All Chapters of อุ้งมือพิศวาสซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

Chapter31คล้อยหลังร่างของราชสีห์ รัตนามณีก็สาวเท้าเดินมาหาน้องสาวต่างมารดา ตวาดสั่งเสียงแหลม พร้อมกับใช้นิ้วมือจิ้มไปยังหน้าผากของญาตาวี ผลักเต็มแรงจนศีรษะของน้องสาวแหงนหงาย“นังตา คืนนี้แกเก็บเสื้อผ้าให้เรียบร้อยนะ แล้วพรุ่งนี้ก็ไสหัวไปจากที่นี่ด้วย ตัวจริงอย่างฉันมาแล้ว ตัวสำรองอย่างแกก็ต้องกลับบ้านไป”คำสั่งของผู้เป็นพี่สาว นำพาความร้าวรานสู่หัวใจดวงน้อยๆ แสนชอกช้ำของญาตาวีในทันทีทันใด เข็มนับพันยามทิ่มแทงหัวใจในคราเดียวกัน ยังมีความเจ็บปวดน้อยกว่าวินาทีนี้ วินาทีที่รู้ว่าตนเองไม่มีหน้าที่รับใช้ราชสีห์บนเตียงอีกต่อไป มันเป็นความปวดร้าวที่แทรกลึกไปถึงแก่นความรู้สึกเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น เพราะเธอไม่ปรารถนาจะมารับตำแหน่งนี้ตั้งแต่ต้นแล้ว แต่เหตุใดยามที่รู้ว่า ตนเองหมดภาระหน้าที่อันแสนอดสู ความดีใจไม่ก่อเกิด เธอพานพบเพียงความเสียใจที่ซอกซอนไปทั่วดวงใจ ญาตาวีต้องรู้สึกดีใจที่ได้รับอิสระ ปลดเปลื้องความอดสูที่อาบไปทั่วจิตใจถึงจะถูก เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า ทำไมจึงเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา“ค่ะพี่หญิง” ญาตาวีรับคำเสียงสั่นและเบา“เอาเสื้อผ้าใส่ตู้เสร็จแกก็กลับไปห้องของแกได้แล้ว

Chapter33ดวงตาหวานเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตามองจำนวนเงินที่อยู่ในมือนิ่ง เธอยอมเป็นทุกสิ่งอย่างที่ราชสีห์อยากให้เป็น ยอมเป็นคนไร้ราคาค่างวดเพื่อมารดาสุดที่รัก เงินจำนวนสองพันบาท ญาตาวีไม่ได้เอาไปใช้เอง เธอจะนำไปให้อานนท์ไว้ซื้ออาหารให้ผกากรองรับประทานทั้งสามมื้อ รวมทั้งซื้อยาประจำตัวที่มารดาต้องทานต่อเนื่องด้วยกว่าที่ญาตาวีจะตัดสินใจของเงินราชสีห์ เธอใช้เวลาคิดนานเป็นชั่วโมง ต้องเท้าความไปช่วงเช้าของวันนี้ ราชสีห์เข้ามาบอกเธอที่ห้องว่า วันนี้จะพารัตนามณีไปข้างนอก ตอนนั้นญาตาวีรู้สึกดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ดีใจที่วันนี้เขาไม่อยู่บ้านทำให้เธอสบโอกาสที่จะไปดูแลมารดา ขณะเดียวกันความเสียใจก็พุ่งตรงมาหา ความเสียใจที่ราชสีห์ดีกับรัตนามณี หญิงสาวที่เขาหมายปองตั้งแต่แรก ในทางกลับกัน เขาไม่เคยทำดีกับเธอเลยทว่าความดีใจของญาตาวีต้องมลายหายไปในพริบตา เมื่อเขาบอกว่าห้ามเธอออกไปไหนเป็นเพราะจะพาตนไปกับเขาด้วย ญาตาวีอยากจะถามต่อว่าให้ไปด้วยทำไม ทว่าเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ถามเดินออกไปจากห้องของตนทันทีที่บอกจุดประสงค์เสร็จ ทิ้งความลำบากใจไว้ให้กับลูกกตัญญูเต็มเปาเมื่อวานนี้เธอก็ไม่ได้ไปดูแลมารดา วันนี้

Chapter35 “ไปกันเถอะครับ” ราชสีห์เดินนำรณชัยไปยังห้องทำงานของตนที่อยู่ด้านซ้ายมือของบ้าน โดยมีร่างของรณชัยเดินตามไปติดๆ พอเข้ามาอยู่กันตามลำพังในห้องทำงานของราชสีห์ รณชัยรีบเปิดเรื่องสำคัญทันที ไม่รีรอให้เจ้าของห้องทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ เวลานี้เขากระหายที่จะได้เงินจนลืมมารยาทอันสมควร“ผมขอเช็คเงินสดเลยนะครับ ตามข้อตกลงของเรา”“ได้ครับ ไม่มีปัญหา” ราชสีห์ไม่อิดออดหรือว่าโยกโย้ เขาหยิบสมุดเช็คในลิ้นชักทำงาน แล้วจัดการกรอกรายละเอียดลงไปบนเช็คฉบับนั้น รณชัยเห็นอีกฝ่ายขีดเขียนบนเช็คแล้วยิ้มร่า ดีใจจนเนื้อเต้นเพราะไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาจะได้ครอบครองเงินจำนวน 500 ล้าน เพื่อนำไปต่อยอดธุรกิจที่สะดุดมาเป็นแรมเดือนเสียที ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่รณชัยสงสัยเหตุใดราชสีห์ต้องเขียนเช็คสองใบด้วย หรือว่าจะแบ่งเงินจ่ายใบละ 250 ล้าน“นี่ครับ” ราชสีห์ยื่นเช็คสองฉบับส่งให้รณชัยที่รีบยื่นมือมารับ และพุ่งมองไปยังตัวเลขที่กำกับอยู่บนเช็คทันที“ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะครับ เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี่ครับ”รณชัยถามทันควันเมื่อเห็นการเขียนเช็คของราชสีห์ เจ้าของเงินเขียนเช็คเป็นสองใบ ใบบนเป็นเช็คเงินสดมูลค่า 10 ล้านบาทนำไปขึ

Chapter37เสียงเคาะประตูที่ดังหลายครั้งปลุกเจ้าของห้องที่นอนหลับลึกด้วยความอ่อนเพลียให้งัวเงียตื่นขึ้นมา แต่พอเธอขยับตัวความเจ็บปวดก็แล่นฉิวเข้ามาในความรู้สึก ปวดเนื้อเมื่อยตัวไปทุกสัดส่วน จนแทบไม่อยากจะขยับกาย อยากจะนอนอยู่อย่างเดิมมากกว่า ทว่าเสียงเคาะประตูที่ยังคงดังต่อเนื่อง ส่งผลให้ญาตาวีฝืนใจยันกายลุกขึ้นนั่ง“โอ๊ย!” เสียงเบาหวิวครางออกมาด้วยความเจ็บร้าวระบมขณะขยับกาย จำต้องใช้ฝ่ามือยันกายลุกขึ้นนั่ง ค่อยๆ วาดเท้าลงไปบนพื้น แล้วยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา แต่ละย่างก้าวนั้นช่างแสนทรมานสำหรับญาตาวี มือเรียวเล็กหยิบเสื้อคลุมตัวใหม่ในตู้มาสวมใส่จากนั้นก็ขยับเท้าเดินต่อไปยังประตูห้อง“มีอะไรหรือจ้ะจิ้ม” ญาตาวีเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่หน้าห้องจิ้มมองเห็นสภาพอิดโรยและร่องรอยความป่าเถื่อนของผู้เป็นนายที่กระจายอยู่รอบลำคอและอีกหลายจุดตามแขนของญาตาวีแล้วพาเศร้าใจ จิ้มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ราชสีห์จึงได้กลายร่างเป็นซาตาน ทำร้ายผู้หญิงบอบบางได้มากขนาดนี้ จะว่าเป็นเพราะญาตาวีเป็นลูกของอนุภรรยา สถานะที่เจ้านายเกลียดหนักหนาก็คงไม่ใช่ หากเป็นเช่นนั้นจริงญาตาวีคงช้ำไปทั้งตัวตั้งแต่วันแรกที่มาเห

Chapter39“จิ้ม นังจิ้ม แกอยู่ไหนเนี่ยนังจิ้ม” เสียงแหลมสูงของรัตนามณีดังไปทั่วชั้นล่างของบ้าน เธอเรียกจิ้มสาวใช้อย่างไม่กลัวว่าจะนำความรำคาญมาให้ใคร เรียกชื่อไม่หยุดและเพิ่มความดังขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าของชื่อต้องรีบวิ่งมาหา ไม่ใช้กลัวว่าเจ้าของเสียงจะเอ็นเสียงฉีกขาด แต่เป็นเพราะจิ้มกลัวว่าจะถูกไล่ออกมากกว่า“ค่ะคุณหญิง คุณหญิงเรียกจิ้มมีอะไรให้จิ้มรับใช้คะ”จิ้มแม้ว่าจะไม่ชอบใจในตัวรัตนามณีมากแค่ไหน แต่เธอก็ต้องระงับความรู้สึกนั้นไว้ พูดจาอ่อนน้อมและให้ความเคารพตามหน้าที่ของเธอ “แกหูแตกหรือว่าหูหนวก ฉันเรียกจนคอฉันเจ็บไปหมดแล้ว มาช้าอย่างนี้บ่อยๆ ฉันจะให้คุณสิงห์ไล่แกออก” รัตนามณีเปิดฉากต่อว่าจิ้มทันที“จิ้มขอโทษค่ะ พอดีว่าจิ้มซักผ้าอยู่หลังบ้านค่ะก็เลยมาช้า” จิ้มตอบตามตรง ไม่ได้แก้ตัว “คุณหญิงมีอะไรให้จิ้มรับใช้คะ”“แกไปหยิบนิตยสารแพรวที่อยู่บนโต๊ะตัวนั้นให้ฉันหน่อย ฉันขี้เกียจหยิบ”จิ้มเงยหน้ามองคนสั่งที่ร้องเรียกเธอดังลั่นบ้าน จนคอแทบฉีกเพียงแค่เรียกให้เธอมาหยิบนิตยสารที่วางอยู่ใต้โต๊ะตัวเตี้ยเข้าชุดกับโซฟาแค่นี้นะหรือ ทั้งที่อยู่ระยะห่างจากร่างของรัตนามณีถึงนิตยสารฉบับนั้น