All Chapters of กลับกลายรักเมียเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมาณดาออกมาจากห้องพักพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า ก่อนที่ประตูห้องฝั่งตรงข้ามจะถูกเปิดออกมาจากคนตัวสูงโดยในมือของเขามีกระเป๋าเสื้อผ้า ณดาที่เห็นจึงคิดว่าทำไมถึงต้องบังเอิญเจอหน้าเขาอีกแล้ว เธอละสายตาจากคนตรงหน้าแล้วสาวเท้าพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางไปกดลิฟต์ มาร์วินลากกระเป๋าแล้วเดินตามหลังร่างเล็กไป เมื่อประตูลิฟต์เปิดทั้งคู่จึงเดินเข้าไปพร้อมกันก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามขึ้น“เธอจะไปสนามบินใช่ไหม”“ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติ“ฉันเอารถมา รถฉันจอดอยู่ใต้โรงแรม”“…” เธอนิ่งพลางคิดว่าเขาจะมาบอกเธอทำไม“ฉันต้องขับรถกลับคนเดียว” ตอนขามามีนานั่งรถมากับเขาด้วย แต่เมื่อคืนเขาบอกให้เธอกลับกับเครื่องบิน “…” เธอก็ยังนิ่งเพราะไม่เข้าใจว่าเขาจะมาบอกเธอทำไม ที่เขาบอกว่าต้องขับรถคนเดียว แล้วเลขาคนโปรดของเขาไปไหนแล้วล่ะเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกณดาก็ลากกระเป๋าเดินออกไป เรียวขายาวก้าวตามคนตัวเล็กพร้อมกับพูดขึ้น“นั่งรถไปกับฉันสิ”“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพูดพลางสาวเท้าไปอย่างเร่งรีบ“ไปกับฉันดีกว่านะ” เขาก้าวตามเธอไปติดๆ“ไม่ค่ะ”“ฉันให้มีนานั่งเครื่องบินกลับแล้ว” “งั้นคุณก็กลับไปคนเดียวเถอะค่ะ”มาร์วินเลื่อนมื

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาร์วินไม่ไปหาณดา วันนี้เป็นวันหยุดงานของเธอเขาจึงซื้อของกินติดไม้ติดมือไปฝากเธอด้วย ถึงเธอจะไม่กินของที่เขาซื้อไปให้ก็ไม่เป็นไรบ้านณดาในขณะที่ณดากำลังตากผ้าอยู่หลังบ้าน มาร์วินที่วางของกินไว้ในครัวเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปหาเธอที่กำลังตากผ้าอยู่ เขาก้มลงหยิบผ้าจากตะกร้าจะยกขึ้นมาใส่ไม้แขวน แต่ณดาห้ามไว้“ไม่ต้องค่ะ” “ให้ฉันช่วยดีกว่านะ จะได้เสร็จเร็ว” เขายิ้มบางๆจ้องมองเธอ“ไม่เป็นไรค่ะ จะเสร็จช้าหรือเสร็จเร็ว ณดาก็ไม่ได้รีบอะไร”“ช่วยทำกันสองคน ดีกว่าทำคนเดียวนะ เธอจะได้เบาแรงลงไง เธอจะได้ไม่เหนื่อยมาก”“แล้วคุณมาที่นี่อีกทำไมคะ” เธอถามพลางตากผ้าไปด้วย “ฉันอยากมากินข้าวกับเธอ ฉันซื้อของกินมาแล้ว” บอกพลางก้มหยิบผ้าในตะกร้าขึ้นมาช่วยตาก“อย่าซื้อมาอีกเลยค่ะ เพราะบ้านณดามีของกินเยอะแยะแล้ว”“รับไว้เถอะนะ ฉันตั้งใจซื้อมาให้เธอ” เมื่อตากผ้าเสร็จณดาก็เดินเข้าไปในบ้าน มาร์วินเดินตามเข้ามา ณดาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กไปชุบน้ำบิดพอหมาดๆ มาร์วินที่เห็นจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างให้ความสนใจ“เธอเอาผ้าชุบน้ำมาทำอะไรเหรอ”“เช็ดฝุ่นตามโต๊ะค่ะ”“เดี๋ยวฉันช่วย” เขาหยิ

บ้านณดา 19.45 น.เมื่อส่งณดาถึงหน้าบ้านบูมก็ขับรถออกไปทันทีก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้ามาไขกุญแจเข้ามาในบ้าน จึงเห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถงจ้องมองมายังเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งฉายแววไม่พอใจ ณดาที่เห็นจึงเอ่ยถามขึ้น“คุณมาทำไมอีกคะ”เขาลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามายืนตรงหน้าคนตัวเล็กพลางนัยน์ตาคมกริบกดมองใบหน้าเรียวใส ก่อนจะกดเสียงเรียบเอ่ยถาม“ไปไหนมา”“ก็หลายที่ค่ะ ณดาขึ้นห้องก่อนนะ” พูดจบหญิงสาวก็ก้าวออกไป แต่ยังไม่ถึงสองก้าวเขาก็ดึงแขนรั้งร่างของเธอเข้ามากอดพร้อมกับซุกไซ้ซอกคอของเธอด้วยอารมณ์เคืองขุ่น“อื้อ ปล่อยนะ ปล่อย” เธอร้องพลางผลักร่างแกร่งและหลบจมูกโด่งเป็นสันที่ไซ้ซอกคอของเธออย่างบ้าคลั่ง“คุณมาร์วิน อย่านะ”“เธออย่าคิดนะ ว่าหย่ากับฉันแล้ว เธอจะมีสิทธิ์ไปคบกับคนอื่นได้” เขาผละจากซอกคอแล้วซุกไซ้ที่แก้มขาวเนียนจนผิวแก้มของเธอแสบไปหมดเพราะหนวดของเขาที่ขยี้ลงมา“คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ณดาคบกับคนอื่น”“ก็เป็นผัวเธอไง ผัวคนแรกของเธอ และจะมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่ได้เป็นผัวของเธอ จำเอาไว้” เสียงทุ้มกดต่ำบอกพลางบดขยี้ผิวเนียนด้วยอารมณ์เดือดดาลเมื่อคิดว่าเธอจะคบกันคนอื่น ใน

มาร์วินเดินเข้ามาในบ้านเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กอยู่ข้างล่างจึงสบโอกาสสาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสอง ใจของเขาเต้นระส่ำเพราะความรู้สึกตื่นเต้น เขาไม่ได้เจอเธอมาสองเดือนแล้ว เขาคิดถึงเธอแทบบ้า อยากอดร่างนุ่มนิ่ม อยากหอมแก้มขาวอมชมพู อยากจูบเรียวปากสีชมพูธรรมชาติสักทีให้หายคิดถึงเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนด้วยความเบามือ จึงเห็นร่างเล็กนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเหนื่อนล้า เรียวขายาวก้าวไปยืนข้างเตียงพลางจ้องมองไปยังร่างสวยที่เขาไม่ได้นอนแนบชิดมาเป็นเวลาปีกว่าแล้ว ก่อนหย่าห้าเดือน หลังหย่าเก้าเดือน รวมเวลาก็สิบสี่เดือนแล้วที่เขากับเธอไม่ได้นอนด้วยกันมาร์วินละสายตาจากใบหน้าขาวนวลเนียนแล้วเดินไปข้างเตียงอีกฝั่งที่เขาเคยนอนตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอกับเธอ ร่างแกร่งทิ้งตัวนอนลงข้างเธออย่างนุ่มนวลเพราะกลัวเธอจะตกใจตื่น เขาขยับกายเข้าไปใกล้กับร่างเล็กของอดีตเมียก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานและความรู้สึกตึงเครียดจากการง้อเธอแล้วไม่สำเร็จ จากนั้นไม่นานเขาจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดายสองชั่วโมงต่อมาณดาที่หลับเต็มตื่นแล้วค่อยๆเบิกตาขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรหนักๆมาวางอยู่บนหน้าท้องขอ

สองวันผ่านไปวันนี้หมอให้ณดาออกจากโรงพยาบาลได้หลังจากที่นอนพักฟื้นมาสองวันมาร์วินพาณดามาขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลจากตึกโรงพยาบาล เมื่อมาถึงรถเขาก็เปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งพร้อมกับดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินไปนั่งฝั่งคนขับพร้อมกับขับออกไปจากโรงพยาบาล ณดาที่นั่งเบาะข้างอย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะคิดว่าอยู่กับเขามาสามปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถของเขา ทว่าเขากลับให้เลขานั่งรถของเขาได้ทุกวัน ไปรับไปส่งเลขา พาเลขาไปกินข้าว พาเลขาไปเที่ยวกลางคืน พอย้อนคิดไปถึงตรงนั้นมันจึงทำให้หัวใจของเธอรู้สึกหน่วงๆ“เธออยากกินอะไร บอกฉันได้นะ เดี๋ยวฉันจะพาไปกิน” ใบหน้าหล่อเหลาหันถามร่างบอบบางเพื่อทำลายความเงียบ“ไม่อยากกินอะไร อยากกลับบ้านค่ะ” น้ำเสียงเรียบๆ“งั้นเดี๋ยวฉันแวะซื้อให้นะ เธอจะได้เอาไปกินที่บ้าน”“แล้วแต่ค่ะ” ว่าแล้วมาร์วินก็ขับรถไปยังร้านอาหารชื่อดังแล้วซื้อของกินหลายอย่างก่อนจะพาเธอกลับบ้านไปบ้านณดาเมื่อมาร์วินกับณดาเข้ามาในบ้านได้ไม่นาน ก็มีรถเก๋งคันหนึ่งขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน ณดาที่เห็นว่าเป็นรถของบูมจึงมีสีหน้าดีใจก่อนจะเดินออกไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น มาร์วินที่เ