Lahat ng Kabanata ng กลับกลายรักเมียเก่า: Kabanata 21 - Kabanata 30

ร้านอาหารพ่อของณดาตอนเย็นเมื่อมาร์วินออกจากบริษัทก็มาที่ร้านของพ่อณดา สองปีมานี้เขาจะมาที่นี่บ่อยๆเพื่อถามข่าวคราวของณดา ในหนึ่งเดือนเขาจะเข้ามาครั้งนึง เขาได้ระบายความในใจและสารภาพกับพ่อของณดาว่าเขาเพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักณดาหลังจากหย่าแค่ไม่กี่เดือน มาร์วินขอโทษพ่อของณดากับเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาผิดเองที่ขอหย่าณดา เขาผิดเองที่ดูแลณดาไม่ดี“เมื่อคืนณดาโทรมาคุยกับอาเกือบครึ่งชั่วโมงเลยนะ” พ่อของณดาเดินมายังโต๊ะที่มาร์วินนั่งแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“อ๋อครับ แล้วณดาเป็นยังไงบ้าง อยู่ที่โน่นณดามีความสุขดีใช่ไหมครับ” เขาคลี่ยิ้มดีใจเมื่อพ่อของเธอพูดถึงเธอให้เขาได้รับรู้ข่าวคราว“ณดาบอกว่ามีความสุขดี เพื่อนร่วมงานก็ดี สิ่งแวดล้อมทุกอย่างดีหมด”“แค่รู้ว่าณดาอยู่ดีมีสุข ผมก็ดีใจมากแล้วครับ” เขายิ้มกว้างด้วยความยินดีเมื่อรู้ว่าเธอมีความสุขดี“อาลองถามว่าไม่คิดจะกลับไทยบ้างเหรอ เห็นณดาบอกว่าชอบอยู่ที่โน่นมากกว่า”มาร์วินหน้าม่อยลงเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าเธอจะอยู่ที่โน่นถาวร ก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเอ่ย“ถ้าณดาอยู่ที่โน่นแล้วมีความสุขก็ดีแล้วครับ เพราะผมก็รู้สึกมีความสุขไปด้วย” ถ้ารู้ว่าณดามีความสุข

คอนโดมาร์วินเมื่อกลับมาถึงคอนโดชายหนุ่มก็เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดและเสียใจจนผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง จากนั้นโทรศัพท์เครื่องหรูก็มีเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่โทรมาจึงสูดน้ำมูกและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มไว้ไม่ให้สั่น“ครับ”(แม่ได้ข่าวว่าหนูณดากลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์แล้วนะ ลูกรู้หรือยัง)“รู้แล้วครับ เมื่อกี้ผมไปเจอณดาที่ร้านของพ่อเธอ” (ลูกกับหนูณดาได้คุยอะไรกันบ้าง)“ได้คุยกันไม่กี่คำครับ”(พ่อของหนูณดาเล่าให้พ่อฟังว่า หนูณดามีแฟนแล้วนะ)“…” หน้าอกของเขาเหมือนถูกกดทับด้วยของหนักๆจนเกือบหายใจไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคที่ว่าเธอมีแฟนแล้ว(ในเมื่อหนูณดามีแฟนแล้ว ถ้างั้นลูกก็ควรจะมูฟออนจากหนูณดาได้แล้วนะ เดี๋ยวแม่จะหาผู้หญิงคนใหม่ให้)“แม่ไม่ต้องหาใครมาให้ผมหรอกครับ เพราะถึงณดาจะมีใครใหม่แล้ว แต่ผมก็จะยังอยู่เป็นโสดแบบนี้ตลอดไป”(ถ้าลูกคิดจะครองโสดไปตลอดชีวิต แม่กับพ่อก็ไม่มีทายาทไว้สืบสกุลน่ะสิลูก แม่กับพ่ออยากมีหลานมากเลยนะ)“ผมไม่อยากมีลูกกับคนที่ผมไม่ได้รักครับ ถ้าผมไม่สามารถมีลูกกับณดาได้ ผมก็จะไม่ยอมมีลูกกับผู้หญิงอื่นเป็นอันขาด” เสี

หนึ่งเดือนต่อมาตอนนี้อายุครรภ์ของณดาก็ครบสามเดือนแล้ว วันนี้บูมพาเธอไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล พอตอนเย็นทั้งคู่ก็พากันไปงานแต่งที่จัดขึ้นในโรงแรมชื่อดังงานแต่งงานเมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเห็นณดากับบูมเดินมาหน้างานจึงยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวคำทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างดีใจ“สวัสดีครับคุณณดา คุณบูม/สวัสดีค่ะคุณณดา คุณบูม” ว่าแล้วณดากับบูมก็รับไหว้แล้วพูดออกไปด้วยรอยยิ้มยินดีพร้อมกัน“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ คุณยูโร คุณมีนา”“เจ้าบ่าวเจ้าสาวสวยหล่อ สมกันดั่งกิ่งทองใบหยกเลยค่ะ ขอให้คุณยูโรกับคุณมีนามีความสุขมากๆนะคะ” ณดาเอ่ยปากชมและอวยพรคู่บ่าวสาวด้วยรอยยิ้มเปรมปรีดิ์ แล้วยูโรกับมีนาก็รับคำชมพร้อมกันด้วยรอยยิ้มตื้นตันใจ“ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ คุณณดา”ยูโรเหลือบไปเห็นร่างสูงของมาร์วินที่อยู่ในชุดสูทหรูสีเข้มผมถูกเซ็ทมาเป็นอย่างดี จึงหันมาพูดกับณดาและบูมที่ยืนอยู่ตรงหน้า“มาร์วินมาพอดีเลย เดี๋ยวให้มาร์วินนั่งโต๊ะเดียวกับคุณสองคนด้วยนะครับ”“ครับ/ค่ะ”เมื่อมาร์วินเดินเข้ามายืนข้างณดาก็หันมองเธอที่อยู่ในชุดเดรสสวยด้วยสีหน้าสงสัยว่าเธอกับแฟนมางานนี้ได้ยังไง ยูโรเห็นสีหน้าของมาร์วินที่เต็มไปด้วยความสงสัยจึ

หนึ่งเดือนต่อมาตอนนี้อายุครรภ์ของณดาก็เข้าสู่เดือนที่หกแล้วห้องทำงานมาร์วินในขณะที่มาร์วินกำลังดูหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนเลขาหนุ่มจะเปิดประตูเข้ามารายงานด้วยความนอบน้อม หลังจากมีนาแต่งงานก็ลาออกจากงาน และยูโรก็ให้มีนาอยู่บ้านทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ส่วนยูโรก็เป็นคนทำงานหาเงินคนเดียว“ท่านประธานครับ มีคนมาขอพบครับ เขาชื่อบูม”มาร์วินที่ได้ยินชื่อของบูมก็ชะงักพลางรู้สึกแปลกใจว่าแฟนของณดามาหาเขาทำไม มีธุระอะไรงั้นเหรอ ก่อนที่เขาจะบอกกับเลขา“บอกให้เขาเข้ามา”“ครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วเดินออกไปข้างนอก ก่อนที่บูมจะเดินเข้ามาพร้อมกับทักทายด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีครับคุณมาร์วิน”“สวัสดีครับ นั่งสิ” ว่าแล้วบูมก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนที่มาร์วินจะเอ่ยถาม“คุณมีธุระอะไรถึงได้มาหาผม”“ผมกับณดาเลิกกันแล้วครับ”มาร์วินเบิกตากว้างอย่างตกใจระคนดีใจเมื่อรู้ว่าณดากับชายตรงหน้าเลิกกันแล้ว ก่อนจะตั้งสติและประคับประคองเสียงให้ปกติแล้วเอ่ยถาม“ณดาท้องอยู่นะ ทำไมคุณถึงต้องเลิกกับณดาด้วยล่ะ คุณไม่คิดจะรับผิดชอบลูกที่จะเกิดมาเหรอ”“ถึงผมกับณดาจะเลิกกันแล

“เหนื่อยไหมเจ้าสาวคนสวย” ข้าวหอมเอ่ยทักทายเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มกว้างเมื่อเดินมายืนข้างๆ“ไม่เหนื่อยเลย” ณดาตอบด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนที่บูมจะเอ่ยถาม“เธอบอกความจริงกับคุณมาร์วินหรือยัง”“ยังเลย”“แล้วเธอจะบอกตอนไหน ปล่อยให้สามีเข้าใจผิดมานานเกินไปแล้วนะ” บูมพูดด้วยความรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของมาร์วินที่เข้าใจมาตลอดว่าลูกในท้องของณดาคือลูกของเขา ซึ่งในความเป็นจริงแล้วเด็กในท้องของณดาเป็นลูกแท้ๆของมาร์วินต่างหาก“ฉันจะบอกให้เขารู้ในวันคลอดก็แล้วกัน รอเซอร์ไพรส์ตอนคลอดทีเดียวเลย การที่ฉันไม่ได้บอกความจริงมันก็เป็นข้อดีนะ”“ดียังไง” บูมขมวดคิ้วถาม“ก็จะได้พิสูจน์ใจของเขาไงว่าเขาจะรักฉันได้หรือเปล่า ทั้งที่รู้ว่าฉันกำลังท้องลูกของผู้ชายคนอื่น”“ผลของการพิสูจน์ใจ สรุปว่าสามีของเธอรักเธอและลูกของเธอที่เขาคิดว่าเป็นลูกของฉัน และรักมากกว่าลูกแท้ๆ ที่เกิดกับแม่อุ้มบุญอีกใช่ไหม”“ใช่ ถึงจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแต่เขาก็รัก ลูกที่เกิดจากแม่อุ้มบุญ เขาบอกว่าให้แม่ของเขาเป็นคนดูแล แต่เขาไม่ยอมไปดูแลเอง เขาบอกว่าอยากดูแลฉัน และเขาก็จะรักลูกของฉันให้เหมือนกับลูกตัวเอง”“เป็นแผนที่เวิร์คจริงๆ” บูมเ