All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Chapter 1 - Chapter 10

สายน้ำเชี่ยวกรากซัดพาร่างเหน็ดเหนื่อยท่ามกลางเสียงอื้ออึงข้างหู รั่วเซวียนได้แต่ก่นด่าฟ้าดินที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ชีวิตยี่สิบห้าปีเธอคิดดี ทำดี พยายามช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า พยายามทำบุญทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่ได้โชคดีอะไรนัก เผลอๆ ชีวิตยังเต็มไปด้วยโชคร้ายอีกด้วยเกิดมาแม่ทอดทิ้ง พ่อก็เอาแต่กินเหล้าเมามาย ยังดีหน่อยที่มีป้าคอยเลี้ยงดูสั่งสอน แต่พออายุได้แค่สิบห้าป้าก็มาจากไปอีก เธอเรียนดีดังนั้นเมื่อมีอาจารย์คอยสนับสนุน หญิงสาวก็เลยสอบชิงทุนและเรียนจนจบปริญญาตรีแต่...ยังไม่ทันได้เริ่มทำงานก็มีอันต้องมาจากโลกนี้ไปเพียงเพราะลงไปช่วยเด็กกำลังจมน้ำไม่ยุติธรรม!! ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!!!‘นังหนูคนนี้เอาแต่โทษสวรรค์ โทษฟ้า โทษดิน ชะตาชีวิตของเราถ้ามันโชคดีไปกันหมด ถ้าอย่างนั้นโลกนี้จะมีโชคร้ายหรือ มีดีย่อมต้องมีร้ายสิจึงจะสมดุล’“แต่โชคร้ายนั้นมันมาตกอยู่ที่หนูทั้งหมด!!” เธอเถียงใครก็ไม่รู้ในหัวตอนรู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง หมดลมหายใจ...เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา รั่วเซวียนได้แต่ปลงตก...รู้แล้วว่าตัวเองกำลังจะตาย‘ขอร้องละ ทำไมชีวิตหนูถึงเฮงซวยได้ขนาดนี้ ถ้าชาติหน้

บนตัวของเขานอกจากแพรพรรณแพงหูดับแล้ว ยังมีมีดสั้นคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าหุ้มแข็ง แล้วก็กระบอกไฟ มีแค่นั้นจริงๆหญิงสาวถอนหายใจออกมาจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วมองหาฟืน นางต้องก่อไฟ ผึ่งเสื้อผ้าส่วนหนึ่งให้แห้ง จากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกทีตอนเริ่มก่อไฟหญิงสาวครุ่นคิดด้วยความสับสน เคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่งว่าสมัยโบราณ แม้แต่กระบอกไฟก็สามารถบอกฐานะของผู้ที่พกพาได้ เพราะวิธีทำกระบอกไฟก็คือใช้วัสดุที่เป็นเชื้อเพลิงได้ เช่น กระดาษเนื้อหยาบ หญ้าบางชนิด มูลสัตว์ หรืออย่างดีคือเถามันเทศและปุยนุ่น นำส่วนผสมมาหมักน้ำแล้วบีบทุบและเค้นจนเป็นใย ทำอย่างนี้หลายครั้งก่อนจะนำไปตากแห้ง แล้วนำไปผสมกับขี้ไต้ส่วนผสมต่อจากนั้นก็มีจำพวก ดีเกลือ ผงกำมะถัน ยางสน และการบูร อัดเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ ก่อนใช้ต้องจุดไฟจนติดแรง แล้วค่อยดับไฟลงจนเหลือเพียงสะเก็ดไฟคุกรุ่นอยู่ข้างในแต่ไม่เหลือเปลวไฟ พอจะใช้ก็เปิดออกแล้วเป่าจนไฟติดจุดสำคัญอยู่ตรงนี้...เพราะในกลุ่มผู้มีอันจะกินมักใช้เชื้อเพลิงจากใยมันเทศและนุ่นผสมขี้ไต้ซึ่งจุดง่ายกว่า เพียงใช้มือโบกพัดไม่กี่ทีก็จุดติด ส่วนชาวบ้านธรรมดานิยมใช้เยื่อกระดาษหยาบซึ่งมักจะติดไฟยากกว่า

รั่วเซวียนมองคนที่หายใจหอบเหงื่อท่วมด้วยความหนักใจ เขาเป็นไข้จริงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย บาดแผลขนาดนี้เขากลับรู้สึกตัวนั่นทำให้นางประหลาดใจอยู่มาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เป็นอะไรเคลื่อนย้ายเขาไม่ได้ อาหารหรือยาก็ไม่มี ที่นี่คือที่ไหนนางเองก็ยังไม่รู้ หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง ที่ทำได้คือเช็ดตัวให้เขาพร้อมกับใช้น้ำลูบริมฝีปากให้เพื่อไม่ให้เขาขาดน้ำ ช่วงที่เขาหมดสตินางเดินไปรอบๆ มองหาอะไรสักอย่างเท่าที่หาได้โชคดีที่สวรรค์ไม่ใจร้ายจนเกินไป จากจุดที่นางยืนไกลลิบในแม่น้ำ แพของชาวบ้านกำลังไหลมาตามกระแสน้ำ รั่วเซวียนตะโกนสุดเสียงโบกไม้โบกมือขอความช่วยเหลือ พยายามทำทุกทางเพื่อให้แพนั้นมองเห็นนางน้ำไหลเชี่ยวหากแพผ่านไปแล้วก็ยากจะวกกลับมา แม้เขามองเห็นนางแต่ก็เลยไปไกล คราแรกหญิงสาวยังนึกว่าหมดหวังแล้ว โชคดีที่ท่านลุงผู้นั้นจอดแพห่างออกไปและเดินวกกลับมาดูสอบถามแล้วเขาแซ่จาง นามเหิง ท่านลุงจางผู้นี้ท่าทางใจดีมากจนนางรู้สึกถึงโชคดีของตนแล้ว นางขอบคุณเขาด้วยความซาบซึ้ง ช่วยกันกับท่านลุงผู้นั้นแบกร่างคนเจ็บที่ไม่ได้สติไปที่แพท่านลุงจางพาทั้งสองไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไป แถมยังบ

“ท่านลุงจางทำให้ เช่นนี้ข้าจึงสามารถช่วยตัวเองได้ในหลายๆ เรื่อง”“แผลที่ต้นขาท่านเป็นอย่างไรบ้าง”เขาเดินเข้ามาและขยับลงนั่ง หญิงสาวลุกขึ้นช่วยพยุงเขาให้นั่งลง สีหน้าของเขาดีขึ้นมากแต่เมื่อขยับขาก็มองออกว่ายังเจ็บอยู่ “เดินเหินยังไม่สะดวกไม่ควรขยับบ่อย แผลอาจปริได้ทุกเมื่อ”“นั่งๆ นอนๆ มาหกวันแล้ว นอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่น คืนนี้อากาศเย็นสบาย”“อืม” นางพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นนั่งลงข้างๆ เขา“วางใจเถิดข้าวานท่านลุงจางช่วยส่งข่าวไปยังสหายของข้า อีกไม่นานเขาคงมาที่นี่”นางพยักหน้าอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเขาจึงถามต่อ “กำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือ ดูเจ้าเป็นกังวล”นางหันมามองเขาพร้อมถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “กำลังคิดว่าสิ่งแรกที่ควรทำตอนกลับจวนคืออะไร”“สะสางเรื่องที่ควรสะสาง”ได้ยินเขาพูดเช่นนั้นนางก็เลิกคิ้วมองเขา เห็นเขายิ้มแล้วพูดต่อนางก็นิ่งฟัง “เจ้าตกน้ำหลายวันแล้วแต่กลับไม่มีใครออกมาตามหา ปิ่นหยกของเจ้าแม้ดูเรียบๆ แต่ก็มีราคา กำไลหยกทำจากหยกมันแพะ ต่างหูเข้าคู่กัน แพรพรรณก็ตัดเย็บจากไหมชั้นเลิศ รองเท้าปักประณีตงดงามทั้งยังมีอักษรอวยพร ดูแล้วเจ้าไม่น่าจะใช่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไป นั

อวิ๋นเสียนเดินไปถามเจ้าหน้าที่ที่คอยตอบคำถามนักเดินทาง “ไม่ทราบว่าตระกูลใดมีงานมงคลหรือ ดูแล้วคงจัดงานยิ่งใหญ่มาก”“คุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยแต่งคุณหนูใหญ่ตระกูลรั่วเป็นฮูหยิน คหบดีอันดับหนึ่งกับอันดับสองเกี่ยวดองแน่นอนย่อมเป็นงานใหญ่ หากท่านแวะเวียนไปแถวถนนเสินอันที่นั่นมีโรงทานขนาดใหญ่ มีอาหารมีของกินแจกจ่าย อย่าลืมแวะไปเล่า”นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นเสียนเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของสตรีที่มากับผู้เป็นนาย นางหันไปมองนายของเขาจากนั้นเอ่ยปากขอเสื้อคลุมโดยไม่เกรงใจ“เสื้อคลุมของท่านขอข้าได้หรือไม่” เมื่อไม่ถูกปฏิเสธนางก็คว้าเสื้อคลุมมาสวมพร้อมยกหมวกขึ้นคลุมศีรษะ “ข้าต้องไปแล้ว ข้ายังคงยืนยัน ท่านกับข้าไม่มีสิ่งใดติดค้าง ขอให้ท่านโชคดี” กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินฉับๆ โดยไม่รั้งรอเขา...รู้สึกว่านางเสียมารยาท แต่ใจหนึ่งกลับคิดว่านางอาจเกี่ยวอันใดกับงานมงคลสองตระกูลใหญ่เป็นแน่ ตอนมองส่งหญิงสาวผู้นั้น อวิ๋นเสียนได้ยินผู้เป็นนายพึมพำเสียงเบา“ไม่ติดค้าง…อวิ๋นเสียน”“ขอรับคุณชาย”“แอบตามนางไป ระวังด้วยอย่าให้นางรู้ตัว สืบให้แน่ชัดว่านางเป็นใคร คอยดูอย่าให้นางเกิดเรื่อง ระหว่างนี้ข้าจะไปรอเจ้าที่คฤหาสน์ตระ