All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Chapter 81 - Chapter 90

หลิวกงกงมองของว่างที่พร่องไปเล็กน้อย “คุณหนูใหญ่ นี่เป็นขนมดอกกุ้ยที่ทำขึ้นสดใหม่ รับรองว่ารสชาติหาที่ใดไม่ได้อีก ในครัวยังมีอีกข้าน้อยจะให้คนใส่กล่องให้ท่านไปกินเล่นขณะเดินทางกลับ”“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว ขอบคุณกงกง!”หลิวกงกงเอ็นดูท่าทีที่ไม่ได้จงใจเสแสร้งของนาง “พวกเจ้ารีบไปจัดการแล้วเอาไปส่งคุณหนูใหญ่ที่ทางออก”“องค์ชายเพิ่งเสด็จออกไป คุณหนูน่าจะนั่งอีกหน่อย ข้ายังคิดว่าคุณหนูใหญ่เพิ่งมาคงยังเหนื่อยจึงยังไม่ออกไปพร้อมองค์ชาย”“หลิวกงกงเจ้าคะ ข้าเพิ่งเข้ามาจากนั้นเดินออกไปพร้อมองค์ชายหก เช่นนี้มิถูกข่าวลือเล่นงานอีกหรือเจ้าคะ”หลิวกงกงชะงัก “ยังเป็นคุณหนูใหญ่ที่คิดรอบคอบ ข้านี่แก่จนเลอะเลือนจริงๆ”เยียนหมิงรุ่ยคุกเข่าลงคำนับเยียนเว่ยอย่างเป็นทางการ นางยังเย็บซองมีดสั้นปักลายกิ่งไผ่ให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นของขวัญพบหน้า“ไหนเจ้ารีบลุกขึ้นมาให้ตาดูหน้าเจ้าหน่อย” เยียนเว่ยเป็นชายชราหน้าตาใจดี เขาดูตื่นเต้นมากที่ได้พบนาง ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังไม่ยอมพบบุตรชายของตัวเอง “ดูเจ้าสิ เติบโตแล้ว”นอกจากเยียนเว่ยนางยังได้พบศิษย์พี่ยอดยุทธ์อีกห้าคน นางตื่นเต้นมากอยากรู้จริงๆ ว่าฝีมือของพวกเขาจะยอดเยี่

เขาหลุดหัวเราะออกมา “หาเรื่องเดือดร้อนโดยแท้”“ใช่หรือไม่เพคะ”เขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ เยียนหมิงรุ่ยผู้ชอบความครื้นเครงหรือจะยอมนั่งเรียนมารยาทของชนชั้นสูงได้ถึงครึ่งชั่วยาม“เมื่อครู่อวี๋กูกูกำลังพาไปเลือกแพรพรรณ หม่อมฉันเห็นรถม้าขององค์ชายเข้าพอดี ดังนั้นจึงแอบพุ่งออกมาเลย!”เขาหัวเราะ “ป่านนี้ไม่ตามหากันแย่แล้วหรอกหรือ”“ไม่หรอกเพคะ เสี่ยวเหมยอยู่ เดี๋ยวนางก็บอกอวี๋กูกูว่าหม่อมฉันมากับองค์ชาย องค์ชายกำลังจะเสด็จที่ใดเพคะ”“หอหมื่นพิศุทธิ์ วันนี้แม่ทัพเซียวกลับมาเมืองหลวง หลังเข้าเฝ้าเขานัดพบสหายหลานคนที่นั่น”“เช่นนั้นส่งหม่อมฉันมุมถนนด้านหน้าก็พอ หม่อมฉันจะไปหลบ...ไม่สิ หม่อมฉัน ไปหาท่านปู่ ไม่ได้หลบ หม่อมฉันจะหลบทำไม”เสวียนปั๋วหย่ากลั้นหัวเราะแต่ไม่ได้เปิดโปงให้นางขายหน้า เขามองส่งจนมั่นใจว่านางเข้าไปในจวนที่มุมถนน จากนั้นก็นั่งรถม้าไปยังหอหมื่นพิศุทธิ์ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ทันทีที่เข้าไปในห้องชั้นสามซึ่งเป็นห้องที่จองเอาไว้ เซียวจื่ออวี่ก็มองเขาด้วยสายตาหยอกเย้า“อะไร” เสวียนปั๋วหย่าเลิกคิ้ว“กระหม่อมเห็นแล้ว!”“กระหม่อมเองก็เห็น”“ข้าเองก็เห็น” แม้แต่พี่ชายของเขาองค์ชายสามก็ยั

ยังไม่ทันได้ถึงงานเลี้ยงจวนแม่ทัพเซียว ในวังหลวงก็มีงานเลี้ยงใหญ่จัดขึ้น ด้วยองค์ชายทุกพระองค์ได้กลับเข้าเมืองหลวงครบแล้ว งานฉลองที่มีขุนนางและเหล่าฮูหยินและทายาท เป็นงานเลี้ยงทางการครั้งแรกที่เยียนหมิงรุ่ยได้เข้าไปร่วมงานพร้อมบิดา วันนี้นางไม่ได้แต่งตัวหรูหราโดดเด่น เพียงสวมชุดสีขาวเรียบๆ ปักลายกิ่งไผ่ เสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่ท่านปู่มอบให้ในที่สุดก็ได้ใช้ เพราะวันนี้อากาศในเมืองหลวงเริ่มหนาวเพราะจวนโหวยังไม่มีนายหญิง และบิดาของนางก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับฮูหยินเอกคนใหม่ ปฏิเสธการทาบทามหาคู่ที่เหมาะสมโดยสิ้นเชิง ทำให้จวนโหวมีเพียงหญิงสาวกับบิดาสองคน คนที่นางยังไม่รู้จักบิดาจึงเป็นคนกระซิบบอกเบาๆ“ถ้าวันนี้เมิ่งเมิ่งมาด้วยได้ก็คงดีนะเจ้าคะ นางเป็นคนความจำดีคงจำทุกคนในวันนี้ได้” นางบ่น “คนเยอะเหลือเกิน!”บิดาหัวเราะ “เจ้าไม่ชอบมางานเลี้ยงในวังหลวง แล้วจะบ่นไปทำไม จำเท่าที่จำได้ จำเฉพาะคนสำคัญๆ คนที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวล่วงเกิน นอกนั้น...ไม่เป็นไร” บิดาส่ายศีรษะตอนงานเลี้ยงกำลังดำเนินไป เหล่าองค์ชายเข้ามาถวายพระพรจนครบ ด้วยที่นั่งทำให้เยียนหมิงรุ่ยมองเห็นเหล่าองค์ชายชัดๆ เพียงไม่กี่คน ทว่าแผ่นหลั

“เช่นนั้นนี่คืออะไรเพคะ” นางยกหยกประดับในมือขึ้นฝูหยงจวิ้นจู่ควานมือไปที่เอว “เจ้า!...เจ้าดึงของข้าตอนผลักข้า!”“อ้อ เช่นนั้นแล้วทำไมพู่หยกเปียกเพคะ เห็นๆ อยู่ว่าทรงตกน้ำหลังหม่อมฉัน หากหม่อมฉันดึงหยกประดับของจวิ้นจู่ตอนทรงถูกผลักตกน้ำ พู่นี่ก็ต้องไม่เปียก ตรงกันข้ามมันเปียกก็เพราะทรงผลักหม่อมฉันตกน้ำ หม่อมฉันดึงตอนนั้นทำให้พู่เปียก”ทุกคน...เงียบกริบเสียงหัวเราะดังขึ้นด้านหลัง... ฮองเฮาและฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกำลังเดินเข้ามา “ตอนแรกที่ลูกสิบวิ่งเข้ามายังนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ ตอนนี้คงคลี่คลายแล้วกระมัง”“ถวายพระพรฮองเฮา”องค์ชายสิบปราดเข้าไปหาเสวียนปั๋วหย่า “พี่หก”“องค์ชายสิบ ไหนลองบอกทุกคนอย่างที่บอกเราเมื่อครู่”“เกิดเรื่องใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”“เรื่องอะไร”“พี่หญิงฝูหยงผลักคนตกน้ำ”!!! ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก เหยียนหนานอ๋องยังคงสีหน้าเคร่งขรึม ฝูหยงจวิ้นจู่เม้มปากลอบถลึงตาให้เสวียนอวี้หลง องค์ชายน้อยที่บังเอิญเห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้“ตอนแรกลูกอยากเข้าไปหาสตรีผู้นั้น ได้ยินมาว่านางเคยช่วยพี่หกเอาไว้ แต่ว่า...มีขันทีมาเรียกนางออกไป ลูกตามออกมาก็เห็นว่าตนที่สตรีผู้นั้นหันหลังไม่ระวังตัว พี่

“ไม่อยาก” นางกล่าวจากนั้นจึงเห็นว่าชายหนุ่มหันขวับมามองนาง เยียนหมิงรุ่ยมองไม่เห็นดวงตาของเขา สีหน้าอึมครึมนั่นมันอะไรกัน... “เมิ่งเมิ่งพวกเราไปกันเถิด” นางถอนหายใจจากนั้นลากเด็กสาวเดินต่อ ทว่านางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “คงไม่ใช่คิดว่าข้าโกรธ?”“ดูจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เกรงว่าองค์ชายหกคงคิดว่าท่านโกรธจริงๆ เจ้าค่ะ” เฉียนเมิ่งเห็นด้วย “ยิ่งท่านไม่ไป...”“ก็โกรธ แต่ข้าไม่ได้โกรธเขาสักหน่อยเขาทำหน้าเช่นนั้นทำไมกัน มีอย่างหรืออยู่ๆ ตะโกนเรียกสตรีขึ้นไปจิบชาบนหอหอหมื่นพิศุทธิ์ เขายังสติดีอยู่หรือไม่!”เฉียนเมิ่งมองนางด้วยรอยยิ้ม “นั่นแม่ทัพเซียวมิใช่องค์ชายหกเสียหน่อย อาจทรงคิดว่าเป็นต้นเหตุให้พี่รุ่ยรุ่ยเดือดร้อนจนท่านโกรธ”“โง่งม ข้าจะไปคิดอย่างนั้นได้อย่างไร เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดเสียหน่อย” กล่าวจบก็ลากเฉียนเมิ่งหันกลับไปยังหอหมื่นพิศุทธิ์ “พี่รุ่ยรุ่ย?!”“มากับข้า หาไม่ข้าคงหยุดทะเลาะกับตัวเองไม่ได้สักที เจ้าพาข้าไปหาคำตอบหน่อย ข้าต้องการสหายสักคนอยู่กับข้า”เฉียนเมิ่งลังเล “แต่นั่นองค์ชายนะเจ้าคะ ข้า...”“องค์ชายแล้วอย่างไร พวกเขาก็เป็นคนเหมือนเจ้า เหมือนข้า กลัวอะไรมีข้าอยู่