Alle Kapitel von พันธะรักภรรยาคั่นเวลา: Kapitel 11 – Kapitel 20

ห้องฉุกเฉิน“บาดแผลค่อนข้างลึกนะครับ ยังไงก็ต้องเย็บแผลนะครับ”“ไม่เย็บไม่ได้เหรอคะคุณหมอ แค่ล้างแผลใส่ยาและปิดแผลไว้ ไม่ได้เหรอคะ” แพรที่ได้ยินหมอบอกว่าต้องเย็บแผลก็รู้สึกหวาดกลัวพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ“แผลลึกแบบนี้ หมอขอแนะนำว่าให้เย็บดีกว่านะครับ” แล้วธามที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ก้มบอกเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงไว้ด้วยการปลอบประโลม“เย็บเถอะนะแพร อย่ากลัวนะ”แล้วหมอหนุ่มก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเพื่อให้คนไข้ที่มีสีหน้าหวาดกลัวได้รู้สึกผ่อนคลาย“พอฉีดยาชา จะไม่รู้สึกเจ็บครับ”“งั้นก็เย็บเลยครับคุณหมอ” ธามพูดจบ จากนั้นหมอและพยาบาลก็จัดการล้างแผลและเย็บแผล ในขณะที่แพรหันใบหน้ามาซบกับอกแกร่งของร่างสูงเพราะไม่อยากมองแผลที่หมอกำลังเย็บอยู่ ฝ่ามือใหญ่กดหัวเล็กไว้กับหน้าอกของตัวเองหวังให้เธอรู้สึกว่ามีที่พึ่งพิงและรู้สึกปลอดภัยบ้านแพร“แพรยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม” เมื่อเข้ามาในบ้านเขาก็เอ่ยถามเธอ“ยังเลย”“งั้นเธอนั่งก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำให้” ว่าแล้วร่างสูงก็เข้าครัวไปทำอาหารที่เธอทำค้างไว้ ธามจัดการผัดผักและทอดไข่เจียว เสร็จแล้วก็ตักใส่จานยกมาวางบนโต๊ะเสร็จสรรพ ก่อนที่จะออกไปข้างนอก“ฉันทำกับข้

บ้านธามธามเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีเหม่อลอย ภายในใจรู้สึกทุกข์ระทมเมื่อคิดว่าแพรจะไม่ให้อภัยเขาอีกแล้วเพราะความผิดตอนนั้นที่ตัวเองไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลังว่าตัวเองมีภรรยาแล้ว แต่ไม่ควรออกไปเจอกับแฟนเก่า ถึงแม้ว่าแฟนเก่าจะร้องขอให้ออกไปหาเพื่อที่เธอจะได้คุยปรับทุกข์เรื่องอดีตสามีที่ทำร้ายร่างกายเธอ และเรื่องพ่อของเธอที่ถูกศาลฟ้องล้มละลาย พ่อแม่ของเธอบอกว่าจะฆ่าตัวตายเพราะทำใจไม่ได้ แต่ปรางค์ก็พยายามพูดเกลี้ยกล่อมพ่อกับแม่ ดังนั้นพ่อกับแม่ของเธอจึงเลิกคิดจะฆ่าตัวตายทุกครั้งปรางค์จะเป็นฝ่ายโทรหาและส่งข้อความหาเขา เขาไม่เคยเป็นฝ่ายโทรหาหรือส่งข้อความหาเธอก่อนสักครั้ง มีอยู่ครั้งเดียวที่เขาเป็นฝ่ายโทรหาปรางค์ก่อน นั่นก็คือวันที่เขาไปหย่ากับแพร เขาโทรหาปรางค์ต่อหน้าแพรเพราะเขาต้องการประชดแพร เนื่องจากว่าเขาโกรธที่แพรมาขอหย่ากับเขาเพราะอยากจะเลิกรักเขาและอยากจะมูฟออนจากเขาไปรักคนอื่นธามทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างคนไร้เรี่ยวแรงพลางวางศีรษะลงบนพนักพิง สายตาหม่นเศร้าเพ่งมองเพดานก่อนโทรศัพท์จะมีสายโทรเข้ามา เขาหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงยกขึ้นมาดูเมื่อรู้ว่าปรางค์โทรมาจึงวางไว้อย่างไม่ได้ใส่ใจ เขาปล่

ธามออกจากห้องนอนมาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กอยู่ในครัวจึงเดินตามเข้าไปดู ก็เห็นว่าเธอกำลังหยิบของออกมาจากตู้เย็นเพื่อจะทำอาหาร ธามที่เห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไปจับมือบางที่กำลังถือของสดพลางเอ่ยออกไป“ฉันซื้อของกินมาแล้ว เธอไม่ต้องทำหรอก”“ฉันอยากกินของที่ทำเอง ไม่อยากกินของที่นายซื้อมา” พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง แววตาแข็งกร้าว“ถ้าเธอไม่อยากกินของที่ฉันซื้อมา งั้นเดี๋ยวฉันทำให้ดีกว่า เธอไปนั่งรอเถอะ”“ไม่”เขาหยิบของในมือของเธอวางลงบนเคาน์เตอร์พร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเว้าวอน“แพรออกไปนั่งเถอะนะ เดี๋ยวฉันทำเอง”“…” เธอพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่ธามจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล“วันนี้ช่วยใจอ่อนให้ฉันสักวันนะแพร”“ฉันจะออกไปรอข้างนอกก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะฉันใจอ่อนให้นายหรอกนะ แต่ฉันรู้สึกรำคาญนายต่างหากล่ะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้องครัวไป ธามมองตามร่างบางพลางคลี่ยิ้มอ่อนๆเมื่อวันนี้เธอยอมโอนอ่อนให้เขานิดหน่อย ถึงแม้ว่าเธอจะแสดงท่าทีรำคาญเขามากแค่ไหน แต่เขาก็รู้สึกปริ่มใจที่ยังจะได้อยู่กับเธออีกสักพักเวลาต่อมาเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ แพรก็เข้าห้องนอน ส่วนธามก็จั

เวลาต่อมาเมื่อธามกับแพรรับประทานอาหารเสร็จ ธามก็ล้างจานและเก็บกวาดในห้องครัว จากนั้นเขาก็กลับบ้านไป ก่อนที่จะมีรถเก๋งคันหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านของแพรเชอรี่ลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบ้านของแพร แพรที่นั่งอยู่ในห้องโถงจึงเอ่ยทักทายเพื่อนสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“เชอรี่ นั่งก่อนสิ”“ธามมาส่งเธอก็กลับเลยเหรอ” เชอรี่หย่อนสะโพกนั่งข้างแพรแล้วเอ่ยถาม“เขาอยู่สักพักแล้วก็กลับ”“เธอจะกลับไปคืนดีกับธามหรือเปล่า”“คงไม่”“เธอพอจะบอกฉันได้ไหม ว่าเพราะอะไรเธอถึงหย่ากับธาม” ตั้งแต่แพรหย่ากับธาม เชอรี่ก็ไม่เคยถามเหตุผลว่าเพราะอะไรเพื่อนทั้งสองถึงได้หย่ากัน เพราะเธอคิดว่าเป็นเรื่องของคนสองคนจึงไม่อยากก้าวก่าย แต่นี่ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เธอจึงลองถามดูในฐานะเพื่อนสนิท“ฉันรู้ว่าธามยังนัดเจอกับแฟนเก่าอยู่ ฉันก็เลยขอหย่า”“แล้วธามก็หย่ากับเธอง่ายๆ โดยที่เขาไม่ได้รั้งเธอไว้เลยเหรอ”“เขาไม่ได้รั้ง เขาคงจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้หย่ากับฉันตอนนั้น”“เธอแต่งงานอยู่กับธามมาสองปี ธามเคยบอกรักเธอบ้างหรือเปล่า”“ไม่เคย” เธอตอบด้วยสีหน้าหม่นลง“งั้นก็แสดงว่าที่ธามมาหาเธอช่วงนี้ ก็เพราะรู้ว่าเธอท้อง”“ใช่ ถ้าไม่ใช่เ

บนรถ“เดี๋ยวแวะกินอะไรก่อนนะ” ใบหน้าหล่อเหลาหันพูดกับร่างบางที่นั่งข้างๆด้วยใบหน้าแช่มชื่นเมื่อได้เป็นคนพาเธอไปหาหมอ“ฉันยังไม่หิว ค่อยไปหาอะไรกินที่โรงพยาบาลก็ได้” สีหน้าเรียบๆ“ได้” จากนั้นฝ่าเท้าหนักก็เหยียบคันเร่งให้รถพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วโรงพยาบาลชื่อดังเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในโรงพยาบาลที่มีขนาดใหญ่และดูสะอาดสะอ้านสบายตาสมกับโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ธามก็หันพูดกับคนตัวเล็กที่เดินอยู่เคียงข้าง“ก่อนเข้าพบหมอ ฉันว่าแพรควรกินอะไรก่อนนะ กว่าจะได้พบหมอคงอีกนาน”“ได้” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันไปยังร้านอาหารที่อยู่ในโรงพยาบาลร้านอาหาร“แพรอยากกินข้าวอะไร เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้” เมื่อแพรนั่งเรียบร้อย ธามที่ยืนอยู่ข้างเธอก็เอ่ยถามออกไป“ฉันอยากกินข้าวมันไก่”“เอาเนื้อน่องใช่ไหม” เขารู้ว่าเธอชอบกินข้าวมันไก่เนื้อน่อง และเขาก็ชอบเนื้อน่องเหมือนกัน“ใช่” จากนั้นร่างสูงก็เดินไปยังร้านข้าวมันไก่แล้วสั่งข้าวมันไก่เนื้อน่องสองจาน จากนั้นจึงถือไปวางบนโต๊ะที่แม่ของลูกนั่งอยู่“ฉันไปซื้อน้ำก่อนนะ แพรอยากกินน้ำอะไร”“น้ำเปล่าแล้วกัน” ว่าแล้วธามก็เดินไปยังร้านขายน้ำแล้วซื้อน้ำเปล่ามาสองขวด เขาหย่อนตัวน