All Chapters of อุ้งมือพิศวาสซาตาน: Chapter 71 - Chapter 75

Chapter71 ญาตาวีใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาที่รินไหลให้พ้นจากแก้ม เธอรู้สึกตื้นตันและดีใจกับภาพตรงหน้า ภาพนี้เองที่เธอต้องการจะเห็นมากที่สุด ญาตาวีไม่ต้องการให้หัวใจของเขาเกิดความทุกข์อีกต่อไป ระยะเวลายี่สิบกว่าปีที่ไฟแห่งความโกรธลามเลียหัวใจด้านชาของราชสีห์ มันเป็นระยะเวลาที่นานเกินไป นานจนเธอกลัวว่าจะดับไฟที่ลามลึกไม่ได้ ญาตาวีทำให้ราชสีห์เห็นว่าการให้อภัย การปล่อยวางคือหนทางที่ดีที่สุดของมนุษย์ ผูกความเจ็บแค้นไว้ในใจ ใจเราก็จะเป็นทุกข์ หากปล่อยวาง ใจเราก็จะพบกับความสุข จะสุขจะทุกข์ขึ้นอยู่ที่ใจเรา หาใช่คนอื่นไม่ และวันนี้ญาตาวีก็มองเห็นราชสีห์มีความสุข หลังจากที่สองพ่อลูกปรับความเข้าใจกันเสร็จเรียบร้อย การรับประทานอาหารมื้อแรกแบบพร้อมหน้าพร้อมตาก็เกิดขึ้นในเวลาต่อมา เศรษฐาเตรียมอาหารไว้รอรับราชสีห์เต็มโต๊ะ มีให้เลือกรับประทานหลายชนิด บรรยากาศในการทานอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มของทุกคนระบายเต็มใบหน้าตลอดเวลา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะที่ดังออกมาเป็นระยะ ทำให้ทุกคนเจริญอาหาร อิ่มอร่อยทั้งรสชาติของอาหารและอิ่มสุขล้นใจ นี่แหละหนาที่เขามักจะพูดกันว่า ฟ้าหลังฝนงดงามเสม

Chapter73“เมียใครก็ไม่รู้น่ารักจัง แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าให้สามีผลิตทายาทอีกสักยกเพื่อความชัวร์” คนเจ้าเล่ห์พูดเย้าแต่ทำจริง“เดี๋ยวไม่ทันนะคะ” ญาตาวีท้วงเบาๆ รู้ทั้งรู้ว่าห้ามเขาไม่ได้“ทันอยู่แล้วเชื่อมือราชสีห์เถอะ”ว่าแล้วราชสีห์ก็แสดงให้ภรรยาสาวรู้ว่า เวลาที่เหลือมีมาพอที่ผลิตทายาทตัวน้อยๆ ที่บ่มเพาะมาจากความรักของพ่อและแม่“ฉันจะมีเธอคนเดียวตลอดชีวิต ฉันสัญญา”เป็นคำสัญญาที่ราชสีห์จะรักษาสัจจะไปจนชั่วชีวิต เพราะเขารู้สึกขยาดกับเหตุการณ์ในอดีตที่ตนเองเผชิญ มันเจ็บปวดมากแค่ไหนเขารู้ดี มันอ้างว้างเดียวดายแค่ไหนเขาไม่เคยลืม ราชสีห์ไม่มีวันยอมให้ลูกของตนเองต้องสัมผัสความรู้สึกเดียวกันกับเขาแน่นอน แล้วจะไม่เจริญรอยตามผู้เป็นพ่อเด็ดขาด ราชสีห์รักญาตาวีก็รักมั่นเพียงคนเดียวตราบฟ้าดินสลายอีกสามชั่วโมงต่อมา ราชสีห์กับญาตาวีก็เดินลงมาสมทบกับเศรษฐา สุจิตรา ราเมศร์ และผกากรอง ที่กำลังย่างบาร์บีคิวและอาหารสดอยู่หน้าบ้านพักริมทะเล“ลงมาช้าจังเลยนะครับพี่สิงห์ มัวแต่ทำอะไรอยู่นะ อยากรู้จัง”ราเมศร์แซวพี่ชาย หยักคิ้วลิ่วตาทำหน้าทะเล้นใส่ผู้เป็นพี่ที่อยากจะเอากำปั้นซัดหน้าให้หายหมั่นไส้ คนถูกถา

Chapter 75“สวัสดีครับ คุณชื่อหญิงใช่ไหมครับ” ชายร่างสูงสวมหน้ากากอนามัยปิดทับปากกับจมูกเอ่ยถามรัตนามณี “ใช่ มีอะไร” รัตนามณีตอบกลับ พอได้รับคำตอบ ชายอีกสองคนที่หลบอยู่ตรงรถยนต์อีกคันได้เดินเข้ามาล็อคตัวรัตนามณีอย่างรวดเร็ว เธอตกใจมากอ้าปากจะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่จังหวะที่กำลังอ้าปากตะโกน ยังไม่มีเสียงใดเล็ดรอด ชายตรงหน้าได้กรอกน้ำที่อยู่ในขวดเครื่องดื่มบำรุงกำลังใส่ปากเธอ วินาทีนั้นรัตนามณีรู้สึกแสบร้อนในคอมาก มันเหมือนทั่วทั้งปากเธอไปจนถึงลำคอกำลังพุพองกับสารบางอย่างที่กัดกิน เธอทำอะไรไม่ได้ แม้แต่เปล่งเสียงยังไม่ได้ ไม่เพียงแค่กรอกน้ำกรดใส่ปาก ชายคนนั้นยังสาดน้ำกรดที่เหลือไปบนใบหน้าของรัตนามณีที่ตอนนี้ลงไปนอนชักดิ้นชักงอบนพื้น ตาเหลือกลาน มีความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน “ไปโว้ย!” ชายทั้งสามเมื่อทำงานเสร็จเรียบร้อย ก็รีบสลายตัวแยกย้ายกันหลบหนีก่อนมีใครมาพบเห็น รัตนามณีนอนดิ้นบนพื้น ใบหน้าพุพองจากน้ำกรดที่กัดเซาะซึมผิวหนังจนหลุดลุ่ย เผยให้เห็นผิวชั้นในที่กำลังถูกฤทธิ์ของน้ำกรดชนิดรุนแรงกัดกร่อนถึงกระดูก และตอนนี้อวัยวะภายในท้องก็กำลังถ