บททั้งหมดของ กลับกลายรักเมียเก่า: บทที่ 1 - บทที่ 10

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาร์วินกลับบ้านดึกทุกวัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา เขาจะกลับมาถึงบ้านหกโมงเย็นทุกวัน อย่างช้าก็ไม่เกินหนึ่งทุ่มณดาที่เห็นว่าสี่ทุ่มกว่าแล้วแต่คนตัวสูงยังไม่กลับก็มีความรู้สึกร้อนรุ่มในใจ เพื่อให้หายจากอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้จึงกดโทรหาเขาทันทีตู๊ด“ฮัลโหล”(คุณมาร์วินอยู่ไหนคะ)“กินเหล้าอยู่”(กับใครเหรอคะ)“กับเพื่อน”(อีกนานไหมคะคุณถึงจะกลับ)“อีกนาน แค่นี้แหละ” เขากดวางสายทันทีอย่างไม่แยแสณดาผ่อนลมหายใจออกมาด้วยท่าทีปลงๆกับความไม่คิดที่จะใส่ใจเธออย่างเสมอต้นเสมอปลายของสามี ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ จากนั้นไม่นานจึงผล็อยหลับไปด้านมาร์วินไนท์คลับแห่งหนึ่ง“ใครโทรมาเหรอคะคุณมาร์วิน” มีนาที่เป็นเลขาของมาร์วินมาได้สามเดือนแล้วเอ่ยถามขึ้นเมื่อเขากดวางสาย“ภรรยาผมเอง” “ภรรยาคุณโทรมาตามให้กลับบ้านเหรอคะ”“ไม่หรอก เขาแค่โทรมาถามว่าผมอยู่ไหน”“แล้วคุณมาร์วินอยากกลับหรือยังคะ”“นี่มันแค่สี่ทุ่มเองนะ ผมยังไม่อยากกลับ”มีนาเผยรอยยิ้มด้วยความดีใจเมื่อเขายังไม่อยากกลับ ก่อนจะพูดออกไป“ที่คุณยังไม่อยาก

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ณดามีอาการเซื่องซึม เพราะในใจของเธอมัวแต่พะวงไปถึงเรื่องระหว่างเขากับเลขาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันทุกวัน ส่วนเธอที่เป็นภรรยาเผลอๆอาจจะได้ใช้เวลาอยู่กับเขาน้อยกว่าที่เขาใช้เวลาอยู่กับเลขาของเขาด้วยซ้ำ หลายวันที่ผ่านมานี้เธอไม่ได้ชวนเขาคุย ไม่โทรหาถึงแม้ว่าเขาจะกลับบ้านเลยเวลาก็ตาม เพราะเธอกลัวว่าเขาจะรำคาญ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าควรต้องอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวดีกว่า ไม่อยากไปทำตัวจู้จี้จุกจิกกับเขาจนเกินไปตอนเย็นเมื่อณดากลับมาถึงบ้านก็ขึ้นชั้นบนทันที เธออาบน้ำใส่ชุดนอน จากนั้นจึงออกไปจากห้องนอนแล้วไปเข้าห้องนอนอีกห้อง เธอคิดมาหลายวันแล้วว่าเธอจะแยกห้องนอนกับเขา ในเมื่อเขาเคยพูดว่ารู้สึกแย่ที่ต้องอยู่กับเธอ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจนอนคนละห้องกับเขาดีกว่า 23.40 น.มาร์วินที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังจากไปฟังเพลงกับมีนามา เมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้วไม่เห็นคนเป็นภรรยานอนอยู่บนเตียงอย่างแล้วๆมาจึงนึกแปลกใจก่อนจะพึมพำออกมาด้วยความสงสัย“ไปไหน” ว่าแล้วเขาก็ลงไปดูข้างล่างเพราะคิดว่าเธออาจจะเผลอหลับในห้องนั่งเล่นอีก แต่พอไม่เห็นเธอจึงทำให้เขาใจเสีย อยู่ด้วยกันมาสอ

สองอาทิตย์ผ่านไป สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้มาร์วินก็ยังคงออกไปทานข้าวกับมีนา แล้วพาเธอไปฟังเพลง แต่ก็ไม่ทุกคืนตอนเย็นเมื่อณดาออกจากธนาคารก็เดินไปขึ้นรถเก๋งของตัวเองแล้วขับออกไป เมื่อรถมาจอดตรงสี่แยกไฟแดง เธอก็บังเอิญหันไปเห็นรถหรูของมาร์วินเคลื่อนตัวเข้ามาจอดข้างรถของเธอ เธอมองเข้าไปในรถจึงเห็นว่าเลขาของเขานั่งมาด้วย ณดาที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกจุกในอกเมื่อคิดว่าเป็นภรรยาของเขามาสองปีกว่า เขาไม่เคยให้เธอติดรถไปไหน แต่พอกับเลขาที่เพิ่งเข้ามาทำงานกับเขาแค่ไม่กี่เดือน เขากลับพาติดรถไปไหนต่อไหนเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถหรูของมาร์วินก็แล่นออกไปด้วยความเร็ว ณดาขับตามไปเพราะอยากรู้ว่าพวกเขาจะไปไหนกันณดาขับรถตามมาจนกระทั่งรถหรูของมาร์วินเลี้ยวเข้าไปในโรงแรม ณดาที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับปวดร้าวไปทั้งหัวใจ พลางคิดในใจว่าเขากับเลขาไปถึงขั้นนั้นกันแล้วเหรอ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไม่คิดเลยว่าชีวิตการแต่งงานของเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้การที่สามีไม่มีความรักให้ก็ยังพอทนอยู่ได้ แต่ถ้าสามีถึงขั้นไป

หลายวันผ่านไปหลายวันที่ผ่านมานี้ความห่างเหินระหว่างมาร์วินกับณดา จากที่รู้สึกห่างเหินกันอยู่แล้วก็ยิ่งห่างเหินมากขึ้นไปเรื่อยๆปกติมาร์วินจะทานอาหารเช้าก่อนออกไปทำงาน ทว่าหลายวันมานี้เขาไม่กินที่บ้าน แต่เขาไปกินที่บริษัทโดยให้เลขาของเขาเป็นคนจัดแจงให้ ส่วนตอนเย็นเขาก็ออกไปกินข้าวกับมีนาก่อนจะไปส่งเธอที่คอนโด ส่วนณดานั้นต้องนั่งทานข้าวคนเดียวทั้งตอนเช้าและตอนเย็นวันนี้ก็เช่นกันในขณะที่ณดากำลังทานอาหารเช้าอยู่นั้น มาร์วินที่อยู่ในชุดสูทสีเข้มก็เดินลงมาจากชั้นบน ณดาหันไปมอง มาร์วินมองหน้าเธอครู่หนึ่งแล้วเบือนหน้าหนีอย่างไม่พอใจเมื่อนึกไปถึงเรื่องที่เธอแยกห้องนอน มาร์วินสาวเท้าออกไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเลขาของเขาตู๊ด“ค่ะคุณมาร์วิน”(คุณรอผมที่คอนโดนะ เดี๋ยวผมไปรับ)“ค่ะ” จากนั้นเขาก็กดวางสายแล้วเดินออกไปขึ้นรถหรูณดามองแผ่นหลังกว้างพลางคิดในใจว่าเขาคงไปรับเลขาของเขาสินะ เมื่อรู้อย่างนั้นพลันความน้อยใจก็ตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนกลืนอะไรไม่ลง ณดาหยิบจานเข้าไปไว้ในครัว จากนั้นจึงออกไปขึ้นรถแท็กซี่ เดินทางไปยังธนาคารที่เธอทำงานอยู่ ระหว่างรอรถซ่อมเสร็จเธอคิดว่าต้องใช้บริการรถแท็กซี่

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาโรงแรมแห่งหนึ่งวันนี้ณดาเดินทางมาอบรมที่ต่างจังหวัด ซึ่งเธอต้องใช้เวลาพักอยู่ที่โรงแรมนี้สามวัน การอบรมจะมีขึ้นพรุ่งนี้และวันมะรืน มีผู้มาอบรมจากสาขาอื่นๆรวมแล้วประมาณห้าสิบคน สาขาที่ณดาทำงานจะมีแค่ณดาคนเดียวที่ต้องเข้ารับการอบรมในครั้งนี้เมื่อณดาเข้ามาในห้องพักสีขาวสะอาดตาก็โทรสั่งอาหารจากทางโรงแรม รอไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากพนักงานของโรงแรมก๊อกๆณดาเดินไปเปิดประตูให้พนักงานได้นำอาหารเข้ามาวางในห้อง เมื่อพนักงานส่งอาหารออกไปจากห้องแล้ว หญิงสาวจึงเดินไปจะปิดประตูก็เป็นจังหวะที่ห้องฝั่งตรงข้ามเปิดประตูออกมาพอดี สายตาของณดาบังเอิญเหลือบมองไปยังห้องฝั่งตรงข้ามจึงได้เห็นร่างสูงที่คุ้นเคยออกมาจากห้องนั้น“!” ณดาถึงกับเบิกตาโพลงเมื่อได้เห็นอดีตสามีที่หย่ากันไปสามเดือนกว่าแล้วเข้ามาพักที่นี่เหมือนกัน“!” มาร์วินที่มองมายังห้องฝั่งตรงข้ามเมื่อได้เห็นอดีตภรรยาก็ถึงกับนิ่งอึ้งพลางใจเต้นระส่ำ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงณดาตั้งสติแล้วละสายตาจากเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับปิดประตูอย่างรวดเร็วมาร์วินที่ยังยืนอยู่ก็ยังรู้สึกสงสัยว่าเธอมาที่นี่ทำไม แล้วเธอมากับใคร เธอนอนกับ