All Chapters of พันธะรักไม่ปรารถนา: Chapter 11 - Chapter 20

คอนโดเมื่อทั้งสองเข้ามาในคอนโด จาวาก็ไม่รอช้าที่จะบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเขา“นั่งก่อนสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” จากนั้นคนตัวเล็กก็หย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาราคาแพง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหย่อนกายนั่งลงข้างเธอ ทัชชาคิดในใจว่าเธอพอจะเดาออกว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร“คนที่โทรหาฉันเมื่อกี้คือแฟนฉันเอง”“…” “พรุ่งนี้แฟนฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่”“…”“พรุ่งนี้เธอเก็บเสื้อผ้าแล้วย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านของเธอได้เลยนะ”“ได้ค่ะ” เธอรับคำด้วยความรู้สึกขื่นขมในใจ ถ้าเธอไม่มีใจให้เขาคงไม่ต้องมารู้สึกแบบนี้ว่าแล้วร่างสูงก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินเข้าห้องไป ปล่อยให้อีกคนที่นั่งอยู่มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาหมองหม่นเมื่อคิดว่าเขาไม่ต้องการเธอแล้ว แต่ทว่าความผูกพันที่เธอมีต่อเขามาตลอดสองเดือนนั้นมันยังไม่หายไปไหนเวลาต่อมาเมื่อทัชชาใส่ชุดนอนเสร็จก็เดินมาล้มตัวนอนบนที่นอนหนานุ่ม จาวาที่สูบบุหรี่อยู่นอกระเบียงกลับเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนอนลงข้างร่างเล็กที่นอนเตียงเดียวกับเขามาหนึ่งเดือนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาหันมองร่างบางแล้วหันกลับมาพลางคิดในใจว่าทาลินแฟนสาวที่เขารอคอยกลับมาแล้ว ดังนั้นในเมื่อทาลินจะมาอยู่ที่

ตอนเย็นร่างสูงของโจวออกจากห้องทำงานมาแล้วบอกกับร่างเล็กของเลขาที่กำลังเก็บของบนโต๊ะ“กลับบ้านกันเถอะครับคุณทัชชา เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้านเอง” ระบายยิ้มอ่อนๆ“ไม่เป็น…” เธอจะปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่เขาก็พูดออกมาเสียก่อน“ผมว่างครับ ให้ผมไปส่งนะครับ”“ได้ค่ะคุณโจว” รับคำอย่างไม่เรื่องมากเสร็จ คนตัวเล็กก็ลุกจากเก้าอี้พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายมาคล้องไหล่แล้วเดินเคียงคู่ไปกับเจ้านายร่างสูง ชายหนุ่มพาเลขาสาวของตัวเองมาขึ้นรถราคาแพงก่อนจะขับมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอบ้านทัชชา“ขอบคุณคุณโจมากนะคะที่มาส่ง” เมื่อรถหรูจอดหน้าบ้านของเธอ เจ้าของใบหน้าเรียวใสก็ยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” เจ้าของเสียงทุ้มหันบอกกับเจ้าของร่างบางสมส่วนด้วยรอยยิ้ม“ทัชชาขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะคุณโจว”“ครับ วันหลังผมจะลงไปกินกาแฟในบ้านของคุณนะครับ”“ทัชชายินดีต้อนรับคุณโจวเสมอค่ะ” จากนั้นทัชชาก็ลงจากรถไป ก่อนที่รถหรูของโจวจะขับออกไปด้วยความเร็วเรียวขาสวยมุ่งตรงไปยังประตูบ้าน แต่ไม่ทันที่จะถึงตัวบ้านก็ถูกฝ่ามือแกร่งของคนที่เพิ่งมาถึงรั้งเข้าที่ต้นแขนเรียวจนทำเอาเสียงหวานอุทานด้วยค

วันต่อมา ตอนเย็น ห้างสรรพสินค้าวันนี้หลังเลิกงานทาลินชวนจาวามาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า ส่วนโจวก็ชวนทัชชามาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าเช่นกัน“คุณทัชชาครับ ผมว่าก่อนไปซื้อของเรากินอะไรกันก่อนดีกว่านะครับ” เมื่อเข้ามาในห้างสรรพสินค้า เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็หันบอกกับร่างบางที่เดินเคียงข้างตัวเอง“ได้ค่ะคุณโจว” จากนั้นทั้งสองจึงพากันไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกล เมื่อโจวกับทัชชาเข้ามาภายในร้านอาหารหรูก็เห็นจาวากับทาลินนั่งอยู่ จาวากับทาลินหันมาเห็นคนทั้งสองก็ถึงกับหน้าถอดสี ก่อนที่โจวกับทัชชาจะละสายตาจากสองคนที่นั่งอยู่แล้วพากันเดินไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่ถัดไปไม่ไกลกับที่จาวาและทาลินนั่งอยู่เวลาต่อมาเมื่อโจวกับทัชชารับประทานอาหารเสร็จก็พากันเดินออกไปจากร้าน เขาพาเธอไปร้านเสื้อผ้าผู้ชาย“คุณทัชชาช่วยผมเลือกชุดไปงานแต่งหน่อยนะครับ” เมื่อเข้ามาในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง โจวก็หันบอกกับทัชชาที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง“ได้ค่ะคุณโจว” จากนั้นทั้งสองก็เลือกเสื้อผ้ากัน“ชุดนี้ทัชชาว่าน่าจะเหมาะกับคุณโจวนะคะ” เธอหยิบเสื้อสูทสีครีมอมน้ำตาลกับกางเกงสแลคสีดำที่แขวนอยู่บนราวให้ชายหนุ่มดู“งั้นผมเอาไปลองก่อนนะครับ

วันต่อมาเมื่อทาลินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมาจากห้องแล้วเดินไปเคาะประตูห้องของจาวาก๊อก! ก๊อก!“มีอะไรหรือเปล่าลิน” ใบหน้าหล่อเหลาเปิดประตูออกมาแล้วเอ่ยถามออกไป“ลินมีเรื่องที่จะบอกพี่ค่ะ”“พี่ก็มีเรื่องจะบอกลินเหมือนกัน ลินไปนั่งรอพี่ก่อนนะ พี่ขออาบน้ำก่อน”“ได้ค่ะ” จากนั้นทาลินก็เดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาในห้องโถง ก่อนที่ไม่นานร่างสูงของจาวาที่อาบน้ำเสร็จแล้วจะเดินมาหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้ามเธอพร้อมกับเอ่ยออกไป“ลินมีเรื่องอะไรจะบอกพี่ก็บอกมาได้เลย”“พี่จาวาบอกเรื่องของพี่มาก่อนก็ได้ค่ะ”“พี่อยากฟังเรื่องของลินก่อน” ว่าแล้วทาลินก็กลืนน้ำลายรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกไป“วันนี้ลินจะย้ายออกไปอยู่กับ…เอ่อ…สามีน่ะค่ะ”“…” เขาชะงักเล็กน้อยแล้วตั้งใจฟังต่อ“คุณโจวคือสามีของลินค่ะ”“…” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็ยิ่งอึ้งกว่าเดิม“ตอนที่ลินประสบอุบัติเหตุ คุณโจวเป็นคนพาลินไปโรงพยาบาลและคอยดูแล พอออกจากโรงพยาบาลคุณโจวก็พาลินมาอยู่ที่บ้านของเขาค่ะ”ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อนประเทศจีน บ้านโจวในวันที่ทาลินออกจากโรงพยาบาล โจวที่รู้ว่าพ่อแม่ของทาลินเสียชีวิต และรู้ว่าเธอความจำเสื่อมก็สงสารแล้วพาเธอมาอยู

หนึ่งเดือนต่อมาคอนโด 20.50 น.เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ทัชชามาอยู่กับจาวา หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้จาวาจะเอาใจใส่ทัชชาทุกอย่าง เขาทำอาหารให้เธอกิน พาเธอไปช้อปปิ้งบ่อยๆ เขาจะกอดจะหอมแก้มเธอทุกวัน ส่วนเรื่องบนเตียงก็ไม่ลดน้อยลงไปเลย“อาทิตย์หน้าฉันต้องไปดูกิจการที่ยุโรปน่ะ” จาวาบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของเขาโดยสองแขนหนากอดเอวบางไว้หกเดือนเขาจะไปดูธุรกิจโรงแรมและห้างสรรพสินค้าที่ยุโรปครั้งนึง“คุณจะไปกี่วันคะ”“สองอาทิตย์”“ค่ะ”“เธออยากไปด้วยไหม”“ไม่ค่ะ”“แต่ฉันอยากให้เธอไปด้วย”“อ้าว แล้วคุณจะถามทำไมคะว่าทัชชาอยากจะไปไหม” เธอทำสีหน้ายู่อย่างไม่จริงจังพร้อมกับเอ่ยออกไป“ฉันถามไปอย่างนั้นแหละ เธอเคยไปต่างประเทศไหม”“ไม่เคยค่ะ”“งั้นต่อไปนี้เธอจะได้ไปต่างประเทศบ่อยๆแล้วนะ เพราะฉันต้องไปดูกิจการที่ต่างประเทศบ่อยๆ ฉันจะพาเธอไปด้วยทุกครั้ง”“…” ทัชชานิ่งพลางคิดในใจว่าเขาจะพาเธอไปด้วยทุกครั้งงั้นเหรอ เธอเป็นแม่อุ้มบุญเองนะ ทำไมถึงต้องพาเธอไปด้วยล่ะ“เราไปอาบน้ำนอนกันดีกว่านะ”“คุณเข้าไปอาบก่อนเถอะค่ะ”“แต่ฉันอยากอาบพร้อมเธอ” พูดจบสองแขนแกร่งก็ช้อนร่างเล็กที่อยู่บนตักแล้วพาเข้าห้องนอน เ