อุ้งมือพิศวาสซาตาน

Chapter2 “กรี๊ด! อย่าค่ะ พอแล้วค่ะ พอแล้ว” เสียงกรีดร้องและร้องขอดังมาจากบ้านไม้สีขาวหลังเล็ก ที่อยู่ในอาณาเขตของบ้านสุวรรณเจริญ เสียงนั้นบอกให้คนที่ได้ยินรู้ว่ากำลังเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายและไม่มีหนทางต่อสู้ มันเป็นภาพและเสียงที่ชาชินสำหรับคนในบ้านหลังนี้ แล้วเสียงนี้ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้าไปในบ้านหลังดังกล่าวทิ้งของในมือ เปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งเข้าไปในบ้านที่ตนเองอาศัยมาตั้งแต่เกิด“คุณพ่อ” ญาตาวีตะโกนเรียกชื่อคนที่กำลังฟาดฝ่ามือลงบนแก้มของผกากรองผู้เป็นมารดาเสียงหลง ก่อนจะวิ่งไปยังร่างของคนที่ถูกทำร้าย “คุณพ่ออย่าทำแม่ของตาเลยนะคะ ตาขอร้อง ฮือ”ผู้ร้องขอกอดมารดาแน่น หันมาขอร้องรณชัยที่ใช้มือผลักร่างลูกสาวคนเล็กให้ออกห่างร่างผกากรองภรรยาน้อย แล้วกระชากร่างของสตรีไร้หนทางสู้เข้ามาใกล้ตัว ฟาดฝ่ามือลงซีกแก้มของอีกฝ่ายสองครั้งติด“โทษฐานที่มึงกล้าขัดคำสั่งกู” รณชัยพูดเสียงเหี้ยม ย้ำฝ่ามือลงบนแก้มของผกากรองอีกครั้งจนเกิดเสียงเผียะสามครั้งติดกัน“เอามันให้หนักเลยค่ะคุณพ่อ ตบมันเลย มันกล้าขัดคำสั่งคุณพ่อ อย่างน

Chapter4รณชัยถึงกับทำหน้าสิ้นหวังกับความหวังเพียงหนึ่งเดียวของตน ราชสีห์ต้องการลูกสาวของเขาไปเป็นตัวค้ำประกันเงินกู้ แล้วถ้าหากเขาเกลี่ยกล่อมรัตนามณีไม่ได้ งานนี้เงินที่จะมากอบกู้บริษัทก็มีอันต้องพับเก็บไว้ยาว ธุรกิจของเขาก็ต้องล่มจมตามไปด้วย“ถ้าหญิงไม่ช่วยพ่อ พ่อต้องล้มละลายแน่ๆ เลย หญิงช่วยพ่อหน่อยนะ นะลูกนะ” รณชัยขอร้องลูกสาวอีกครั้ง“ไม่ค่ะ หญิงไม่ยอมไปเป็นนางบำเรอของเจ้าหนี้คุณพ่อ” รัตนามณีตอบกลับบิดาอย่างไม่ใยดี “คุณพ่อก็ให้นังตามันช่วยสิคะ มันก็ลูกคุณพ่อเหมือนกัน”ถึงแม้จะไม่ช่วยแต่มองหาทางออกให้บิดา ทางออกที่จะทำให้ตนเองหลุดพ้นจากการไปเป็นของเล่นของชายที่ตนไม่รู้จัก “แต่คุณสิงห์เจาะจงลูกนะ จะให้ตาไปแทนได้ยังไง” รณชัยพูดอย่างเป็นกังวล สีหน้าหนักใจ“จากที่คุณพ่อพูดให้หญิงฟัง คุณสิงห์ไม่ได้เจาะจงนี่คะว่าลูกสาวคนไหน เขาแค่พูดประมาณว่าคุณพ่อต้องพาลูกสาวมาเป็นเครื่องประดับบนเตียงของเขา ขึ้นชื่อว่าลูกสาวจะคนโตหรือคนเล็กก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ คุณสิงห์ไม่ได้บอกนี่คะว่าลูกสาวคนไหนจริงไหมคะคุณพ่อ” ประโยคคำพูดของรัตนามณีประโยคนี้เปรียบเสมือนแสงเทียนจุดสว่างกลางความมืด จุดประกายความหวังให้ก

Chapter6“ได้” เขาตอบเสียงเน้นหนัก “ฉันยินดีทำตามที่แกร้องขอ”คำตอบของบิดาเรียกรอยยิ้มให้กับคนที่ต้องการอิสระทันที “จริงๆ นะคะคุณพ่อ”“จริงสิ ถ้าแกทำตามที่ฉันบอกเหมือนกัน”“ค่ะคุณพ่อ ตาจะทำทุกอย่างตามที่คุณพ่อบอกค่ะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มแห่งความหวัง“แกกลับไปเตรียมตัวที่บ้านได้แล้ว พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงมารอฉันที่รถ” รณชัยตัดบทเมื่อเสร็จธุระ“คุณพ่อคะ จำเป็นรึเปล่าคะที่ตาจะต้องไปอยู่ที่บ้านของคุณสิงห์ ไปแบบเช้าเย็นกลับได้ไหมคะคุณพ่อ ตาเป็นห่วงแม่ค่ะ”เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ญาตาวีเป็นกังวล หากเธอไปอยู่บ้านของเจ้าของเงินกู้แล้วใครจะเป็นคนดูแลมารดา ไหนจะเรื่องข้าวปลาอาหารที่เธอเป็นเพียงคนเดียวที่ดูแลเรื่องนี้ หากไม่มีญาตาวีสักคนแล้วใครจะทำหน้าที่นี้“เรื่องแม่ของแกไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งข้าวส่งน้ำให้แม่แกเอง ดูแลแทนแกทุกอย่าง แต่ถ้าแกดื้อดึงไม่ทำตามที่ฉันบอกล่ะก็ แม่แกอดตายแน่ๆ”รณชัยพูดตัดปัญหา เขาจะรับอาสาดูแลเรื่องอาหารการกินของผกากรองเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่รณชัยไม่ได้ดูแลมาเป็นเวลากว่าห้าปีแล้วแม้ว่าบิดาจะขันอาสาช่วยเหลือ แต่ญาตาวีก็ยังไม่คลายความกังวล สีหน้ายังเต็มไปด้วยความหนักใจ “แ

Chapter8ถึงแม้ว่าราชสีห์จะไม่พอใจและโกรธกับความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายที่ทำผิดข้อตกลงมากเพียงใด เขาก็ทำนิ่งเฉยไม่แสดงให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ในเมื่อรณชัยเจ้าเล่ห์กับตนก่อน มีหรือที่คนอย่างราชสีห์จะไม่เจ้าเล่ห์กลับ“ก็ได้ครับ ผมไม่ขัดข้องที่คุณเอาลูกเมียน้อยมาประเคนให้ผม เพราะถือว่าลูกเมียน้อยก็เป็นลูกของคุณเหมือนกัน”ราชสีห์พูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย อีกฝ่ายได้ยินคำพูดของหนุ่มวัยกำหนัดแล้วยิ้มกว้าง วาดหวังถึงเงินก้อนโตที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในกระเป๋าตนด้วยสายตาปิติ“ผมทำตามที่ตกลงกันแล้ว คุณสิงห์อย่าลืมข้อตกลงของเรานะครับ” รณชัยรีบทวงสิทธิ์ที่ตนจะได้“แน่นอนครับ ผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น”ราชสีห์เป็นคนมีสัจจะ รักษาสัญญาทุกคำพูดที่เอ่ยออกไป เขาหยิบสมุดเช็คออกมาจากลิ้นชัก ก่อนจะกรอกรายละเอียดต่างๆ ลงไปในสมุดเช็คฉบับนั้น แล้วยื่นให้รณชัยที่รีบยื่นมือมารับอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ทว่ารอยยิ้มของเขาอยู่บนใบหน้าได้ไม่กี่อึดใจก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นฉงน เมื่อเห็นจำนวนเงินที่ระบุไว้บนเช็ค“ทำไมถึงได้แค่นี้ล่ะครับ เราตกลงกันไว้ว่าถ้าผมเอาลูกสาวมาเป็นตัวค้ำประกัน ผมจะได้เงิน 500 ล้าน แต่นี่คุณเขียนเช็คมาให้ผม

Chapter10รูปกายของราชสีห์เป็นอีกข้อที่ทำให้เธอเกิดความรู้สึกหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะสวมใส่เสื้อคลุมปิดทับ เธอยังมองเห็นความบึกบึน กำยำแฝงอยู่ภายใต้เสื้อคุลมตัวนั้น ไม่อยากจะคิดต่อไปเลยว่า หากเรือนกายกำหนัดของชายผู้นี้ปราศจากเสื้อผ้า รูปร่างของเขาจะเป็นเช่นไร แค่คิดใจก็สั่นพรั่นพรึง สมองของญาตาวีเหมือนจะหยุดทำงาน เมื่อเขาเดินมาหยุดตรงหน้า เธอก็รีบก้มหน้างุดไม่กล้าสบสายตาร้อนแรงของเขาเพียงวินาทีแรกที่ราชสีห์ได้ยลโฉมอาหารหวานจานใหม่ หัวใจของเขาเต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สาวตรงหน้าไม่ใช่คนสวยเลิศเลอจนต้องเหลียวมอง หากแต่ยิ่งมองแล้วรู้สึกอย่างมองไม่รู้เบื่อ รูปร่างของเธอประเมินจากสายตาก็ไม่ได้เร้าใจเท่าใดนัก ตัวเล็กสัดส่วนอื่นคงเล็กตามไปด้วย ไม่น่าอภิรมย์ใจเหมือนกับสาวคนอื่นๆ ที่ผ่านมา แต่ทำไมเธอถึงได้มีแรงดึงดูดใจมากกว่าสาวหลายๆ คน แต่พอนึกได้ว่า สาวตรงหน้าคือลูกของภรรยาน้อย สถานะที่เขาเกลียดเข้าไส้ ความพึงพอใจแปรเปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม“เธอพร้อมแล้วใช่ไหม” เสียงใหญ่เอ่ยถามสาวร่างเล็กที่นั่งก้มหน้ามองปลายเท้าของเขา ที่ไม่คิดจะตอบกลับ และนั่นทำให้คนขี้หงุดหงิด อารมณ์ขึ้นทันที “ฉันถามไม