All Chapters of Fifty Shades of Master Thompson (SPG): Chapter 151 - Chapter 159

MAUREEN Nakatayo ako sa gilid ng malaking bintana sa loob ng aking kwarto sa bahay habang nakatingin sa tahimik na hardin sa ibaba. Hawak ko nang napakahigpit ang aking wine glass habang umaaso ang tainga ko sa matinding galit. Kausap ko sa aking encrypted mobile phone ang isa sa mga matataas na opisyal ng pulisya na binabayaran ko buwan-buwan para sa mga pansarili kong interes."What do you mean naaresto at nakulong si Fe?!" galit na bulyaw ko sa kabilang linya habang pilit kong ibinababa ang boses ko para walang makarinig sa paligid ng bahay. "How could you let those incompetent detectives lock her up so easily?!""Ma'am Maureen, magpalipas po muna kayo ng galit," maingat at nanginginig na pakiusap ng pulis sa kabilang linya. "Pumunta mismo si Mr. Carlton Thompson sa presinto kasama ang maid at mga abogado niya. Nagsagawa sila ng biglaang paghaharap at imbestigasyon kaugnay sa pagkamatay ng mga magulang ni Fe kaya nahuli siya sa sarili niyang sinungaling na pahayag."Naisara ko ang

FEWalang humpay ang pag-agos ng mga luha ko habang nakasiksik ako sa malamig at madilim na sulok ng selda. Kasama ko rito ang ilang babaeng preso na halos hindi man lang ako tinititigan, ngunit ang bigat ng bakal na rehas at ang masangsang na amoy ng presinto ay lalong nagpapasikip sa aking paghinga.Napahawak ako sa aking tiyan nang bigla itong kumirot at magwala, isang matinding sakit na dulot marahil ng labis na takot, gutom, at stress."S-Sir..." nanginginig na tawag ko sa pulis na nakatayo malapit sa hallway. “Pakiusap po... sumasakit po ang tiyan ko, dudumi lang po ako sa CR."Bumuntong-hininga ang pulis, kinuha ang susi sa kanyang beywang, at binuksan ang pinto ng selda. "O sige, bilisan mo lang at huwag kang gagawa ng anumang kalokohan."Sinamahan ako ng pulis patungo sa banyo na nasa dulo ng madilim na hallway. Pagkatapos kong gumamit ng CR, pinalabas na ako ng guwardya. Pero habang dahan-dahan akong naglalakad pabalik sa selda, napahinto ang mga hakbang ko nang marinig ko a

FEKasabay niyon ay tuluyan nilang isinalansan ang malaking tambak ng lupa diretso sa akingNawalan ako ng malay habang ramdam ko ang matinding pagsikip ng aking dibdib. Akala ko, iyon na ang huling sandali ng buhay ko. Akala ko ay doon na matatapos ang lahat, sa isang madilim, malamig, at masukal na hukay na ako mismo ang ginawang libingan habang buhay pa.Subalit sa gitna ng matinding kadiliman, marahan kong naramdaman ang pag-angat ng mabigat na lupang pumupuno sa aking mukha. May mga kamay na mabilis ngunit maingat na naghuhukay, nagtatanggal ng mga basang tambak na lupa sa aking ilong at bibig."Dali! Hukayin mo pa, Isko! Humihinga pa siya!""Dahan-dahan lang, Celia! Baka matamaan natin ang mukha niya ng pala!"Napaubo ako nang napakalakas habang pumapasok ang malamig na hangin sa aking lalamunan. Pumasok ang basang lupa sa aking bibig at ilong habang wala akong humpay sa pag-ubo at paghinga nang malalim, animo'y isang taong nanggaling sa ilalim ng dagat. Dahan-dahan kong iminula

MAUREENHalos manginig ang buong katawan ko sa matinding takot at panggigipit habang hawak-hawak ang telepono sa aking tainga. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Carlton ay parang matutulis na balisong na direktang tumatama sa aking dibdib. Ang kanyang boses, na dating puno ng lambing at respeto para sa akin, ay napalitan ng malamig at nakakapangilabot na paghihinala."Wala akong alam sa sinasabi mo, Carlton!" galit at balisa kong depensa habang pilit na pinatitigas ang aking boses upang hindi mailantad ang matinding kaba sa aking dibdib.Hindi ko na hinintay pa ang kanyang sasabihin. Agad kong pinindot ang end call at ibinalibag ang telepono sa ibabaw ng kitkitang kama. Napahawak ako sa aking ulo habang mabilis at mabigat ang paghinga. Pawis na pawis ang aking mga palad, at ang puso ko ay parang gustong lumabas sa aking dibdib sa lakas ng pagtibok nito.Pinagbibintangan na ako ni Carlton! Alam kong matalino siya, ngunit hindi ko inakalang agad na sa akin papunta ang kanyang sus

AUDREYHindi ko na kayang magtiis pa sa loob ng Intensive Care Unit. Ang malamig na kwarto, ang patuloy na pag-beep ng mga makina, at higit sa lahat, ang napakaikling oras para makasama ko si Carlton ay lalong nagpapabigat sa aking pakiramdam. Sa ICU, may limitadong oras lamang ang pagbisita. Bawat minutong lumilipas na wala sa tabi ko si Carlton habang nakatitig ako sa puting kisame ay parang pagtorture sa aking isipan.Kaya naman, sa kabila ng panghihina ng aking katawan, pinilit ko ang aking doktor na ilipat na ako sa isang regular na silid."Doc, pakiusap..." maingat kong pakiusap habang nakatingin sa attending physician. "Lalo lang akong nanghihina kapag nag-iisa ako rito. Mas mabilis akong makaka-recover kung kasama ko si Carlton ko nang mas matagal."Dahil sa aking pagpipilit at sa agarang pakikipag-usap ni Carlton sa management ng ospital, pumayag din ang mga doktor, sa kondisyong ililipat ako sa pinakamagandang suite upang matutukan pa rin ang aking medical monitoring.Inilip