All Chapters of คุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู: Chapter 11 - Chapter 20

นางไร้ทายาท ไม่มีที่พึ่งพิง อยู่ๆ แม่ทัพลั่วที่เคยช่วยชีวิตก็ให้คนตามหา กระทั่งยื่นข้อเสนอ นางไม่รับก็เท่ากับไสส่งตัวเองให้กลับไปแดนเหนือซึ่งที่นั่นนางก็เหมือนตัวคนเดียว นางกล้ามาที่นี่เพราะเดิมทีเคยเป็นสหายของมารดาเฟิงเสียนกวง ความสัมพันธ์เก่าก่อนยังพอมี ปรึกษาเขานางเชื่อมั่นว่าเรื่องนี้จะไม่ถูกแพร่งพราย และนางจะได้รับคำชี้แนะที่เหมาะสม“ท่านราชครูมิใช่คนเลวร้าย เพียงแต่จวนราชครูถูกละเลยนานเกินไป หากท่านรับมือคนในจวนราชครูได้ ที่เหลือก็ไม่มีสิ่งใดยากเย็น คุณหนูสิบเอ็ด...ข้าว่านางมิใช่คนเลวร้าย แม้ดูลุ่มลึกเจ้าเล่ห์มากแผนการ ทว่าข้ามั่นใจว่านางไม่ใช่คนไม่ดี มิสู้ท่านไปพบนางสักครา เปิดอกสนทนากับนางตามตรง ดูว่านางจะส่ายหน้าหรือพยักหน้า”“หากนางส่ายหน้า?”“เช่นนั้นข้าจะลองหาวิธีอื่น เมืองหลวงนอกจากท่านราชครูยังมีบุรุษอื่นที่เพียบพร้อม ขอเพียงท่านไม่รังเกียจที่จะแต่งให้กับบุรุษที่ไม่ได้มั่งคั่งแต่ก็ไม่ได้ลำบาก คนดีๆ หาไม่ยากอย่างที่คิด”นายหญิงสวียิ้ม “ข้ารู้ว่ามาที่นี่ข้าจะไม่ถูกทอดทิ้ง ขอบคุณเฟิงเส้าฝู่”เฟิงเสียนกวงมองไปยังพ่อบ้าน “เสี่ยวฮัวอยู่หรือไม่”“ขอรับ”“ช่วงนี้ให้นางติดตามนายห

ถึงจวนแล้ว... “เอาละท่านพร้อมหรือยัง”“พร้อมอะไร” เขาเลิกคิ้ว“เล่นละครอย่างไรเล่า! ตอนนี้ท่านเจ็บหนักเพราะถูกคุณชายหยวนกับคนคุ้มกันทำร้าย คุณชายหยวนยังข่มขู่ให้ท่านไปบอกท่านพ่อว่าไม่เป็นแล้วซื่อจื่อจวนราชครู ท่านสู้กลับเพราะโกรธ ลงมือทำร้ายพวกเขาเพราะป้องกันตัวเอง ตอนคับขันท่านเพลี่ยงพล้ำก็ได้เฟิงเส้าฝู่ช่วยเอาไว้ จากนั้นข้าจึงผ่านไปเห็น”เยี่ยนหย่งหนานอ้าปากค้าง “น้องสิบเอ็ดเจ้า...”“เชื่อข้าเถิดมันจะได้ผล ระหว่างบอกผู้อื่นว่าถูกข้าอัดจนน่วม กับบอกผู้อื่นว่าทะเลาะกับท่าน คุณชายหยวนกับคนตระกูลหยวนย่อมเลือกอย่างหลัง เฟิงเส้าฝู่ย่อมเข้าใจหลังได้ยินข่าวลือนี้”ระหว่างถูกสตรีที่เติบโตในห้องหอต่อยตีจนแพ้ไม่เป็นท่าทั้งนายทั้งบ่าว กับทะเลาะกับบุรุษด้วยกันเอง เลือกอย่างไหนจึงจะได้ชื่อว่าไม่โง่งม คนตระกูลหยวนย่อมตระหนักได้ในทันที แม้โกรธจนอยากทำลายชื่อเสียงของนาง แต่ชื่อเสียงของบุตรชายตัวเองก็ยังต้องรักษา วนเวียนข้างกายคนจวนราชครูที่รักหน้าถึงเพียงนี้ นางเดาได้ว่าจวนขุนนางจวนอื่นก็คงไม่ต่างกันนักเรื่องทะเลาะกับจวนอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่บิดา เรื่องเล่นละครปล่อยให้เป็นเรื่องของเยี่ยนหย่งหนาน เ

เส้นแบ่งระหว่างฮูหยินเอกกับอนุ จะอย่างไรก็ชัดเจนในใจของผู้คน ลำดับความสำคัญของฐานะในจวน ไม่ได้แตกต่างจากลำดับขั้นของขุนนางในราชสำนัก มาก่อนหลังไม่สำคัญ ที่สำคัญคือใครสูงศักดิ์กว่าต่ำศักดิ์กว่าซินอี๋เหนียงถึงขั้นเซไปด้านหลัง “ท่านแม่!” เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยคว้าตัวมารดาเอาไว้เยี่ยนเสวี่ยหรูมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย “ไม่นับรวมที่ชาติกำเนิดของท่านต่ำต้อยเป็นเพียงสาวใช้ในจวน ฮูหยินราชครูคือสตรีที่เดินเคียงข้างอาจารย์ผู้สั่งสอนรัชทายาท รัชทายาทคือฮ่องเต้องค์ถัดไปที่ครองบัลลังก์ต้าเย่า ต่อให้ท่านคิดว่าตัวเองคู่ควรเพราะมีบุตรชายให้ท่านพ่อ คิดหรือว่าท่านพ่อจะยกฐานะท่านขึ้นมาได้ ซินอี๋เหนียงท่านรู้ความหมายของคำว่าฝันกลางวันหรือไม่ ต่อให้มารดาของข้าเสียสติ กระทั่งกลายเป็นสตรีวิปลาสที่ถูกส่งออกไป ถึงอย่างนั้นฐานะฮูหยินเอกนี้ชั่วชีวิตท่านก็เป็นไม่ได้!!”เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยกรีดร้อง “เจ้าหุบ...”เยี่ยนเสวี่ยหรูจ้องมองน้องสาวคนที่สิบสามด้วยสายตาดุดัน ถ้อยคำด่าทอถูกอีกฝ่ายกลืนลงท้องไปเพราะความตกตะลึงหญิงสาวมองสองแม่ลูกด้วยดวงตาเย็นชาจากนั้นหมุนตัวเดินจากไป ซินอี๋เหนียงมองแผ่นหลังเย็นชานั้นด้วยความตกตะลึง

นางพยายามไกล่เกลี่ยพยายามทำให้ดีที่สุด ตอบแทนเจ้าของร่าง อีกทั้งยังเป็นการปูทางเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตผ่อนคลายหน่อย จวนราชครูที่ใหญ่โตนี้วุ่นวายเลอะเทอะมานานเกินไป สมควรที่จะต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง หากนางไม่ทำและปล่อยให้ซินอี๋เหนียงลงมือ... ถึงเวลานั้นมารดาที่กำลังจะเสียสติ จวนราชครูที่ถูกละเลย ทายาท ผู้คน บ่าวไพร่ เยี่ยนเจาที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องราวในจวน ทุกๆ คน ทุกๆ อย่างก็เพียงแค่รอเวลาที่จะเดินไปจนถึงทางตัน ด้วยนิสัยและสติปัญญาของซินอี๋เหนียง เกรงว่าเพียงปีเดียวจวนราชครูก็คงเดินทางมาถึงจุดล่มสลายเป็นแน่...เดือนต่อมาที่หมู่บ้านหรูเซิงนอกกำแพงเมืองหลวง ที่นี่ถูกลงทะเบียนเป็นสินเดิมที่มารดาจะยกให้เยี่ยนเสวี่ยหรู หากว่านางแต่งงานออกเรือนหลังจากนี้ เยี่ยนเสวี่ยหรูเลือกที่นี่ให้เป็นที่อยู่ของลั่วซื่อ มีบ่าวไพร่ที่ไว้ใจได้ มีท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านซึ่งเป็นคนเก่าแก่ของตระกูลลั่วคอยเป็นหูเป็นตา ที่นี่ลั่วซื่อจะปลอดภัยและได้รับการดูแลเป็นอย่างดีมองลั่วซื่อที่เหม่อลอยเอาแต่ส่งเสียงร้องเพลง ดวงตาว่างเปล่า ร่างโยกไปมาราวกับเด็กๆ ที่ไร้เดียงสา “ท่านแม่เจ้าคะ”อีกฝ่ายไม่ได้มองมาที่นางเอาแต่ส่งเส

มองใบหน้าเขียวคล้ำของคนทั้งสาม เยี่ยนเสวี่ยหรูยิ้มบาง “ไม่นับรวมว่าข้าจะอยากแต่ง หรือไม่อยากแต่ง ล้วนเป็นเรื่องของข้าและข้ามีสิทธิ์ตัดสินใจ พวกท่านคิดว่าตัวเองเป็นใครจึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ยุ่งกับเรื่องของข้า หากไม่เห็นด้วยมิสู้ไปสอบถามจ้าวฮูหยินด้วยกันตอนนี้ นางมีจุดประสงค์ใดที่ส่งพวกท่านมาเยาะหยันข้าที่จวนท่านลุง เห็นชัดว่าตระกูลจ้าวไม่เห็นจวนราชครูและจวนแม่ทัพลั่วในสายตา!!”นางไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้นจริงๆ ข่มขู่อีกฝ่ายให้เลิกก่อกวนไปอย่างนั้น ทว่านึกไม่ถึงว่าคำขู่ของนางจะได้ผลเกินไป สตรีทั้งสามตามมาด้วยความลนลานเมื่อเดินมาจนถึงสระตื้นๆ ที่มีปลาหลากสีแหวกว่าย สะพานเล็กๆ ที่มีไว้ชมปลาเหล่านั้น สตรีสี่คนที่ยื้อยุดฉุดกระชาก“ผลักนาง” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น “หากนางตกลงไปก็ไม่มีโอกาสไปฟ้องแม่ทัพลั่วแล้ว”เยี่ยนเสวี่ยหรูหรี่ตาลง นางมองสตรีสามคนปราดเข้ามา มือข้างหนึ่งผลัก เท้าข้างหนึ่งวาดออกไปยังขาของอีกคน จากนั้นยกเท้าขึ้นถีบ!!!เสียงคนตกน้ำดังขึ้นสองเสียง ทว่าหญิงสาวตระกูลจ้าวอีกคนยังยื้อยุดนาง เยี่ยนเสวี่ยหรูยกเท้าขึ้นขณะสายตามองผ่านหัวไหล่ของคนตรงหน้า ...ปะทะกับสายตาอีกคู่ เฟิงเสียนกวง!!!