ทั้งนี้ก็เพื่อให้ใต้หล้าอยู่ร่วมกันโดยสันติ

ป้อมตระกูลเสิ่น...ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทียนซาน วันนี้ชาวบ้านต่างรวมใจกันประดับแพรมงคลสีแดงเพื่อฉลองการหมั้นหมายของสองพรรคใหญ่ บุตรชายคนโตของตระกูลสวีหมั้นหมายคุณหนูสี่ตระกูลเสิ่น สองตระกูลเกี่ยวดองเป็นญาติ ทายาทของผู้ครอบครองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์เหนือและตะวันออกกำลังจะรวมใจเป็นหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก

นายท่านเสิ่น เสิ่นชิว วันนี้เบิกบานใบหน้ายิ้มแย้ม ของหมั้นมากมายวางเกือบเต็มลานรับรองป้อมตระกูลเสิ่น แม่สื่อทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ตระกูลเสิ่นจัดงานฉลองยิ่งใหญ่ จากนั้นกำหนดวันเพื่อให้เจ้าบ่าวยกเกี้ยวมารับเจ้าสาว

ป้อมตระกูลเสิ่นเดิมทีก็มั่งคั่งร่ำรวย เนินเขาหลังป้อมอุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยพืชสมุนไพรสูงค่าหายาก กิจการร้านสมุนไพรของตระกูลเสิ่นจึงเป็นหนึ่งไม่มีสอง

ตระกูลสวีทางเหนือของเทียนซานหนาวเย็นหิมะปกคลุม ถึงอย่างนั้นกิจการค้าหนังสัตว์กลับรุ่งเรืองและได้รับการยอมรับ ทั้งจิ้งจอกหิมะ หมี และหมาป่า ขนของมันล้วนมีราคาสูงตลอดปี ล่าอย่างไรก็ยังไม่หมด เรียกได้ว่าแม้หนาวเหน็บ แต่ตระกูลสวีกลับนับวันก็ยิ่งร่ำรวย

ตระกูลเฉิน...ลุ่มแม่น้ำหวงซานเหออุดมสมบูรณ์ ข้าวจึงเป็นสินค้าหลักที่ทำให้สามารถคงอยู่ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในด้านการเพาะปลูกและแหล่งพืชพรรณ

ตระกูลอวี้...ทางตะวันตกของเทียนซาน แหล่งต้นน้ำสำคัญที่ก่อกำเนิดการขนส่งทางเรือ นอกจากสัมปทานการขนส่งทางน้ำ ท่าเรือ ตระกูลอวี้ยังมีหอข่าวที่รู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมดของเทียนซานอีกด้วย

ฟังว่าคุณหนูสี่ ‘เสิ่นหมิงเล่อ’ เป็นบุตรสาวคนเดียวที่เกิดจากฮูหยินเอกของนายท่านเสิ่น เท่ากับว่าผู้ที่แต่งกับนางก็จะกลายเป็นผู้สืบทอดเพลงกระบี่ตระกูลเสิ่นแล้วครึ่งหนึ่ง สวีเหยียนถิงเป็นบุตรชายคนโตของนายท่านสวี สืบทอดเพลงกระบี่ตระกูลสวี แต่งกับบุตรสาวนายท่านเสิ่น เพลงกระบี่ตระกูลเสิ่นก็อยู่แค่เอื้อมมือเท่านั้น หากเขาได้ครอบครองเพลงกระบี่ของปรมาจารย์ถึงสองตระกูล ใต้หล้านี้ก็มิใช่ว่าเขาได้ครอบครองไปแล้วหรือไร!!

เสิ่นหมิงเล่อนั่งฟังสาวใช้และแม่นมของตนกล่าวถึงข่าวลือข้างนอก นางยิ้ม “อย่าไปสนใจกับคำพูดของผู้คนเลย” นางอารมณ์ดีเกินกว่าจะได้คิดมาก มองดูของหมั้นมากมายที่ตระกูลสวีส่งมา หัวใจของนางพองโตคับอก

สวีเหยียนถิงผู้นี้นางเคยพบสองครั้ง ในใจรู้สึกว่าเขาเป็นบุรุษที่ไม่เลวเลย ทั้งอ่อนโยนและจิตใจดี ปฏิบัติกับนางอย่างสุภาพและเอาใจใส่เป็นที่สุด ของขวัญมากมายเพียรส่งมาไม่ขาด การเข้าหาหรือก็อยู่ในสายตาผู้อาวุโส นับเป็นการให้เกียรตินางมาก แต่งให้เขานางไม่มีสิ่งใดเสียใจ

หลังการหมั้นหมายมีข่าวลือหนาหูหลายเรื่อง ใต้หล้ากำลังเกิดระลอกคลื่น เทียนซานกำลังเกิดความวุ่นวายต่อต้าน แต่ละตระกูลที่เคยมั่นคงล้วนมีปัญหาของตนให้ต้องสะสาง

ตระกูลสวี...การค้าขาดทุนติดกันมาหลายปี

ตระกูลเสิ่น...ยังหาทายาทที่เหมาะสมไม่ได้

ตระกูลอวี้...ฟังว่าคุณชายรองถูกพิษ คนทั้งตระกูลพยายามเฟ้นหาวิธีแก้พิษจนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องภายนอก

มีเพียงตระกูลเฉินที่ยังไม่มีข่าวลือใดเล็ดลอดออกมา...

เสิ่นหมิงเล่อ...วันๆ ทำหน้าที่ฮูหยินน้อยตระกูลสวี เอาอกเอาใจพ่อและแม่สามี พยายามทำดีกับคนในตระกูลสวีเพื่อให้ทุกคนเอ็นดูรักใคร่ แรกๆ มีเรื่องให้ปรับตัวอีกมากทว่าการแต่งงานก็นับว่าราบรื่นดี ชีวิตคู่หรือก็มีความสุขในทุกๆ วัน สามีเอาใจใส่ ครอบครัวปรองดองสามัคคี

กระทั่งผ่านไปเพียงสามเดือน...ทางใต้กลับเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ ข้าวสารขาดแคลน ธัญพืชขึ้นราคา ตระกูลเฉินที่เคยเป็นหนึ่งในการค้าข้าวและธัญพืชกลับมีสินค้าไม่พอขาย เทียนซานทุกหย่อมหญ้าอดอยากเพราะฝนตกน้ำท่วมหนัก แม้น้ำลดก็ไร้ซึ่งเมล็ดพันธุ์ที่จะนำมาเพาะปลูก

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Dao Menuthaidong
Dao Menuthaidong
สนุกมากๆเลยค่ะ
2026-04-06 19:31:35
3
0
46 Chapters
บทที่ 1.1
สี่พรรคใหญ่แห่งเทียนซาน ยอดยุทธ์ผู้ครอบครองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ ตระกูลสวีทางเหนือ ตระกูลเฉินทางใต้ ตระกูลเสิ่นตะวันออก และตะวันตกมีตระกูลอวี้ผู้ครอบครองหอข่าวในใต้หล้าคัมภีร์ทั้งสี่สร้างสมดุลให้ใต้หล้า เพลงกระบี่เหนือใต้ ออก ตก เป็นดังคานอำนาจสี่ทิศ ไม่มีตระกูลใดกลายเป็นอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง ทว่าในสามปีจะมีการคักเลือกหนึ่งในสี่ตระกูลขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์ ปกครอง ดูแล ตั้งกฎ ทั้งนี้ก็เพื่อให้ใต้หล้าอยู่ร่วมกันโดยสันติป้อมตระกูลเสิ่น...ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทียนซาน วันนี้ชาวบ้านต่างรวมใจกันประดับแพรมงคลสีแดงเพื่อฉลองการหมั้นหมายของสองพรรคใหญ่ บุตรชายคนโตของตระกูลสวีหมั้นหมายคุณหนูสี่ตระกูลเสิ่น สองตระกูลเกี่ยวดองเป็นญาติ ทายาทของผู้ครอบครองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์เหนือและตะวันออกกำลังจะรวมใจเป็นหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนักนายท่านเสิ่น เสิ่นชิว วันนี้เบิกบานใบหน้ายิ้มแย้ม ของหมั้นมากมายวางเกือบเต็มลานรับรองป้อมตระกูลเสิ่น แม่สื่อทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ตระกูลเสิ่นจัดงานฉลองยิ่งใหญ่ จากนั้นกำหนดวันเพื่อให้เจ้าบ่าวยกเกี้ยวมารับเจ้าสาวป้อมตระกูลเสิ่นเดิมทีก็มั่งคั่งร่ำรวย เน
Read more
บทที่ 1.2
เสิ่นหมิงเล่อเห็นสามีและพ่อแม่สามีเป็นทุกข์ นางสละสินเดิมทั้งหมดซื้อหาเสบียงจนผ่านพ้นมาได้ ทว่าตอนนั้นเองที่ได้รับข่าวว่าบิดาล้มป่วยและสิ้นใจกระทันหัน ตอนไปร่วมงานศพบิดาข่าวร้ายยิ่งกว่าทำให้ทุกคนแทบนั่งไม่ติด คัมภีร์ของปรมาจารย์หายสาบสูญ เพลงกระบี่ตระกูลเสิ่นยังไม่มีผู้สืบทอดบิดาก็มาจากไปเสียแล้ว!!!นับจากนั้น...ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยที่นางก็ยังไม่ทันตั้งตัว สามีห่างเหิน คนตระกูลสวีมองนางด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม นางทั้งถูกตำหนิ ถูกหาเรื่อง ถูกลงโทษ กระทั่งสามีก็ยังรับอนุเข้ามาโดยไม่แจ้งนางสักคำเสิ่นหมิงเล่อ...ถูกละเลย ถูกทอดทิ้ง ถูกมองข้าม อยู่เมืองเหนืออย่างไร้ตัวตัว ความรัก ความอ่อนโยนเอาใจใส่ของสามี นางตระหนักแล้วว่าเป็นเรื่องเสแสร้ง สิ่งที่สวีเหยียนถิงปรารถนา แท้ที่จริงก็คือคัมภีร์ปรมาจารย์มิใช่ตัวนาง!!เพราะตรอมตรมจากการจากไปของบิดา จากนั้นยังมีถูกตระกูลฝั่งสามีหาทางรังแกทุกทาง นางทั้งถูกเอารัดเอาเปรียบ สินเดิมไม่เหลือ ตัวนางก็ยังถูกสามีทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย กระทั่งทำผิดเล็กน้อยกลับถูกสามีสั่งขังเอาไว้ในห้องใต้ดินอันหนาวเหน็บ...ในทุกๆ วันอนุของสามีมาดูเพียงเพื่อเห็นนางสิ้นลม อี
Read more
บทที่ 1.3
“ท่านพ่อเจ้าคะ” หญิงสาวเดินเข้าไปหาบิดาด้วยรอยยิ้ม นึกถึงงานศพที่เงียบเหงาของบิดากับสภาพของป้อมตระกูลเสิ่นหลังบิดาสิ้นใจ เสิ่นหมิงเล่อได้แต่กลืนก้อนสะอื้นที่แล่นมาเป็นริ้วๆ กลับเข้าไป“เสี่ยวหวงหรงมาแล้ว? เป็นอย่างไรของหมั้นถูกใจหรือไม่”นางมองเห็นใบหน้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของบิดา น้ำตาก็ยิ่งรื้นขึ้นจนยากจะควบคุม เช่นนี้ที่ทำได้ก็คือหันไปรินชาพร้อมกับลอบเช็ดน้ำตา “ชอบเจ้าค่ะ ล้วนดีทั้งนั้น” การแต่งงานนี้เดิมทีนางเองก็เห็นด้วย ดังนั้นนางเองก็นับเป็นหนึ่งในต้นเหตุที่ทำให้บิดาผิดหวัง“เจ้าชอบก็ดีแล้ว ขอเพียงเจ้ามีความสุขพ่อเองก็ดีใจ ว่าแต่มาหาพ่อมีเรื่องใดหรือ”หญิงสาวยื่นจอกชาให้บิดา “ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านพ่อเจ้าค่ะ”“เรื่องอะไรไหนลองว่ามา”“ไหนๆ ข้าก็หมั้นหมายแล้ว อีกไม่ถึงเดือนก็จะแต่งงาน ข้าอยากชวนท่านพ่อไปเยี่ยมท่านน้าที่ฝั่งตะวันตกเจ้าค่ะ”ท่านน้าที่นางกล่าวถึงก็คือน้องสาวของมารดาที่ลาโลกไปตั้งแต่นางยังเด็ก อีกฝ่ายมีความรู้เรื่องแพทย์ นางอยากมั่นใจว่าบิดาตอนนี้สบายดี ทว่าหากไม่ใช่ความลับที่บิดาล้มป่วยก็ยังจะรักษาเอาไว้ได้ หากท่านน้าของนางเป็นคนตรวจอาการ...“จะว่าไปก็ไม่
Read more
บทที่ 1.4
ในห้องหนังสือของเสิ่นชิวน้อยคนที่จะได้รับอนุญาติให้เข้าไป เสิ่นหมิงเล่อคือหนึ่งเดียวที่เข้าๆ ออกๆ ทว่าก่อนหน้านี้ให้อย่างไรนางก็ไม่เคยให้ความสนใจคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ แม้จะรู้ว่ามันเก็บเอาไว้ที่ใด แต่นางกลับไม่เคยคิดที่จะนำออกมาดูสักครากล่องพันสลัก...ในช่องลับของห้องหนังสือเสิ่นหมิงเล่อล่วงรู้วิธีเปิดกล่อง มารดาของนางเป็นคนทำกล่องนี้ขึ้น เคยสอนนางถึงวิธีเปิดตั้งแต่จำความได้ เรื่องนี้แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่เคยล่วงรู้ตอนออกมาจากห้องหนังสือของบิดา นางจงใจกอดรองเท้าของบิดาเอาไว้กับอก กระซิบบอกคนเฝ้าหน้าห้องหนังสือว่าห้ามบอกบิดา เพราะนางอยากเย็บร้องเท้าให้เป็นของขวัญอีกฝ่าย หากล่วงรู้ก่อนบิดาอาจไม่ประหลาดใจ คนเฝ้าประตูมองนางด้วยสายตาเอ็นดู เขาหัวเราะจากนั้นรับปากโดยไม่สงสัยแน่นอน...ผู้ใดจะกล้าสงสัยเล่าว่าผู้ที่ขโมยคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ไปจะเป็นคุณหนูของตระกูลเสิ่นเอง!!!เพิ่งออกมาจากเรือนบิดาก็มองเห็นเงาร่างสูงของเสิ่นจิ่ว เขาเดินอยู่อีกฟากของโถงทางเดิน ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นนางหยุดยืนมองเขานิ่ง เขาเป็นเพียงบุตรบุญธรรม นางเป็นบุตรสาวสุดรักสุดหวงของผู้นำตระกูล ดังนั้นแม้ไม่อยากทำก็ต้องจำใ
Read more
บทที่ 1.5
“สีหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ท่านพ่อมิใช่อยากให้ข้ายอมรับว่าเขาเป็นพี่มิใช่หรือ ตอนนี้ข้าก็ยอมรับแล้วอย่างไรเล่า ข้าให้เขาเป็นพี่สี่ก็ได้ อย่างไรเขาก็ลืมตามาดูโลกก่อนข้า”บิดาของนางระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หายากที่เสี่ยวหวงหรงของข้าจะยอมรับเรื่องนี้ ต้าจิ่วกลับมาจากไปเที่ยวครั้งนี้ข้าจะจัดงานฉลอง ประกาศให้ทุกๆ คนรู้และรับเจ้าเข้าทำเนียบตระกูล”นางอยากจะถอนหายใจออกมาเสียงดังๆ บิดาของนางไม่รับอีกฝ่ายเข้าตระกูลเพราะนางจริงเสียด้วย หันไปมองเสิ่นจิ่ว เห็นรอยยิ้มของเขานางก็ยิ่งรู้สึกผิด แม้เขายิ้มเพียงบางๆ แต่ก็มองออกว่าดวงตาคมคู่นั้นเปล่งประกาย“พวกท่านทำเหมือนข้าเป็นต้นเหตุให้เขาไม่ได้เข้าทำเนียบ ข้าไม่สนใจพวกท่านสองคนแล้ว” นางทำเป็นโกรธจากนั้นเดินไปขึ้นรถม้า “พี่สี่ยังไม่รีบมาประคองข้าขึ้นรถม้า!”เสิ่นจิ่วยิ้มกว้างรีบเดินเข้ามา “คุณหนูระวังด้วย”นางถลึงตาให้เขา “ยังจะเรียกข้าคุณหนู??”“ใช่ๆ เรียกน้องสี่สิจึงจะถูก” บิดาของนางสำทับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“น้องสี่” นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขายิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ไปถึงดวงตา...เฮ้อ...เสิ่นหมิงเล่อเมื่อก่อนเห็นชัดว่าเจ้าเป็นสตรีที่ช
Read more
บทที่ 1.6
“ดูเจ้าสิ อายุเท่านี้กลับดูกังวลไม่สบายใจตลอดเวลา ราวกับว่าทุกอย่างตรงหน้ากำลังจะพังทลายลงอย่างนั้นละ บิดาของเจ้าเป็นคนเก่งกาจทั้งยังรอบคอบ เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ต้องแบกอะไรเอาไว้ ให้บิดาเจ้าแบกก็พอ เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเสิ่น หากเขารู้ว่าเจ้าเป็นเช่นนี้มิปวดใจแย่หรือ นอนได้แล้วไม่ต้องคิดแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะหลอกเขาออกไปข้างนอก แอบตรวจสุขภาพของเขาให้ละเอียดจากนั้นจะบอกเจ้าเป็นคนแรก โชคดีที่ช่วงนี้ข้าหลอมลูกกลอนวารีเอาไว้ถึงสามเม็ด ให้เจ้าสองเม็ดก็แล้วกัน”“ลูกกลอนวารีหรือเจ้าคะ?”“ใช่แล้ว ยานี้หากกินเข้าไปภายในหนึ่งเดือนแม้ร่างกายถูกพิษก็จะไม่เป็นอะไร พิษร้ายแรงเพียงใดก็จะสูญสลาย หากบาดเจ็บภายในก็จะช่วยบรรเทา เจ้าให้บิดาเม็ดหนึ่ง ส่วนเจ้าก็เก็บเอาไว้เม็ดหนึ่ง คลายความกังวลให้เจ้าในช่วงนี้ก็แล้วกัน”“ท่านน้า...ท่านดีที่สุดเลย” เหตุใดเมื่อก่อนตอนเกิดเรื่องนางจึงไม่เคยคิดจะส่งข่าวให้ท่านน้าเลย จะว่าไปงานแต่งงานของนางกับสวีเหยียนถิงก็ไม่เคยเห็นผู้เป็นน้ากับน้าเขยไปร่วมงาน??อันที่จริงหากมิใช่เพราะอยากขอความช่วยเหลือ เสิ่นหมิงเล่อพบว่านางส่งข่าวถึงผู้เป็นน้าน้อยมาก และหากจะให้อีกฝ่ายไปเยี่
Read more
บทที่ 1.7
“ไปเถิด บิดาของเขาเร่งร้อนกลับไปโดยไม่พาเจ้าไปพร้อมกัน เห็นชัดว่ามีเรื่องด่วน ข้าแอบได้ยินมาว่ามีคนลอบเข้าไปในห้องหนังสือของเขา ขโมยของสำคัญของเขาไป”“เอ๋?!!” หญิงสาวเลิกคิ้ว“เกรงว่าเรื่องนี้คงเป็นคนในมากกว่าคนนอก ของสำคัญหายไปในช่วงที่เขาไม่อยู่...เฮ้อ” นางหัวใจหล่นวูบ ของสำคัญที่ว่าคงไม่ใช่คัมภีร์แห่งปรมาจารย์กระมัง ก็นาง...แอบเอาออกมาแล้วนี่“หรือว่า...หลังจากข้านำออกมามีคนแอบเข้าไปเพื่อขโมย...” นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ระหว่างนั่งบนรถม้าก็ได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองอย่างเคร่งเครียด หากนางไม่ได้แอบนำคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ออกมาก่อน หากมีคนแอบเข้าไปเพื่อขโมยมันจริงๆ ก็เท่ากับว่าเรื่องที่คัมภีร์แห่งปรมาจารย์หายไปเป็นเรื่องจริง อีกทั้งยังอาจเป็นคนในที่เป็นตัวการ?!!รถม้าชะลอลงเพราะฝนที่ตกหนัก ถนนที่เต็มไปด้วยน้ำขังทำให้การเดินทางล่าช้า เสิ่นหมิงเล่อที่ร้อนใจยกม่านรถม้าขึ้น ตะโกนบอกให้เสิ่นจิ่วหาที่พักเพื่อหลบฝน โชคดีที่มีโรงเตี๊ยมพักม้าดังนั้นขบวนเดินทางจึงมีที่หลบฝน“ท่าเรืออยู่ไม่ไกลจากที่นี่กระมัง” นางถามเสิ่นจิ่ว “ได้ยินมาว่าตระกูลอวี้มีเรือที่สามารถนำรถม้าขึ้นไปได้ อีกทั้งยังขนส่งทางไ
Read more
บทที่ 1.8
เสียงม้าควบตามหลังมาจากนั้นเสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้น ชายคนที่หลบอยู่ในรถม้ากับนางลอบมองออกไปด้านนอก เขาพยายามเล็งหน้าไม้ไปยังคนด้านนอก หญิงสาวรู้ว่าหากยังนิ่งเฉยคนด้านนอกถูกทำร้ายนางเองก็คงมีชะตากรรมที่ไม่ดีนัก เช่นนี้แล้วจึงกลั้นหายใจกระโดดเข้าไปใช้ไหล่กระแทกสีข้างของอีกฝ่ายสุดแรงเกิด!!“ระวังด้วยเขาอาบยาพิษบนลูกดอก!!” นางตะโกนสุดเสียงต่อมาก็ยังถูกบุรุษข้างๆ สะบัดจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังรถม้า เจ็บจนลุกไม่ขึ้น...จุกจนพูดไม่ออกด้านนอกได้ยินเสียงฟ้าคำรามดังลั่น ไม่นานสายฝนก็เทลงมาราวกับฟ้าถล่ม ฝนตกหนักมากแต่การไล่ล่ากลับไม่จบลง รถม้าโคลงเคลงวิ่งเร็วมากจนน่าหวาดหวั่น เสินหมิงเล่อพยายามคงสติเอาไว้ให้มั่นคง ตอนนางลืมตาขึ้นก็พบว่าบุรุษชุดดำยิงหน้าไม้ออกไปอีกครั้ง จากนั้นเตรียมอาบยาพิษบนลูกดอกอีกเขาหันมามองนางจากนั้นเล็งหน้าไม้มา นางเบิกตามองเขา...ทว่าปลายกระบี่เล่มหนึ่งกลับจ้วงแทงเข้ามาในรถม้าชายผู้นั้นคว้าข้อมือของคนด้านนอกเอาไว้ เล็งหน้าไม้อีกครั้ง หญิงสาวได้แต่ร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว พอรวบรวมเรี่ยวแรงได้ก็ลุกขึ้นดันหน้าไม้ขึ้นเบี่ยงออกไปอีกด้าน ถึงอย่างนั้น...ลูกดอกก็ยังเฉี่ยวโดนไหล่ของบ
Read more
บทที่ 2.1
“หกอสรพิษ?! สมควรตาย! พิษนั่นไร้ยาแก้!!”อวี้เฟิงเหลียนลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาสานสบกับหญิงสาว นางมองเขานึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะส่งเสียงแผ่วเบา “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต”“ท่านเองก็ช่วยข้า ดังนั้นพวกเราไม่มีสิ่งใดติดค้าง” นางเพิ่งพูดจบเขาก็กระอักเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง ดูแล้วคงจะทรมานมาก เห็นชัดว่าพิษนี่ร้ายแรงจริงๆ ครู่ต่อมาอยู่ๆ ก็นึกถึงกำไลที่ข้อมือของตนลูกกลอนวารี... แต่นางคิดจะใช้มันช่วยชีวิตบิดาในยามจวนตัว ถึงอย่างนั้นท่านน้าบอกนางว่าบิดากินลูกกลอนวารีไปแล้วเม็ดหนึ่งหญิงสาวก้มลงแกะไข่มุกที่ครอบลูกกลอนวารีออกมาจากกำไล ยื่นมันไปยังริมฝีปากของอวี้เฟิงเหลียน “กิน” นางบอกเขาเพียงมองนางจากนั้นคว้าข้อมือของนางบีบแน่น “นี่คืออะไร”“แม่นางนี่คืออะไรกัน หกอสรพิษไม่มียาถอน...”“เชื่อข้า กิน” นางยังคงย้ำทั้งที่ไม่มั่นใจเลยสักนิดที่นึกไม่ถึงกว่าก็คืออวี้เฟิงเหลียนยอมอ้าปากกินจริงๆ “เคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนลงท้องไปเสีย หากไม่อาจขับพิษอย่างน้อยพิษก็คงถูกสกัดเอาไว้ หากยังไม่ถึงที่ตายบางทีท่านอาจจะยังมีเวลาเสาะหาท่านหมอฝีมือดี... ท่านน้าของข้าเป็นหมอ นี่คือลูกกลอนวารี ข้าเพิ่งได้มาจากนาง บางทีท
Read more
บทที่ 2.2
นางเลิกคิ้ว “พี่สี่หมายความว่าอย่างไร”เขามีท่าทีครุ่นคิดด้วยความกังวล “สายของเราเคยรายงานพ่อบุญธรรมครั้งหนึ่ง ข้าเองก็อยู่ในห้องด้วยจึงพอรู้เรื่องมาบ้าง ฟังว่านายท่านอวี้มีฮูหยินที่เท่าเทียมถึงสามคน ไม่แบ่งแยกเอกหรืออนุ เช่นนี้บุตรชายทั้งสามของเขาจึงมีฐานะเท่าเทียม ทว่าเพราะเดิมทีธรรมเนียมของตระกูลอวี้คือทายาทคนแรกคือผู้สืบทอด เช่นนี้แล้วแม้คุณชายใหญ่จะความสามารถน้อยกว่าคุณชายรอง เขากลับยังคงได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขต่อจากบิดา คุณชายรองแม้สูญเสียมารดาแต่ถูกเลี้ยงดูมาจากฮูหยินผู้เฒ่า วรยุทธ์ไม่เป็นสองรองใครแม้ยังไม่ได้ฝึกฝนเพลงทวนจากคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ บางทีนี่อาจเป็นแผนกำจัดคุณชายรองก็เป็นได้ ดังนั้นจึงไม่อาจปักใจเชื่อเรื่องที่มีคนคิดช่วงชิงคัมภีร์แห่งปรมาจารย์จากสี่ตระกูล”หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... ถึงอย่างนั้นในช่วงที่เทียนซานเกิดความวุ่นวาย สี่ตระกูลแตกแยกไม่ปรองดอง ไม่มีเวลาสนใจซึ่งกันและกัน นางเองก็เคยประสบมาแล้วในฝันบอกเหตุ นางไม่คิดเป็นอื่นนอกจากมีคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดหมายปองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์จริงๆไม่กี่วันก่อนป้อมตระกูลเสิ่นเกิดเรื่อง ต่อมาก็ตระกูลอวี้ หากไม่กี่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status