ทาสรักมิลเลอร์의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

มือหนาจับผ้าห่มแล้วทำท่าจะดึงออกจากคนตัวเล็ก แต่เอรินทร์ที่กำลังตื่นตระหนกกับขนาดตัวตนของเขาอยู่ก็จับผ้าห่มเอาไว้แน่นแล้วส่ายหน้าพูดออกไปด้วยความรู้สึกหวั่นกลัว"อย่านะคะคุณมิลเลอร์ เอรินทร์ไม่ให้คุณทำค่ะ คุณไปทำกับนางบำเรอของคุณเถอะ""ตอนนี้ฉันถอดผ้าแล้วนะ เธอยังจะปฏิเสธฉันอีกเหรอ" เขาเอ่ยออกไปพลางส่ายหน้ายิ้มบางๆกับความใจแข็งของเธอ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้นอนอ้าขารอให้เขากระแทกแล้ว ซึ่งเธอผิดกับผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาอย่างสิ้นเชิงผู้หญิงคนอื่นไม่เคยมีใครหวงตัวกับเขามากถึงขนาดนี้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยมีแต่ผู้หญิงเข้าหา ถ้าเขาต้องการผู้หญิงคนไหนไปนอนด้วย พวกเธอเหล่านั้นก็ไม่เคยปฏิเสธเขาสักครั้ง"ก็ใส่เสื้อผ้าเข้าไปใหม่สิคะ ไม่เห็นจะยากเลย" เธอเอ่ยพลางกระชับผ้าห่มไว้ในมืออย่างเหนียวแน่น สีหน้าหวาดระแวงนั้นแสดงออกมาให้เขาเห็นได้อย่างชัดเจน"เธอก็พูดง่ายจังเลยนะ เธอไม่เห็นเหรอว่าของฉันแข็งมากแค่ไหน" เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยพลางก้มมองฝ่ามือหนาที่กำลังชักรูดแก่นกายแข็งขืนต่อหน้าเธออย่างช้าๆ"คุณขึ้นไปปลดปล่อยกับนางบำเรอของคุณเถอะค่ะ" เรียวปากจิ้มลิ้มเอ่ยพลางดวงตาสีหวานจ้องมองไปยังตัวตนขอ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันแรกของการฝึกงานเมื่อมิลเลอร์ออกไปจากห้องนอนของเอรินทร์ก็ขึ้นห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัว จากนั้นเอรินทร์ก็จัดการอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเพื่อจะไปฝึกงานที่บริษัทของเขาเมื่อมิลเลอร์แต่งตัวเสร็จก็ลงมาชั้นล่างแล้วเดินมาเปิดประตูห้องนอนของเอรินทร์พร้อมกับเอ่ยถามออกไป"เสร็จหรือยัง""เสร็จแล้วค่ะ" เอรินทร์ที่ยืนดูความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกหันไปตอบคนตัวสูง เธอหยิบกระเป๋าสะพายใบสวยมาคล้องไหล่ จากนั้นจึงเดินตามร่างสูงออกไปขึ้นรถสปอร์ตหรูของเขาก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับต้นๆของประเทศห้องทำงานเมื่อเข้ามาในห้องทำงานของเขา เอรินทร์ก็เอ่ยถามเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงที่อยู่หลังโต๊ะทำงานเรียบหรูซึ่งเขามองหน้าเธออยู่"คุณมิลเลอร์จะให้เอรินทร์ทำงานฝ่ายไหนเหรอคะ""ทำกับฉันในห้องนี้นี่แหละ""ทำอะไรบ้างคะ""ปกติเลขาจะทำกาแฟให้ฉันทุกวัน ต่อไปนี้หน้าที่ทำกาแฟจะเป็นของเธอ""ได้ค่ะ""งั้นก็ไปทำมาสิ""ค่ะ" รับคำเสร็จ ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาเข้ารูปอวดหุ่นสวยก็ออกไปทำกาแฟให้คนตัวสูงไม่ถึงสิบนาทีเธอก็กลับเข้าม

ไนท์คลับแห่งหนึ่งหลังจากที่มิลเลอร์กับอารท์ดื่มกันไปและคุยกันไปจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง จู่ๆอาร์ทก็เอ่ยถามถึงออมซึ่งเป็นคนในใจของมิลเลอร์ตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ปีหนึ่ง"ตอนนี้ออมยังเป็นคนในใจของมึงอยู่หรือเปล่า""..." มือแกร่งที่ถือแก้วเหล้ากำลังจะเอาเข้าปากต้องชะงักเมื่ออาร์ทเอ่ยถามถึงออมซึ่งเป็นคนในใจของเขา ก่อนจะนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนมิลเลอร์เรียนคณะเดียวกับออมและเป็นเพื่อนอยู่ในกลุ่มเดียวกัน มิลเลอร์ชอบออมตั้งแต่แรกเห็น นั่นก็คือเปิดเรียนวันแรกนั่นเองเมื่อเป็นอย่างนั้นมิลเลอร์จึงทำทีไปขอเป็นเพื่อนกับออมจนได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน กระทั่งเรียนจบปีสี่มิลเลอร์ก็ชวนออมไปทานข้าวเพื่อจะบอกว่า'ฉันมีเรื่องอยากบอกออมมานานแล้ว''เรื่องอะไรเหรอมิลเลอร์' ออมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมิลเลอร์เอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพลางมีสีหน้าสงสัย'คือ...ฉะ ฉัน...ชอบเธอน่ะ' มิลเลอร์เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะรู้สึกประหม่าเมื่อต้องมาบอกชอบคนที่เขาแอบชอบมานานแล้วแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะบอก'...' ออมถึงกับนิ่งไปเพราะไม่คิดว่าเพื่อนตัวสูงที่อยู่ใกล้ชิดกันทุกวัน ไปไหนด้วยกันบ่อยๆจะมาบอก

เวลาต่อมาเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งทานข้าวเสร็จเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของคนตัวเล็กแล้วเอ่ยถามออกไป"ไม่ออกไปกินข้าวหรือไง""เอรินทร์กำลังจะออกไปกินค่ะ" ว่าจบ ร่างสูงก็เดินออกจากห้องแล้วไปขึ้นรถหรูก่อนจะขับมุ่งหน้าไปยังบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับท็อป10ในเอเชียเอรินทร์ออกมาจากห้องแล้วเข้าครัวไปทานข้าว เมื่อทานเสร็จจึงออกมาก็เห็นว่าคนที่ชื่อออมยืนอยู่ตรงประตูห้องครัวด้วยสีหน้าที่มีแต่คำถาม"ชื่อเอรินทร์ใช่ไหม" ออมเอ่ยถามด้วยสีหน้าปกติ"ใช่ค่ะ" เธอตอบออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"มิลเลอร์บอกพี่แล้วว่าน้องเรียนอยู่ปีสี่...""มิลเลอร์เล่าให้พี่ฟังว่าน้องมาของานมิลเลอร์ทำเพื่อจะส่งตัวเองเรียน...""ว่าแต่...งานที่มิลเลอร์ให้น้องทำคืองานอะไรเหรอ" ออมเอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองยังรู้สึกคลางแคลงใจอยู่"เอรินทร์มาทำงานเป็นแม่บ้านค่ะ""มิลเลอร์ได้เล่าเรื่องของพี่ให้น้องฟังบ้างหรือยัง""ไม่เคยเล่าค่ะ""งั้นพี่จะเล่าให้น้องฟังเอง ไปนั่งที่โซฟาเถอะ" จากนั้นทั้งสองก็พากันไปนั่งบนโซฟาในห้องรับแขกแล้วออมก็เริ่มเกริ่นขึ้น"เมื่อสี่ปีก่อนมิลเลอร์มาสารภาพกับพี่ว่าชอบพี่ตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง แล้วมิลเล

บริษัทมิลเลอร์ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหน้าห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่สบอารมณ์ก็เห็นว่าคนเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานข้างๆโต๊ะเลขาของเขา เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงหยุดยืนหน้าโต๊ะที่เธอนั่งพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเข้ม ดวงตาสีเทาที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง"เข้าไปพบฉันในห้องเดี๋ยวนี้""คุณจะให้เอรินทร์ทำงานอะไรก็บอกมาได้เลยค่ะ" เธอที่ไม่อยากอยู่ใกล้ชิดเขาเอ่ยออกไป"เข้าไปพบฉันในห้อง เดี๋ยวนี้" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน แววตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างบังคับเพราะรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่เธอขัดคำสั่งเขา"ได้ค่ะ" เอรินทร์ที่เห็นสีหน้าของเขาดูแล้วไม่สบอารมณ์จึงรับคำออกไป"เข้ามา" พูดจบร่างสูงก็เดินเข้าห้องทำงานไป จากนั้นเอรินทร์จึงหันบอกกับเลขาสาวนี่นั่งอยู่ข้างกัน"เอรินทร์ขอตัวเข้าไปพบคุณมิลเลอร์ก่อนนะคะพี่ผึ้ง เดี๋ยวเอรินทร์จะออกมาช่วยงานนะคะ""น้องเอรินทร์รีบเข้าไปพบท่านรองเถอะ เพราะดูๆแล้วท่านรองน่าจะอารมณ์ไม่ดีมาค่ะ" ผึ้งเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเองก่อนร่างเล็กของเอรินทร์จะลุกจากเก้าอี้เบาะหนังแล้วเข้าไปในห้องทำงานของเขาพร้อมกับเอ่ยออกไป"คุณมิลเล