Todos os capítulos de หย่าก่อนค่อยรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

ร้านอาหาร ห้องวีไอพีเมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งสองก็ลงมือรับประทานกัน วีนัสทานด้วยความเอร็ดอร่อยเพราะวันนี้เขายอมใจอ่อนมากับเธอ ในขณะที่ลีออนนั้นทานด้วยความไม่เอร็ดอร่อยเลยเพราะใจมัวพะวงถึงอดีตภรรยาที่ตอนนี้คงจะกินข้าวอยู่กับชายอื่นกริกเขารวบช้อนทันทีเมื่อคิดว่าตอนนี้น้ำหนึ่งคงจะคุยกับชายคนนั้นอย่างสนิทสนม วีนัสที่นั่งฝั่งตรงข้ามเมื่อเห็นร่างสูงรวบช้อนและมีสีหน้าเหมือนอารมณ์ไม่ดีจึงเอ่ยถามออกไป“คุณลีออนอิ่มแล้วเหรอคะ”“ครับ คุณกินให้อิ่มเถอะ ผมรอได้” เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ“นัสก็อิ่มแล้วเหมือนกันค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบแล้วมีท่าทีเขินๆเมื่อจะบอกความในใจกับผู้ชายที่เธอชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น“คุณลีออนคะ นัสมีเรื่องอยากจะบอกคุณค่ะ”“ครับ” ดวงตาคมจ้องหน้าเธอนิ่งเพื่อรอฟัง“นัสชอบคุณลีออนมานานแล้วค่ะ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น นั่นก็คืองานแต่งของคุณค่ะ”“…”“และนัสก็รู้ว่าคุณลีออนก็สนใจในตัวนัสเหมือนกัน…” เธอเม้มปากแล้วพูดต่อ“ตอนนี้คุณก็โสดแล้ว นัสก็โสด งั้นเราลองมาคบกันดูไหมคะ” “ผมคงจะคบกับคุณไม่ได้หรอกนะครับคุณวีนัส”“ทำไมล่ะคะ ก็ในเมื่อนัสชอบคุณมาก แล

ด้านพ่อของน้ำหนึ่งโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ราเชนทร์มานอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเพราะมีภาวะเส้นเลือดในสมองตีบ คนเป็นภรรยาที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องอยู่เฝ้าสามีมาเป็นอาทิตย์แล้วก็ถึงกับต้องพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด“ฉันเบื่อกับการที่ต้องอยู่ในโรงพยาบาลแล้วนะคุณ” ธัญญาพูดกับสามีที่นอนมองเธออยู่บนเตียง“…” เขาอยากจะพูด แต่ก็พูดไม่ได้เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาชาไปครึ่งซีกและปากของเขาก็บิดเบี้ยว“ถ้าคุณยังไม่หาย ฉันจะกลับไปอยู่บ้านแล้วนะ” ธัญญาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ“…” ราเชนทร์จ้องมองหน้าของภรรยาอยู่อย่างนั้น“ถ้าคุณกลายเป็นคนพิการ ช่วยตัวเองไม่ได้แบบนี้ ฉันก็จะไม่อยู่กับคุณหรอก เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องมาทนอยู่กับผัวพิการ”“…” ราเชนทร์ได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ทันใดนั้นเขาก็นึกไปถึงภรรยาเก่าและลูกสาวที่เขาเคยทิ้งขว้างแล้วเลือกให้เมียใหม่และลูกเลี้ยงเข้ามาอยู่ในบ้าน และเขาก็ไม่เคยไยดีภรรยาเก่าที่แสนดีและลูกสาวที่น่ารักเลย หรือนี่คงจะเป็นเวรกรรมของเขาที่เคยทิ้งเมียและลูกที่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาหลายปี“ฉันจะบอกให้ลูกสาวของคุณมาเฝ้าก็แล้วกัน” พูดจบ ธั

เมื่อใบหน้าหล่อผละจากขาขาว จากนั้นเขาจึงก้มลงครอบครองไล้เลียและดูดดึงกลีบรักสีชมพูอ่อนๆด้วยความนุ่มนวลแผล่บๆๆ“ซี้ด อื้อ” ทันทีที่ลิ้นร้อนสัมผัสกับร่องรักที่เปียกลื่นของเธอ น้ำหนึ่งก็แอ่นสะโพกขึ้นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย จนเธอไม่สามารถที่จะข่มความต้องการเอาไว้ได้ จึงปล่อยให้สัญชาตญาณนำทางไปลีออนที่เห็นปฏิกิริยาที่เธอตอบสนองกลับมาเขาก็รู้สึกพึงพอใจไม่น้อยเมื่อคิดว่าการลงลิ้นครั้งแรกของเขาทำให้เธอเสียวได้มากถึงขนาดนี้เขาที่ได้ใจสอดลิ้นเข้าไปในรูรักพร้อมกับตวัดปลายลิ้นดูดเลียกลีบนุ่มที่มีน้ำเมือกใสจนได้ยินเสียงฉ่ำแฉะดังออกมาอย่างชัดเจนแจ๊ะๆๆๆ“อื้อ ไม่ไหว หนึ่งไม่ไหวแล้ว” เธอที่รู้สึกเสียวมากและรู้สึกทรมานร้องครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษา กายเล็กดิ้นเร่าๆราวใจจะขาด มือเรียวกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ลมหายใจของเธอขาดห้วง หน้าท้องหดเกร็งทุกครั้งที่ลิ้นของเขากระดกเข้ามาลีออนที่รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังจะแตกซ่านก็สะบัดเรียวลิ้นคว้านลึกทุกซอกทุกมุมแผล่บๆๆๆ แจ๊ะๆๆๆจนในที่สุดร่างบางก็กระตุกเกร็งแล้วปลดปล่อยน้ำหวานออกมาในจำนวนมากจนเปรอะเปื้อนริมฝีปากหนา“อ๊า อ๊า”จ๊วบๆเรียวปากหยัก

เวลาต่อมาร่างเล็กที่มีผิวขาวอมชมพูออกจากห้องน้ำมาโดยมีผ้าขนหนูพันรอบกาย ลีออนที่นั่งอยู่บนโซฟาเมื่อเห็นร่างบางออกมาจึงลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวไปเปิดตู้เสื้อผ้าเขาหยิบเสื้อเชิ๊ตออกมาแล้วเดินไปหาคนตัวขาวที่ยืนอยู่ เขาเลื่อนมือไปจะดึงผ้าขนหนูที่พันร่างอรชร“พี่จะทำอะไรคะ” เธอจับผ้าขนหนูไว้แล้วถามด้วยความระแวงและสงสัย“ฉันจะใส่เสื้อให้เธอไง” มุมปากหยักโค้งขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกคนระแวงเขาอยู่ตลอดเวลา“หนึ่งใส่เองค่ะ เอาเสื้อผ้ามา” เธอยื่นมือไปรับเสื้อ ลีออนสบโอกาสจึงดึงผ้าขนหนูของเธอออกพรึบ“พี่ลีออนอย่านะ” เธอรีบยกมือปิดหน้าอกทันทีเขาโยนผ้าขนหนูไปบนเตียงแล้วหันมองเรือนร่างขาวผุดผ่องตรงหน้าที่เขาได้เป็นเจ้าของเป็นคนแรก ก่อนจะพูดออกไปด้วยแววตากรุ้มกริ่ม“ฉันแค่อยากจะใส่เสื้อผ้าให้เธอเอง เธอจะกลัวอะไร” ว่าแล้วลีออนก็รั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดแล้วกดตามองใบหน้าสวยที่อยู่ตรงหน้าอกของเขาพร้อมกับพูดออกไป“เมื่อคืนฉันเห็นหมดแล้ว เธอไม่ต้องอายหรอก” เรียวปากหยักได้รูปขยับพลางฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียน“…” ใบหน้าเรียวรูปไข่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกเขินอายเมื่อคิดว่าเขาเห็นทุกอย่างบนร่างกายเธอ

สามวันต่อมา บ้านลีออนหลังจากที่น้ำหนึ่งนอนรักษาอาการป่วยในโรงพยาบาลสามวัน วันนี้เธอหายป่วยแล้ว หมอจึงให้กลับบ้านได้เมื่อทั้งสองเข้ามาในบ้านก็พากันไปนั่งบนโซฟาราคาแพงในห้องโถงกว้าง ลีออนหันถามร่างเล็กที่นั่งข้างตัวเอง“หิวหรือยัง ถ้าหิวเดี๋ยวฉันจะได้บอกให้แม่บ้านทำอาหารเลย”“ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ หรือว่าพี่ลีออนหิวแล้ว” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน“ฉันยังไม่หิว เธอยังเพลียอยู่ไหม”“ไม่เพลียแล้วค่ะ ร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว”“ตอนอยู่โรงพยาบาล แม่ไปหาที่บริษัท เพราะอยากพาฉันกับเธอไปกินข้าว ฉันก็เลยบอกว่าถ้าเธอออกจากโรงพยาบาลจะโทรไปบอกแม่ พรุ่งนี้เธอสะดวกจะออกไปกินข้าวข้างนอกไหม”“สะดวกค่ะ”“งั้นฉันจะโทรไปนัดกับแม่ก็แล้วกัน” แล้วโทรศัพท์ของน้ำหนึ่งก็มีสายโทรเข้ามาจากพ่อของเธอRrrr!“ค่ะพ่อ”(กลับมาถึงบ้านแล้วเหรอลูก) ตอนน้ำหนึ่งอยู่โรงพยาบาล ราเชนทร์โทรไปถามอาการของน้ำหนึ่งทุกวัน เขาอยากไปเยี่ยมลูก แต่ร่างกายของเขายังไม่ค่อยแข็งแรง เดินได้ในระยะใกล้ๆเท่านั้น ยังเดินมากไม่ค่อยได้ และเขาก็ทำกายภาพบำบัดทุกวัน“ถึงแล้วค่ะ”(หายดีแล้วใช่ไหมลูก ร่างกายกลับมาแข็งแรงแล้วใช่ไหม)“หนึ่งแข็งแรงค่ะพ