เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!

สายน้ำเชี่ยวกรากซัดพาร่างเหน็ดเหนื่อยท่ามกลางเสียงอื้ออึงข้างหู รั่วเซวียนได้แต่ก่นด่าฟ้าดินที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ชีวิตยี่สิบห้าปีเธอคิดดี ทำดี พยายามช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า พยายามทำบุญทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่ได้โชคดีอะไรนัก เผลอๆ ชีวิตยังเต็มไปด้วยโชคร้ายอีกด้วย

เกิดมาแม่ทอดทิ้ง พ่อก็เอาแต่กินเหล้าเมามาย ยังดีหน่อยที่มีป้าคอยเลี้ยงดูสั่งสอน แต่พออายุได้แค่สิบห้าป้าก็มาจากไปอีก เธอเรียนดีดังนั้นเมื่อมีอาจารย์คอยสนับสนุน หญิงสาวก็เลยสอบชิงทุนและเรียนจนจบปริญญาตรี

แต่...ยังไม่ทันได้เริ่มทำงานก็มีอันต้องมาจากโลกนี้ไปเพียงเพราะลงไปช่วยเด็กกำลังจมน้ำ

ไม่ยุติธรรม!! ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!!!

‘นังหนูคนนี้เอาแต่โทษสวรรค์ โทษฟ้า โทษดิน ชะตาชีวิตของเราถ้ามันโชคดีไปกันหมด ถ้าอย่างนั้นโลกนี้จะมีโชคร้ายหรือ มีดีย่อมต้องมีร้ายสิจึงจะสมดุล’

“แต่โชคร้ายนั้นมันมาตกอยู่ที่หนูทั้งหมด!!” เธอเถียงใครก็ไม่รู้ในหัวตอนรู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง หมดลมหายใจ...

เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา รั่วเซวียนได้แต่ปลงตก...รู้แล้วว่าตัวเองกำลังจะตาย

‘ขอร้องละ ทำไมชีวิตหนูถึงเฮงซวยได้ขนาดนี้ ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เจอแต่โชคดีกับเขาบ้าง อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่โลดโผน อยากอยู่แบบ...’

อยู่ๆ ตรงหน้าก็มีแสงสว่างจ้าขึ้น เสียงในหัวกล่าวกับหญิงสาว ‘ก็ได้ๆ ให้เจ้าตามคำขอ เจ้าจะได้รู้สักทีว่าชีวิตคนเราขึ้นอยู่กับการเลือกและการกระทำ มันมีไม่กี่คนหรอกที่ใช้ชีวิตโดยการพึ่งพาโชคลาง’

อยู่ๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงไปมา รั่วเซวียนมึนงงสับสนอยู่นานมาก ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าสองแขนขาถูกคนกระชากลากถูขึ้นจากนั้นก็พาออกเดิน

ดวงตาหนักอึ้งพยายามมองไปรอบๆ ความทรงจำของใครบางคนก็หลั่งเข้ามาเป็นสาย สตรีผู้นี้ปีนี้อายุได้สิบห้าเพิ่งปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน คุณหนูสี่ตระกูลรั่ว ตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองลั่วอี๋

เสียงสั่งการด้านหลังทำให้หญิงสาวพยายามหันกลับไปมอง

“ทำไมนางรู้สึกตัวแล้ว! เจ้าพวกโง่! ไหนบอกว่าวางยานางแล้วอย่างไรเล่า” ชุดที่พวกนางสวม การพูดจา ทรงผม ท่าทาง บรรยากาศ... ทุกอย่างไม่คุ้นตาสักนิด

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสตรีรุ่นราวคราวเดียวกันกับรั่วเซวียน ความทรงจำของอีกฝ่ายบอกชัดว่านั่นคือ...พี่สาว อีกฝ่ายสวมเสื้อผ้างดงาม เครื่องประดับ แพรพรรณ ล้วนบ่งบอกว่านั่นเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ ทว่าเสียงตวาดแหวดังขึ้นกับท่าทางหยาบคายน้ำเสียงดุดันเย่อหยิ่ง...

“พวกเจ้ามัวทำอะไร รีบทำให้นางสลบสิ!!”

น่าขันยิ่งนัก...พี่สาวคนโตของตระกูลรั่ว ...รั่วหลาน นางกำลังจัดฉากฆ่าน้องสาวตัวเอง ทั้งยังหมายทำให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ!!!

ด้านหน้ามีท่าน้ำซึ่งยื่นออกไปยังแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว แม่น้ำกว้างใหญ่แถมยังทอดยาวสลับซับซ้อน สถานที่แบบนี้ไม่เคยมีในความทรงจำ อีกทั้งไม่มีทางที่โลกปัจจุบันจะมี!!!

รั่วเซวียนหนอรั่วเซวียน...

หญิงสาวแค่นหัวเราะกับตัวเอง ตอนลืมตาและพบว่าความทรงจำของสตรีอีกคนแวบเข้ามา นางก็รู้แล้วว่าเสียงในหัวที่บอกว่า...ให้ตามคำขอนั้น แท้ที่จริงก็คือให้วิญญาณของหญิงสาวมาอยู่ในร่างของรั่วเซวียน คุณหนูสี่ตระกูลรั่ว

ทว่า...คุณหนูสี่ที่ยามปกติอ่อนโยนนอบน้อม แถมไม่กี่วันกำลังจะแต่งงาน เหตุใดจึงถูกพี่สาวจับวางยาและคิดจะสังหารด้วยการจับโยนลงแม่น้ำเล่า!!!

ร่างปวกเปียกถูกจับโยนลงไปในแม่น้ำ รั่วเซวียนที่จมลงถูกสายน้ำดึงลึกลงไป น้ำเย็นเยียบกับคลื่นใต้น้ำที่ม้วนหญิงสาวลงไปกับกระแสเชี่ยวกราก ทว่าสติของหญิงสาวกลับบอกให้พยายามว่ายน้ำ

...ต้องเอาตัวรอด ต้องมีชีวิตรอด ต้องอยู่ต่อไป!!!

ในที่สุดความพยายามก็เห็นผล นางโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำได้สำเร็จ ทว่าน้ำเชี่ยวมากพัดพานางผลุบๆ โผล่ๆ จนกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก อากาศที่สูดเข้าไปเฮือกใหญ่ทำให้หน้าอกเจ็บร้าว แต่นั่นก็เป็นสัญญาณของการมีชีวิต นางตะเกียกตะกายสองมือตวัดไปรอบๆ เพื่อลอยตัวให้ได้นานที่สุด

เหนื่อย... เหนื่อยมาก เหนื่อยแทบขาดใจเป็นอย่างนี้ ทั้งเหนื่อย ทั้งกลัว แต่สองมือสองเท้าก็ยังไม่หยุดขยับ กระทั่งนานมากสายน้ำก็พัดพานางเข้าใกล้ฝั่ง