Mag-log inเขาหย่ากับเธอได้ไม่นานก็ไปควงกับน้องเลี้ยงของเธอออกหน้าออกตา เพราะเป็นผู้หญิงตรงไทป์ของเขา แต่พอเห็นภรรยาเก่าควงกับชายอื่นก็ถึงกับมีอาการกระวนกระวายใจ
view moreแนะนำตัวละคร
ลีออน อายุ 30 ปี สูง185 ซม. เจ้าของบริษัทผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายชนิด มีสาขาอยู่ที่ต่างประเทศด้วย น้ำหนึ่ง อายุ 24 ปี สูง163 ซม. . . . . . ตัวอย่าง “พี่ลีออน!” เธอหันมองด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆมีใครมานั่งข้างๆ พอรู้ว่าเป็นเขาจึงยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ “มาคนเดียว?” “มากับเกรย์ค่ะ” “แฟน?” “ใช่ค่ะ” ลีออนหลุบตามองต่ำ เมื่อเห็นชุดที่เธอใส่สั้นมากพลันดวงตาคมมืดครึ้มก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มห้วน “ทำไมถึงใส่ชุดแบบนี้” “ทำไมเหรอคะ” “โชว์ทั้งบนทั้งล่าง” “จะโชว์บนหรือล่าง มันก็ร่างกายของหนึ่งนะคะ ไม่เกี่ยวกับพี่” “ถ้าอยากโชว์มากนัก งั้นก็ไปแก้ผ้าโชว์บนเตียงนอนของฉันเป็นไง” พูดจบเขาก็ลุกจากเก้าอี้แล้วดึงข้อมือเล็กให้ลุกขึ้น พร้อมกับลากออกไปโดยที่ไม่ให้เธอได้ตั้งตัวเลย “พี่ลีออนปล่อยนะ จะพาหนึ่งไปไหน” “พากลับบ้าน” “ไม่กลับ หนึ่งจะกลับกับแฟน” “หึ ผู้ชายคนนั้นคือแฟนของเธอจริงๆงั้นเหรอ” “จริงค่ะ” “ที่ผ่านมาฉันไม่เคยนอนกับแฟนของใคร งั้นคืนนี้ฉันจะลองนอนกับแฟนคนอื่นดูบ้างก็แล้วกัน” . . . . . . . . . . . . . . . . . บ้านลีออน หลังจากงานฌาปณกิจของนวลจันทร์ย่าของลีออนเสร็จสิ้นลง สองสามีภรรยาก็พากันกลับมาบ้านที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหนึ่งปีแล้ว เมื่อเข้ามาในบ้านร่างสูงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นชา “ตอนนี้คุณย่าก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเธอกับฉันคงไม่มีความจำเป็นแล้วที่จะต้องอยู่ด้วยกันอีก” “ค่ะ” เธอก้มหน้ารับคำด้วยสีหน้าหม่นหมอง “อาทิตย์หน้าเราจะไปหย่ากัน” “ค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็สาวเท้าขึ้นชั้นสองไป ทิ้งให้ร่างบางที่ยืนอยู่มองตามแผ่นหลังกว้างของสามีนิตินัยที่จะกลายเป็นอดีตสามีในอีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วยความรู้สึกขมขื่นในใจ เมื่อหนึ่งปีก่อนเขากับเธอต้องแต่งงานกันด้วยการคลุมถุงชนจากคุณย่าของเขาและคุณยายของเธอ ย่าของเขากับยายของเธอเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สาวๆ ดังนั้นท่านทั้งสองจึงอยากให้หลานของตัวเองได้แต่งงานกัน ตลอดหนึ่งปีที่เธออยู่กับเขาในฐานะภรรยา เขาจะเฉยเมยกับเธอ มีท่าทีเย็นชากับเธอตลอด ตั้งแต่แต่งงานกันวันแรกจนมาถึงปัจจุบัน เขากับเธอนอนคนละห้องกัน ไม่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงนุ่มนวลพูดกับเธอ เขาไม่เคยยิ้มให้เธอ เขาไม่เคยพาเธอไปไหน ถ้าจะไปไหนเธอก็จะขับรถไปเองทุกครั้ง เพราะหลังแต่งงานเขาให้เธอไปเรียนขับรถ พอเธอได้ใบขับขี่เขาก็ซื้อรถเก๋งให้เธอ และเขาก็บอกเธอว่า ‘ถ้าเธอจะไปไหนก็ขับรถไปเอง ฉันจะไม่ไปไหนมาไหนกับเธอ นอกจากไปบ้านคุณย่า’ เธอได้นั่งรถไปกับเขาตอนไปบ้านคุณย่าของเขาเท่านั้นแหละ นอกนั้นเธอต้องขับรถของตัวเอง น้ำหนึ่งทอดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อคิดว่า ถึงแม้ว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเธอจะพยายามทำดีกับเขา พูดดีกับเขา เอาอกเอาใจเขาด้วยการทำอาหารให้เขาทานทุกวัน จัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับให้เขาใส่ไปทำงาน ที่เธอทำดีกับเขาก็เพื่อจะเอาชนะใจเขา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจของเขาให้กลับมารักเธอได้ พอสิ้นบุญคุณย่าของเขา เขาก็ขอเธอหย่าทันทีโดยไม่ลังเล เจ้าของร่างบอบบางก้าวขึ้นชั้นสองไป เธอเข้าห้องนอนของตัวเองแล้วอาบน้ำ เมื่อใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เดินมาล้มตัวนอนบนเตียงพลางคิดในใจว่าอีกหนึ่งอาทิตย์เธอก็จะกลายเป็นแม่หม้ายอย่างเต็มตัวโดยไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ ในขณะที่เธอนอนมองเพดานและครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามาจากผู้เป็นสามี หญิงสาวมองไปยังปลายเตียง เมื่อเห็นร่างสูงจึงหยัดตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับตั้งท่ารอฟังว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ “หลังจากหย่าเสร็จ ฉันจะโอนเงินให้เธอยี่สิบล้านบาท แต่บ้านหลังนี้ฉันไม่ให้เธอหรอกนะ เธอหาที่อยู่ใหม่ได้เลย” เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใด น้ำเสียงและสีหน้าของเขาเย็นชาอย่างเช่นตลอดหนึ่งปีที่ใช้คุยกับเธอ “ค่ะ ขอบคุณที่เมตตาหนึ่งนะคะพี่ลีออน” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนเต็มกลืน แววตาหมองเศร้าจ้องมองไปยังสามีที่ตัวเองได้แต่รักเขาข้างเดียวมาตลอดหนึ่งปี “เรื่องที่ฉันจะบอกเธอก็มีเท่านี้แหละ” บอกจบ ร่างสูงก็หันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางการเดินที่มั่นคง ในขณะที่ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างจนประตูห้องปิดลง“ฉันดีใจจังเลยค่ะที่คุณหายกลับมาเป็นปกติแล้ว” “…” ราเชนทร์ชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนคุ้นเคย เขาละสายตาจากหนังสือแล้วจ้องหน้าสองแม่ลูกด้วยสีหน้าเรียบเฉยวีนัสที่เห็นว่าราเชนทร์ไม่ได้มีสีหน้าดีใจเมื่อเห็นเธอกับแม่จึงรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงฉอเลาะเอาอกเอาใจทันที“หนูก็ดีใจมากเลยค่ะที่คุณพ่อร่างกายแข็งแรงแล้ว”“ใครเป็นพ่อเธอ ฉันมีลูกสาวคนเดียว นั่นก็คือน้ำหนึ่ง” เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงห้วนวีนัสกับธัญญาถึงกับหน้าเสียแล้วหันมองหน้ากัน ก่อนธัญญาจะเอ่ยขึ้น“ที่ผ่านมาคุณรักวีนัสเหมือนกับลูกแท้ๆ พอไม่ได้เจอกันไม่กี่เดือน คุณก็ไม่รักวีนัสแล้วเหรอคะ”“แต่ก่อนฉันเคยหลงผิดไปรักลูกของคนอื่น แต่ตอนนี้คนที่ฉันรักมีอยู่คนเดียว นั่นก็คือลูกสาวของฉัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ท่าทีจริงจัง“แล้วฉันล่ะคะ คุณก็ไม่รักแล้วเหรอ ฉันเป็นเมียของคุณนะ คุณยอมทิ้งลูกทิ้งเมียเพื่อให้ได้อยู่กับฉัน ก็เพราะว่าคุณรักฉันไม่ใช่เหรอคะ”“…” ราเชนทร์รู้สึกเจ็บที่ใจและจุกกับคำว่าทิ้งลูกทิ้งเมียที่อีกคนพูด เขาพูดอะไรไม่ออกเพราะประโยคนั้นมันคอยทิ่มแทงใจของเขาตลอดเวลาในช่วงหลังๆมานี้“คุณยังรักฉันใช่ไหมคะ”“ไม่! ฉันไม่ไ
สามวันต่อมา บ้านลีออนหลังจากที่น้ำหนึ่งนอนรักษาอาการป่วยในโรงพยาบาลสามวัน วันนี้เธอหายป่วยแล้ว หมอจึงให้กลับบ้านได้เมื่อทั้งสองเข้ามาในบ้านก็พากันไปนั่งบนโซฟาราคาแพงในห้องโถงกว้าง ลีออนหันถามร่างเล็กที่นั่งข้างตัวเอง“หิวหรือยัง ถ้าหิวเดี๋ยวฉันจะได้บอกให้แม่บ้านทำอาหารเลย”“ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ หรือว่าพี่ลีออนหิวแล้ว” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน“ฉันยังไม่หิว เธอยังเพลียอยู่ไหม”“ไม่เพลียแล้วค่ะ ร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว”“ตอนอยู่โรงพยาบาล แม่ไปหาที่บริษัท เพราะอยากพาฉันกับเธอไปกินข้าว ฉันก็เลยบอกว่าถ้าเธอออกจากโรงพยาบาลจะโทรไปบอกแม่ พรุ่งนี้เธอสะดวกจะออกไปกินข้าวข้างนอกไหม”“สะดวกค่ะ”“งั้นฉันจะโทรไปนัดกับแม่ก็แล้วกัน” แล้วโทรศัพท์ของน้ำหนึ่งก็มีสายโทรเข้ามาจากพ่อของเธอRrrr!“ค่ะพ่อ”(กลับมาถึงบ้านแล้วเหรอลูก) ตอนน้ำหนึ่งอยู่โรงพยาบาล ราเชนทร์โทรไปถามอาการของน้ำหนึ่งทุกวัน เขาอยากไปเยี่ยมลูก แต่ร่างกายของเขายังไม่ค่อยแข็งแรง เดินได้ในระยะใกล้ๆเท่านั้น ยังเดินมากไม่ค่อยได้ และเขาก็ทำกายภาพบำบัดทุกวัน“ถึงแล้วค่ะ”(หายดีแล้วใช่ไหมลูก ร่างกายกลับมาแข็งแรงแล้วใช่ไหม)“หนึ่งแข็งแรงค่ะพ
ร่างสูงวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนโซฟาจึงเห็นว่าน้ำหนึ่งยังหลับสนิทอยู่ เรียวขายาวก้าวมาทิ้งตัวนั่งบนเตียงพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆพลางพึมพำออกมา“สงสัยจะเพลียมาก ถึงได้หลับลึกขนาดนี้” ว่าแล้วร่างแกร่งก็ล้มตัวนอนข้างเธอ จากนั้นเขาก็หลับไปเช่นกันสองชั่วโมงต่อมาลีออนรู้สึกตัวตื่นในเวลาหนึ่งทุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนตัวเล็กก็เห็นว่าเธอยังหลับอยู่ เขานึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้หลับนานขนาดนี้ ร่างแกร่งหยัดตัวนั่งแล้วเลื่อนมือไปจับแขนเล็กเพื่อจะปลุก แต่เขากลับพบว่าอุณหภูมิในร่างกายของเธอร้อนเหมือนไฟชายหนุ่มเลื่อนมือไปอังหน้าผากอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ จึงรู้ว่าเธอไข้ขึ้นสูงมาก ลีออนตกใจและรู้สึกกังวลจนทำอะไรไม่ถูกจึงจับแขนเรียวเขย่าเบาๆเพื่อเรียกให้เธอรู้สึกตัว“น้ำหนึ่ง”“…”เมื่อเห็นว่าร่างกายเธอไม่ตอบสนอง เขาคิดได้อย่างเดียวคือต้องพาเธอไปโรงพยาบาล ขายาวลงจากเตียงแล้วช้อนร่างเล็กขึ้นมาแนบอก ก่อนจะพาลงไปขึ้นรถพร้อมกับมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกลห้องพักฟื้นตอนนี้น้ำหนึ่งอยู่ในชุดของโรงพยาบาลนอนหลับอยู่บนเตียง หลังจากที่หมอได้ทำการวินิจฉัยว่าไข้ขึ้นสูงก็ฉีดยาลดไข้และใส่สายน้ำเกลือ ในขณะที่ลี
เวลาต่อมาร่างเล็กที่มีผิวขาวอมชมพูออกจากห้องน้ำมาโดยมีผ้าขนหนูพันรอบกาย ลีออนที่นั่งอยู่บนโซฟาเมื่อเห็นร่างบางออกมาจึงลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวไปเปิดตู้เสื้อผ้าเขาหยิบเสื้อเชิ๊ตออกมาแล้วเดินไปหาคนตัวขาวที่ยืนอยู่ เขาเลื่อนมือไปจะดึงผ้าขนหนูที่พันร่างอรชร“พี่จะทำอะไรคะ” เธอจับผ้าขนหนูไว้แล้วถามด้วยความระแวงและสงสัย“ฉันจะใส่เสื้อให้เธอไง” มุมปากหยักโค้งขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกคนระแวงเขาอยู่ตลอดเวลา“หนึ่งใส่เองค่ะ เอาเสื้อผ้ามา” เธอยื่นมือไปรับเสื้อ ลีออนสบโอกาสจึงดึงผ้าขนหนูของเธอออกพรึบ“พี่ลีออนอย่านะ” เธอรีบยกมือปิดหน้าอกทันทีเขาโยนผ้าขนหนูไปบนเตียงแล้วหันมองเรือนร่างขาวผุดผ่องตรงหน้าที่เขาได้เป็นเจ้าของเป็นคนแรก ก่อนจะพูดออกไปด้วยแววตากรุ้มกริ่ม“ฉันแค่อยากจะใส่เสื้อผ้าให้เธอเอง เธอจะกลัวอะไร” ว่าแล้วลีออนก็รั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดแล้วกดตามองใบหน้าสวยที่อยู่ตรงหน้าอกของเขาพร้อมกับพูดออกไป“เมื่อคืนฉันเห็นหมดแล้ว เธอไม่ต้องอายหรอก” เรียวปากหยักได้รูปขยับพลางฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียน“…” ใบหน้าเรียวรูปไข่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกเขินอายเมื่อคิดว่าเขาเห็นทุกอย่างบนร่างกายเธอ





