คุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ครานั้นเมื่อเยี่ยนเสวี่ยหรูอายุครบปักปิ่น อยู่ๆ มารดาก็นึกขึ้นได้ว่ามีบุตรสาวอีกคน จัดงานเลี้ยงปักปิ่นอย่างยิ่งใหญ่หรูหรา เชิญชนชั้นสูงมาร่วมงานมากมายแน่นจวน ทว่าความจริงก็คือหลังสูญเสียบุตรชายที่เป็นความหวัง ลั่วซื่อกลับตั้งใจจะแต่งบุตรสาวออกกับผู้ใดก็ได้ที่จะทำให้นางได้อำนาจในการดูแลจวนทั้งหมดกลับมา!!!เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อย...คิดว่ามารดาตระหนักแล้วว่าตนเองก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข คิดว่าในที่สุดมารดาก็จะหันมารักและใส่ใจตน ที่ไหนได้มารดากลับมองนางเป็นหมากเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจและการเอาชนะ!!งานเลี้ยงปักปิ่นทำให้มารดาได้รับคำชมเชย บิดาส่งคืนการดูแลจวนทั้งหมดให้ลั่วซื่อดังเดิม จากนั้น...ลั่วซื่อกลับขังบุตรสาวเอาไว้ในเรือน รอโอกาสที่จะส่งบุตรสาวขึ้นเกี้ยวเพื่อแต่งออกฟังว่าบุตรชายของแม่ทัพจ้าวปีนี้อายุครบยี่สิบห้า ฮูหยินเอกของอีกฝ่ายเพิ่งสิ้นใจไปหลังคลอดบุตร มารดาบีบให้เยี่ยนเสวี่ยหรูไปดูตัว เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อยที่เพิ่งปักปิ่น ตระหนักดีว่ามารดาเห็นนางเป็นเพียงหมากเช่นนี้จึงโวยวายไม่ยินดี นี่จึงเป็นเหตุผลที่เด็กน้อยถูกขังเอาไว้ในเรือน ไม่มีสาวใช้ ไม่มีบ่าวไพร่ มีข้าวส่งไปให้เพียงวันละมื

“มันเรื่องของข้า! เจ้าเป็นบุตรสาวกล้าตั้งคำถาม กล้าแข็งข้อกับข้าหรือ? ลากมันออกไป! หากยังไม่ไปอีกข้าจะให้คนโบยเจ้าด้วย!! ยังไม่รีบไปจับนางลากออกไป!”“ท่านแม่! ท่านจะลงโทษข้าจนตายเหมือนพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ” นางเหลืออดแล้วจริงๆ!!!ลั่วซื่อชะงักงัน บ่าวไพร่เบิกตาอย่างไม่อยากเชื่อ...ใช่แล้ว...เยี่ยนหย่งจื้อ ซื่อจื่อจวนราชครู วันนั้นเขาถูกมารดาด่าทอกดดันทั้งบีบคั้น หลังสอบไม่ได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในสำนักศึกษาหลวง ขณะเดียวกันในชั้นที่อายุน้อยกว่า เยี่ยนหย่งหนานกลับได้ที่หนึ่งวันนั้นมารดาไล่ทุกคนออกไปจากสวน อากาศหนาวเหน็บ ลั่วซื่อให้เยี่ยนหย่งจื้อคุกเข่าโดยไม่สวมเสื้อคลุมเป็นการลงโทษ ทว่าเยี่ยนหย่งจื้อเหนื่อยจนเกินไป อ่อนล้า ท้อแท้ ถูกบีบคั้น กดดันเยี่ยนเสวี่ยหรูมองเห็นพี่ชายเดินลงไปในสระ จากนั้นเขาก็ไม่กลับขึ้นมาอีกเลย... นางวิ่ง...หอบ...เหนื่อย ทว่าเท้าก็ยังคงวิ่ง วิ่งไปหาความช่วยเหลือ ตะโกนบอกให้มารดารับรู้ พ่อบ้านถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสวน บ่าวไพร่ไม่กล้าขัดคำสั่ง นางตะโกนบอกมารดาว่าพี่ชายเดินลงไปในน้ำ กว่าจะมีคนมาพบ...ก็สายไปแล้ว“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”ทุกคนสะดุ้งเฮือก... เยี่ย

บนรถม้า...เสี่ยวผิงสีหน้าไม่ใคร่จะดีนักผิดกับผู้เป็นนายที่ดูสงบเยือกเย็น เยี่ยนเสวี่ยหรูเลิกม่านมองออกไปด้านนอก “กังวลใจไปก็เท่านั้น”สาวใช้ของนางเม้มปาก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพ...”นางยิ้มบาง “ไม่ว่าจะท่านพ่อหรือท่านลุง พวกเขาก็เหมือนๆ กัน ขอแค่ผลประโยชน์ไม่เปลี่ยนมือพวกเขาล้วนคล้อยตามได้”เสี่ยวผิงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ท่านเปลี่ยนไปมากเลยรู้ตัวหรือไม่เจ้าคะ”นางถอนหายใจ “แล้วข้าควรเป็นคนเดิมหรือ ในเมื่อแม้แต่ท่านแม่เองก็คิดจะใช้ข้าเป็นหมาก เจ้าคิดหรือว่าเป็นสตรีชนชั้นสูงนั้นโชคดี” นางส่ายหน้า “ไม่เลย ดูสิ ข้างนอกนั้น ทุกคนล้วนมีความทุกข์ มีความสุขที่แตกต่างกันไป มีไม่มากหรอกที่มีความสุขอย่างแท้จริง ชาวบ้านก็มีความทุกข์อย่างชาวบ้าน ชนชั้นสูงเองก็มีความทุกข์ของชนชั้นสูง เพราะเจ้าไม่มีวันหยั่งรู้ได้เลยว่าจิตใจคนนั้นน่ากลัวเพียงใด ทุกๆ คนไม่ว่ายากจนหรือมั่งคั่งล้วนต้องดิ้นรนทั้งนั้นไม่แตกต่างกันหรอก ผู้ชนะคือผู้ที่รู้จักเปลี่ยนตัวเองตามสถานการณ์ รู้จักมองเหตุการณ์ให้ทะลุปรุโปร่ง เข้าใจหรือไม่”เสี่ยวผิงมีสีหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็งุนงงในเวลาเดียวกันเยี่ยนเสวี่ยหรูเพียงยิ้มไม่ได

“น้องสิบเอ็ด?! เจ้ารีบไปเสีย ไปจากที่นี่!”“สิบเอ็ด?? นางน่ะหรือคุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู? รูปโฉมก็นับว่าดูได้นี่ ฟังว่าปักปิ่นแล้วเหตุใดมาเดินในตรอกเงียบๆ นี่เล่า หรือว่าเอาอย่างสตรีชั้นต่ำลอบนัดพบคนรักที่ไม่อาจพาไปพบบิดามารดา? ฮ่าๆๆ”รองเท้าอีกข้างของนางลอยหวือ...มันกระแทกเข้าที่กลางหน้าผากของเขาอีกครั้ง“โอ๊ย เยี่ยนเสวี่ยหรู เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้า ที่นี่ไม่ว่าใครทำอะไรล้วนไม่มีใครรู้เห็น พวกเจ้าจับนางเอาไว้!!”“คะ...คุณชายแต่ว่านาง...”“ข้าบอกให้จับนางเอาไว้! อย่างมากก็แค่รับนางเข้าจวนเป็นอนุ ข้าจะดูว่าทำลายชื่อเสียงนางวันนี้นางจะกล้าแต่งให้บุรุษใดได้อีก!”“หยวนอวี่ฉีเจ้ากล้า?! หากเจ้ากล้าแตะต้องนาง...” เยี่ยนหย่งหนานถูกเหยียบจมเท้าหยวนอวี่ฉีหันไปถ่มน้ำลายใส่อีกฝ่าย “คอยดูว่าข้าจะกล้าหรือมะ...” พูดไม่ทันจบประโยคคนของเขาก็ถูกถีบจนกระเด็นกลับมา หยวนอวี่ฉีถูกชนจนเซล้มหงายก้นกระแทกเยี่ยนหย่งหนานอ้าปากค้าง เขามองน้องสาวอัดผู้ติดตามของสหายร่วมเรียนไปกองกับพื้น บุรุษตัวใหญ่กว่านางถึงสองเท่าตัว ถูกนางขยับมือฟาดด้ามไม้กวาดไม่กี่ที ทว่าทั้งหมดร้องโอดโอยราวกับเจ็บปวดหนักหนา ไม่เพีย

“ข้าน้อยเคยได้ยินเรื่องซุบซิบ อนุคนหนึ่งของท่านราชครู เดิมทีเคยช่วยชีวิตฮูหยินใต้เท้าหยวน ดังนั้นแม้ว่าฐานะจะไม่ได้สูงส่ง แต่หยวนฮูหยินก็ยังคบหาและให้ความช่วยเหลือนางอยู่เสมอ ในสำนักศึกษาหลวงคุณชายหกจวนราชครูก็ได้รับความช่วยเหลือจากคุณชายหยวนหลายครั้ง อำนาจที่ถูกแบ่งครึ่งไปจากมือข้าน้อยเกรงว่าฮูหยินราชครูคงเลือกที่จะช่วยคุณชายสี่ ดังนั้นอาจเป็นได้ที่คุณหนูสิบเอ็ดเลือกที่จะช่วยคุณชายสี่?”เฟิงเสียนกวงฟังแล้วก็ไม่ได้คล้อยตาม สีหน้า ท่าทาง รวมไปถึงดวงตาของหญิงสาวที่แสดงออก เขาไม่คิดว่านางช่วยเพียงเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ของมารดา เขากำลังครุ่นคิดรถม้าก็กลับมาถึงที่จวน“นายท่าน”“ท่านพ่อบ้าน” เขามองไปยังประตูจวน “มีแขกหรือ”“ขอรับ หลี่ฮูหยินมารออยู่ครู่หนึ่งแล้ว”ชายหนุ่มถอนหายใจมองพ่อบ้าน “เรียกหลี่ฮูหยินไม่ได้แล้ว นางเป็นม่ายสามีสิ้นใจแล้ว อีกทั้งบ้านสามียังขับไล่ไสส่งอย่างไม่เป็นธรรม เรียกนางว่านายหญิงสวี”“ขอรับ”เฟิงเสียนกวงเดินเข้าไปในห้องโถง พบว่านายหญิงสวีลุกขึ้นมองเขาด้วยสายตากังวล “นายหญิงสวี” เขาประสานมือคารวะอีกฝ่าย“คารวะเฟิงเส้าฝู่ ข้ามารอท่านเพราะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา”“ท่านนั