ทาสรักมิลเลอร์

ทาสรักมิลเลอร์

last updateLast Updated : 2026-03-28
By:  DuangkwanCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
29Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่เธอรู้สึกหวั่นไหวกับเขาก็เป็นวันที่เขาพาคนในใจเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วเขาก็บอกเธอว่า "ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปฉันไม่ได้เข้ามานอนกับเธอแล้วนะ"

View More

Chapter 1

1 เจ้าชีวิต

La salle de bain résonnait du bruit léger de l'eau.

Clément Weyland était sous la douche.

Il était trois heures du matin.

Il venait tout juste de rentrer.

Jeanne Vidal se tenait devant la porte, les doigts légèrement serrés contre le chambranle. Elle voulait lui parler d'une chose importante. Elle était un peu nerveuse, ne sachant pas s'il accepterait ce qu'elle s'apprêtait à lui dire.

Alors qu'elle réfléchissait encore comment aborder le sujet, des bruits étranges lui sont parvenus de l'intérieur.

Elle a tendu l'oreille. Et elle a compris.

Il se faisait plaisir lui-même.

Chaque souffle, chaque gémissement étouffé tombait comme un coup de masse sur sa poitrine, l'un après l'autre, jusqu'à ce que la douleur s'étende en elle comme une marée sombre. Elle avait l'impression de s'y noyer, incapable de reprendre son souffle.

Ce jour-là marquait pourtant leur anniversaire de mariage.

Cinq ans qu'elle avait épousé Clément.

Et ils n'avaient jamais partagé la moindre intimité de couple.

Alors, il préférait ça, plutôt que de la toucher ?

À mesure que sa respiration à lui devenait plus pressante, il a soudain laissé échapper un souffle brûlant, arraché à une retenue trop longue :

« Clio... »

Ce simple prénom l'a brisée net.

Un fracas muet a explosé dans sa tête, quelque chose en elle s'effondrait, se réduisant en une poussière invisible.

Elle a posé une main sur sa bouche pour étouffer le sanglot qui montait, puis elle a tourné les talons pour fuir. Mais à peine avait-elle fait un pas qu'elle a trébuché, heurtant le meuble du lavabo avant de s'effondrer au sol.

« Jeanne ? »

La voix de Clément venait encore du fond de la salle de bain. On sentait qu'il essayait de reprendre le contrôle, mais son souffle restait lourd, saccadé.

« Je... je voulais juste aller aux toilettes. Je ne savais pas que tu prenais ta douche... »

Elle a lâché ce mensonge maladroit en s'accrochant au lavabo, tentant de se relever dans la panique.

Plus elle se dépêchait, plus elle paraissait misérable. Le sol était trempé, le bord du lavabo aussi. Elle a fini par se mettre debout avec peine, juste au moment où Clément sortait.

Une bouffée de vapeur s'est échappée derrière Clément lorsqu'il est apparu. Son peignoir blanc était mal ajusté, passé à la hâte, mais la ceinture restait nouée avec une rigueur presque excessive.

« Tu es tombée ? Laisse-moi. »

Il a voulu la prendre dans ses bras.

Les larmes lui montaient aux yeux à cause de la douleur, mais elle a repoussé sa main, l'air embarrassé mais résolu.

« Non... non, ça va. Je peux marcher. »

Mais dès le pas suivant, elle a manqué de glisser encore une fois. Elle s'est alors réfugiée dans la chambre, boitant, trébuchant, presque en fuite.

Oui, fuite. Le mot convenait parfaitement.

Depuis cinq ans qu'elle était devenue Madame Weyland, elle ne faisait que ça : fuir.

Fuir le monde extérieur. Fuir les regards qui la jugeaient en silence. Fuir la compassion lourde comme du plomb, cette compassion qu'elle lisait dans les yeux de Clément — parce que la femme de Clément n'était qu'une boiteuse.

Comment une femme comme elle pouvait-elle être digne d'un homme comme lui, si brillant, si impeccable ?

Pourtant, autrefois, elle aussi avait eu deux belles jambes bien droites...

Clément est sorti à son tour, adoucissant la voix, visiblement inquiet :

« Tu t'es fait mal ? Montre-moi. »

« Non, vraiment. »

Elle s'est glissée sous la couette, recouvrant son corps et sa honte d'un même geste.

« Tu es sûre ? »

Il était sincèrement préoccupé.

« Oui. »

Elle a hoché la tête, toujours dos à lui.

« Tu dors déjà ? Tu voulais aller aux toilettes pourtant. »

« Ce n'est plus urgent... On se couche ? » a-t-elle murmuré.

« D'accord. Au fait, aujourd'hui, c'est notre anniversaire. Je t'ai acheté un cadeau. Tu verras demain si ça te plaît. »

« D'accord. »

Le cadeau était posé sur la table de chevet. Elle l'avait vu tout à l'heure. Elle n'avait même pas besoin de l'ouvrir pour savoir ce qu'il contenait.

Chaque année, la même boîte.

La même taille.

Et à l'intérieur, la même montre.

Dans son tiroir, avec les présents d'anniversaire, il y en avait déjà neuf.

Celle-ci serait la dixième.

La conversation s'est éteinte là. Il a éteint la lumière et s'est allongé à son tour.

Dans l'air flottait encore l'odeur humide de son gel de douche, une senteur tiède qui enveloppait la pièce. Mais Jeanne ne sentait presque pas le matelas s'affaisser. Sur un lit de deux mètres, elle occupait un bord, lui s'est installé tout au bout de l'autre côté, et entre eux, il restait assez d'espace pour qu'une troisième personne puisse dormir.

Personne n'a prononcé le nom de Clio. Personne n'a parlé de ce qui s'était passé dans la salle de bain. Comme si rien, absolument rien n'avait existé.

Elle est restée allongée sur le dos, raide, et sentait ses yeux la brûler douloureusement.

Clio. Claire Lefèvre. Celle qui avait partagé les années d'université de Clément. Son premier amour. La fille qu'il avait idéalisée.

Quand ils avaient obtenu leur diplôme, Claire était partie à l'étranger. Leur histoire s'était terminée là. Et Clément, lui, s'était effondré après leur rupture, passant ses nuits à boire, incapable de se relever.

Jeanne et Clément avaient été camarades au lycée. Elle l'admettait sans honte : à cette époque, elle l'aimait déjà en secret.

Lui, c'était le garçon le plus courtisé du lycée, brillant dans toutes les matières, ce prodige froid et impeccable dont tout le monde parlait.

Elle, de son côté, suivait un parcours de danse au conservatoire en parallèle du lycée. Jolie, bien sûr, mais dans un environnement où l'excellence académique attirait tous les regards, une fille absorbée par la danse pouvait facilement passer à côté de la lumière. Certaines la regardaient même avec une légère distance, comme si sa voie artistique la plaçait un peu « à part ».

Alors, son amour n'avait été qu'un secret bien gardé. Elle n'avait jamais imaginé qu'un jour, elle pourrait réellement se tenir devant lui.

Jusqu'à cet été-là.

Elle venait tout juste d'obtenir sa licence de danse à l'université et était rentrée chez elle pour les vacances, lorsqu'elle était tombée sur un Clément brisé, perdu dans l'alcool.

Ce soir-là, il était complètement ivre.

Il marchait en zigzag sur le trottoir, et en traversant la rue sans regarder les feux, une voiture avait surgi sans ralentir. Jeanne, qui le suivait de loin avec une inquiétude sourde, l'avait repoussé de toutes ses forces.

C'était elle qui avait reçu le choc.

Elle était l'étudiante en danse qui venait d'être admise en master. Elle, qui avait tout son avenir devant elle.

Cet accident avait brisé sa jambe.

Elle n'avait plus jamais pu danser.

Plus tard, Clément avait arrêté de boire. Puis il l'avait épousée.

Reconnaissant. Coupable. Toujours doux, toujours poli, toujours distant.

Toujours généreux aussi : des cadeaux, de l'argent, des compensations de toutes sortes.

Mais jamais... jamais d'amour.

Jeanne avait cru que le temps guérirait tout, qu'il adoucirait les blessures, qu'il effacerait les ombres.

Elle n'aurait jamais imaginé qu'après cinq ans, il porterait encore le prénom « Clio » si profondément en lui, au point que ce soit ce nom-là qui lui échappe quand il se donnait du plaisir.

Elle avait été naïve. Bien trop naïve.

Jeanne n'avait pas fermé l'œil de la nuit. Elle avait relu au moins une centaine de fois ce mail dans son téléphone : l'offre d'admission d'une université étrangère pour un master.

C'était ce dont elle voulait parler à Clément ce soir-là — lui demander s'il accepterait qu'elle parte étudier à l'étranger.

Mais maintenant, il n'y avait plus rien à lui demander.

Cinq ans de mariage. Des nuits à se retourner sans trouver sa place. Et, à partir de ce moment-là, elle sentait que le compte à rebours pouvait commencer.

Quand il s'est levé, elle faisait semblant de dormir.

Elle l'a entendu dire à Monique, dans l'entrée :

« Ce soir j'ai un dîner. Dites à Madame de ne pas m'attendre, qu'elle se couche tôt. »

Après l'avoir prévenue, il était revenu dans la chambre jeter un dernier regard.

Sous la couette, le visage de Jeanne était caché, mais son oreiller, lui, était trempé.

Habituellement, avant qu'il parte au travail, elle préparait toujours sa tenue du jour : chemise, cravate, veste, tout soigneusement posé pour lui.

Mais pas aujourd'hui.

Il est parti choisir ses vêtements dans le dressing, puis il est sorti pour rejoindre l'entreprise.

Ce n'est qu'une fois la porte refermée qu'elle a ouvert les yeux. Ses paupières la brûlaient tant elles étaient gonflées.

L'alarme de son téléphone s'est mise à sonner.

Son rappel quotidien : l'heure de lire un peu d'anglais.

Depuis le mariage, à cause de sa jambe, elle passait près de 90 % de son temps enfermée. Elle ne sortait presque plus. Ses journées étaient découpées en petites tranches, chacune remplie de quelques activités pour ne pas sentir le vide.

Elle a éteint l'alarme, puis elle a commencé à faire défiler les applications, sans but, sans attention. Sa tête bourdonnait, une masse confuse où rien n'arrivait à se fixer.

Jusqu'au moment où elle est tombée sur une vidéo, sur TikTok.

Le visage dans l'écran...

Trop familier.

Elle a regardé le nom du compte :

ClioCC.

La vidéo avait été publiée la veille.

Jeanne a appuyé pour l'ouvrir. La musique festive a éclaté d'un coup, puis des voix ont crié :

« Un, deux, trois... Bienvenue à Clio pour son retour ! Santé ! »

Et cette voix-là, celle qui lançait le toast, était la voix de Clément.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
29 Chapters
1 เจ้าชีวิต
แนะนำตัวละครมิลเลอร์ อายุ26ปี สูง 189 เซนติเมตรเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับท็อป5ในประเทศ และใหญ่ติดอันดับท็อป10ในเอเชียเอรินทร์ อายุ21ปี สูง 160 เซนติเมตร.....ตัวอย่าง"ถ้าเธอยอมให้ฉันทำฉันก็จะเลิกจ้างสองคนนั้นมาเป็นนางบำเรอ ฉันจะมีแค่เธอคนเดียว""...""ถ้าเธอเป็นของฉันแล้ว ฉันจะไม่ไปนอนกับใครแน่นอน"....."ให้ฉันใส่เข้าไปในตัวเธอได้ไหม""รอให้เอรินทร์เรียนจบก่อนนะคะ อีกแค่ไม่กี่เดือนเองค่ะ""เธอใจแข็งกับฉันมากเลยเอรินทร์ เธอรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน""ทนอีกหน่อยนะคะคุณมิลเลอร์""ฉันอดทนมาสองเดือนแล้วนะ""ก็ทนต่อไปอีกสิคะ""ให้ฉันเอาเข้าแค่หัวก็ได้ แล้วฉันค่อยหลั่งนอกเอา""แบบนั้นก็ไม่ได้ค่ะ""งั้นให้ฉันถูๆแค่ด้านนอกได้ไหม แต่ฉันจะไม่ดันเข้าไป""แบบนั้นก็ไม่ได้ค่ะ"...............ไนท์คลับหรูแห่งหนึ่ง 23.50 น.ในขณะที่ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเดินออกมาจากไนท์คลับเพื่อจะไปขึ้นรถหรูของตัวเองที่จอดอยู่ในที่จอดวีไอพี จู่ๆก็มีหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวอวดร่างสมส่วน สวมกางเกงขายาวรัดรูปโชว์เรียวขาสวยวิ่งกระหืดกระหอบ
Read more
2 เลี้ยงนางบำเรอ
บ้านมิลเลอร์รถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังโรงจอดรถขนาดใหญ่ จากนั้นเอรินทร์ก็เปิดประตูออกจากรถไป ดวงตากลมกวาดมองไปทั่วบริเวณบ้านที่มีพื้นที่กว้างขวาง ก่อนเสียงทุ้มของเจ้าของบ้านจะเอ่ยออกมา"เข้าบ้านสิ""ค่ะ" เธอละสายตาจากที่มองไปรอบบ้านแล้วหันมารับคำกับคนตัวสูงด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว พลางคิดในใจว่าเขาต้องมีฐานะร่ำรวยมากๆเลย เพราะดูจากรถหรูที่จอดอยู่ห้าคัน และบ้านหลังใหญ่มากด้วยเจ้าของความสูง189เซนติเมตรที่มีนัยน์ตาสีเทาก้าวนำหน้าคนตัวเล็กเข้าไปในบ้าน ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนไม่ได้นอนสองคนก็เอ่ยทักร่างสูงด้วยน้ำเสียงออดอ้อนออเซาะทันทีตามประสานางบำเรอ"คุณมิลเลอร์มาแล้วเหรอคะ" มินนี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางลุกจากโซฟาเดินมาหายังร่างสูงที่ยืนสง่าอยู่ ก่อนที่เทียร่าจะลุกจากโซฟามาหาร่างสูงแล้วเอ่ยขึ้นอีกคน"คุณมิลเลอร์คะ พวกเราสองคนรอคุณแทบแย่แน่ะ" เทียร่ากอดแขนของชายหนุ่มพลางบดเบียดหน้าอกขนาดใหญ่ไปที่ต้นแขนของเขาอย่างยั่วยวน"พวกเธอก็รู้ว่าฉันต้องกลับดึกอยู่แล้ว แล้วทำไมถึงยังไม่นอนกันก่อนล่ะ" ใบหน้าหล่อเหลาหันพูดกับมินนี่และเทียร่าที่กอดแขนของเขาทั้งสองข้าง พร้อมกั
Read more
3 ใจดี
เมื่อร่างสูงออกจากห้องของนางบำเรอ จากนั้นเขาก็ลงไปชั้นล่างแล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเอรินทร์ก๊อก! ก๊อก!"ค่ะคุณมิลเลอร์" เอรินทร์เปิดประตูออกมาพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"ตกลงเธอจะนอนทั้งชุดนั้นเหรอ" เรียวปากหยักสวยเอ่ยถามพลางนัยน์ตาคมจดจ้องไปยังใบหน้าเรียวได้รูปที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเห็นใจ"ค่ะ""ใส่ชุดนั้นนอนไม่อึดอัดหรือไง""ไม่อึดอัดค่ะ" "พรุ่งนี้ฉันจะให้เงินเธอไปซื้อของใช้ต่างๆกับเสื้อผ้าก็แล้วกัน""ขอบคุณมากค่ะคุณมิลเลอร์" เอรินทร์พูดพร้อมกับยกมือไหว้ร่างสูงด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาช่วยเหลือเธอไม่ต้องให้ตกนรกทั้งเป็น"งั้นเธอก็นอนเถอะ" พูดจบ ร่างสูงก็หันหลังทำท่าจะเดิน แต่เสียงหวานก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน"คุณมิลเลอร์คะ""มีอะไร" ใบหน้าหล่อเหลาหันมาเลิกคิ้วแล้วเอ่ยถาม"คุณมิลเลอร์อยากให้ฉันทำอะไรก็บอกได้เลยนะคะ ฉันยินดีทำให้คุณทุกอย่างเลยค่ะ""เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก เพราะที่นี่มีคนใช้อยู่แล้ว""อ๋อค่ะ""เธอเรียนอยู่มหาลัยไหน""มหาลัยxxxค่ะ""ก็ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ นั่งรถไม่นานก็ถึง""ค่ะ""ปกติเธอเรียนอย่างเดียวหรือทำงานไปด้วย""ฉันทำงานไปด้วยแล้วก็เรียนไปด้วยค่ะ
Read more
4 นางบำเรออีกคน
บ้านมิลเลอร์ ตอนเย็นร่างสูงของมิลเลอร์เดินเข้าบ้านมา สายตาคมกวาดมองไปรอบๆเมื่อไม่เห็นใครจึงเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเอรินทร์ก๊อก! ก๊อก!เมื่อเห็นว่าเธอไม่เปิดมิลเลอร์ก็เคาะอีกครั้ง ทว่าเธอก็ไม่เปิด ดังนั้นเขาจึงเปิดประตูเข้าไปดู เมื่อไม่เห็นเธอเขาจึงนึกสงสัยว่าทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับ เพื่อให้หายสงสัยเขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธอ ซึ่งที่ผ่านมาถ้าเขากลับมาถึงบ้านแล้วไม่เห็นนางบำเรอเขาก็ไม่เคยโทรตามตู๊ด'ค่ะคุณมิลเลอร์''นั่นเธออยู่ไหน ป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน ยังซื้อของไม่เสร็จอีกเหรอ''ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ''ไปทำอะไรที่นั่น''ฉันกลับมาเอาโน๊ตบุ๊คน่ะค่ะ''แล้วทำไมถึงไม่ซื้อใหม่ไปเลยล่ะ''เครื่องนี้ฉันเพิ่งซื้อเมื่อปีก่อนค่ะ ไม่อยากซื้อใหม่ให้เปลืองเงิน' กว่าจะได้ซื้อโน๊ตบุ๊คเธอต้องทำงานเก็บเงินเป็นเวลาหนึ่งปี'แล้วเธอจะกลับหรือยัง''กำลังจะกลับค่ะ''งั้นแค่นี้แหละ' พูดจบ นิ้วหนาจึงกดวางสายด้านเอรินทร์ในขณะที่เอรินทร์เดินออกจากบ้านจะไปขึ้นรถหน้าปากซอย วันเพ็ญที่กลับมาจากบ่อนการพนันก็เอ่ยถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงแข็ง สีหน้าไม่เป็นมิตร"มึงกลับมาที่นี่ทำไมอีก ก็ไหนว่าไปอ
Read more
5 ไม่เคยทำกับใคร
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่ ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นไปจับปลายคางเรียวให้แหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ก่อนเรียวปากหยักได้รูปจะเอ่ยถามออกไป"เธอมีแฟนหรือเปล่า" "ฉันไม่เคยมีแฟนค่ะ" เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไม่หลบสายตาแล้วบอกออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มิลเลอร์ที่เห็นคนตัวเล็กตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก็เชื่อเธอโดยสนิทใจเพราะความไร้เดียงสาและใสซื่อที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวยนั้นทำให้เขารู้ว่าเธอยังไม่เคยผ่านเรื่องนั้นมาก่อน ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกไป"งั้นฉันจะเป็นคนแรกให้เธอเอง""..." เธอเม้มริมฝีปากแน่น ในขณะที่หัวใจของเธอเต้นตึกตักด้วยความหวั่นกลัวกับประโยคนั้นที่เขาเอ่ยออกมาพลางคิดในใจว่าเธอจะต้องเสียความสาวที่รักษามายี่สิบเอ็ดปีแล้วอย่างนั้นเหรอ"ลุกขึ้นมานั่งบนตักฉันสิ" สิ้นเสียงทุ้มออกคำสั่ง เอรินทร์ก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหย่อนสะโพกนั่งบนตักของเขาด้วยท่าทีเกร็งๆ ตัวสั่นเทา ก่อนที่แขนหนาของมิลเลอร์จะโอบเอวเล็กไว้หลวมๆพร้อมกับพูดออกมา"เธออย่าเกร็งสิ ช่วยผ่อนคลายหน่อย" เรียวปากหยักได้รูปที่อยู่ชิดแก้มขาวเนียนใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จนทำเอาเอรินทร์ต้อ
Read more
6 รอให้พร้อมกว่านี้
ร่างสูงเดินมาหย่อนกายนั่งลงบนที่นอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์แล้วเอ่ยบอกกับร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล โดยใบหน้าของเธอซีดเผือดและมีแววตาหวั่นกลัวจนเห็นได้ชัด"มานั่งนี่สิ" ว่าแล้ว เอรินทร์ที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวานก็เดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างเขาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น มิลเลอร์จับปลายคางเรียวให้หันมาทางตัวเองแล้วค่อยๆโน้มตัวเข้าไปประกบริมฝีปากสีหวานด้วยความนุ่มนวล เรียวปากหนางับริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างละเมียดละไม เอรินทร์กลั้นลมหายใจ ตัวเกร็ง มิลเลอร์ที่รู้ว่าเธอกลั้นลมหายใจจึงผละออกมาจากเรียวปากสวยของคนตรงหน้าแล้วจดจ้องไปยังใบหน้าเรียวงามพร้อมกับเอ่ยออกไป"เธอจะกลั้นหายใจทำไม""ก็..." สายตาของเธอเคลื่อนไปมาอย่างรู้สึกสับสนเมื่อได้รับสัมผัสที่นุ่มนวลของเขา"งั้นฉันจะจูบเธอใหม่ รอบนี้เธอห้ามกลั้นหายใจนะ""ค่ะ" สิ้นเสียงหวานรับคำ ฝ่ามือหนาก็ประคองใบหน้าสวยด้วยความทะทุถนอม ก่อนจะโน้มลงไปประกบริมฝีปากสีสวยอีกครั้ง มิลเลอร์ขบเม้มริมฝีปากของเธอทั้งบนล่างอย่างอ่อนโยน เขาเอียงหน้าปรับองศาเพื่อให้จูบได้ถนัดพลางบดริมฝีปากสีหวานอย่างนุ่มนวล จนทำเอาเอรินทร์ถึงกับใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งรอบ
Read more
7 ขอใส่เข้าไปได้ไหม
ห้องนอนเอรินทร์ 20.45 น.ในขณะที่เอรินทร์ทำการบ้านอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก! ก๊อก!เอรินทร์ที่ได้ยินก็ชะงักพลางคิดในใจว่าเขามาเคาะห้องของเธอทำไมนะก๊อก! ก๊อก!สิ้นเสียงเคาะประตูครั้งที่สอง เอรินทร์ก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดประตูก็เห็นว่าร่างสูงที่อยู่ในเสื้อยืดคอกลมสีฟ้า กางเกงขายาวเนื้อผ้าบางสีเข้มยืนสง่าอยู่ตรงหน้า เอรินทร์คลี่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยถามออกไป"คุณมิลเลอร์มีอะไรหรือเปล่าคะ""มีสิ" ปากหนาเอ่ยพลางแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธอแล้วเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง เอรินทร์ปิดประตูก่อนจะเดินมายืนตรงหน้าร่างสูงพร้อมกับเอ่ยออกไป"คุณมิลเลอร์ว่ามาได้เลยค่ะ""เธอกำลังทำการบ้านอยู่เหรอ" เขาชำเลืองไปมองบนโต๊ะแล้วหันมาถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า"ใช่ค่ะ""ใกล้เสร็จหรือยัง""ใกล้แล้วค่ะ""งั้นเธอไปทำการบ้านให้เสร็จก่อนเถอะ""คุณมิลเลอร์คุยธุระก่อนก็ได้ค่ะ""เธอไปทำการบ้านให้เสร็จก่อน เพราะธุระของฉันต้องใช้เวลา" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยด้วยแววตามีเลศนัยจนทำเอาเอรินทร์รู้สึกหัวใจหวิวๆกับนัยน์ตาคู่คมที่เหมือนจะซ่อนอะไรไว้บางอย่าง ก่อนเสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยออกไป"ไปทำการบ้านสิ""ค่ะ"
Read more
8 เสียงครางน่าฟังดีนะ
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เอรินทร์มาอาศัยอยู่กับมิลเลอร์ หนึ่งเดือนมานี้ถ้าวันไหนเอรินทร์มีเรียนช่วงเช้ามิลเลอร์ก็จะให้เธอติดรถไปลงมหาวิทยาลัยด้วยทุกคืนมิลเลอร์จะเข้ามาในห้องนอนของเอรินทร์เพื่อล่วงเกินเธอ ล่วงเกินที่ว่าคือกอดจูบและลูบคลำทุกส่วนบนร่างกายเธอ ถ้าคืนไหนเขามีอารมณ์จนอดใจไม่ไหวก็ขึ้นไปปลดปล่อยกับเทียร่าและมินนี่คืนนี้ก็เช่นกันฝ่ามือหนาที่เคล้นคลึงสองเต้าอวบอั๋นจนรู้สึกพึงพอใจแล้วก็เลื่อนลงไปยังเนินเนื้อนุ่มพร้อมกับบีบขยำด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะพูดออกมา"ขอฉันล้วงเข้าไปข้างในได้ไหม" มิลเลอร์ที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบาง ซึ่งมือของเขากำลังลูบใจกลางความเป็นสาวของเธออยู่เอ่ยถามขึ้น"ไม่ได้ค่ะ""ขอฉันล้วงเข้าไปจับแปปเดียวเอง" ว่าจบ เขาก็ไม่รอช้าที่จะสอดฝ่ามือหนาเข้าไปในกางเกงของเธอพร้อมกับบีบเบาๆแล้วพูดออกมา"ของเธอนิ่มน่าจับมากเลย" "..." เอรินทร์รู้สึกร้อนวูบวาบในท้องน้อยและกึ่งกลางกายไม่น้อยเลยเมื่อมือของเขาสัมผัสแบบเนื้อถึงเนื้อ เพราะที่ผ่านมาเขาสัมผัสแค่นอกกางเกงเท่านั้นจึงไม่ได้รู้สึกเหมือนตอนนี้มิลเลอร์ที่เห็นว่าอีกคนนิ่งจึงใช้ปลายนิ้วแหวกกลีบรักที่ยั
Read more
9 ให้ฉันได้ไหม NC18+
มหาวิทยาลัย วันต่อมารถหรูของมิลเลอร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าตึกคณะที่เอรินทร์เรียน หญิงสาวทำท่าจะเปิดประตูรถทว่าถูกฝ่ามือหนาของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคว้าหมับเข้าที่แขนเรียวหมับ"มีอะไรคะ" ใบหน้าใสหันกลับมาถามด้วยสีหน้าสงสัยว่าเขามาจับแขนเธอทำไม"คืนนี้เตรียมตัวเอาไว้ให้ดีแล้วกัน" รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา"เตรียมตัวอะไรเหรอคะ" เธอถามด้วยสีหน้างุนงง"คืนนี้ฉันจะกินน้ำของเธอด้วยลิ้นไง" ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาคมแฝงไว้ด้วยความร้ายกาจ"..." เธอถึงกับหน้าร้อนผ่าวเมื่อเขาเอ่ยประโยคแบบห่ามๆออกมา อีกทั้งแววตาคมที่สะท้อนออกมานั้นดูแล้วร้ายกาจไม่น้อยเลย"วันนี้เธอเลิกเรียนกี่โมง""บ่ายสามค่ะ""งั้นเลิกเรียนแล้วเธอก็ไปหาฉันที่บริษัทนะ จะได้กลับบ้านพร้อมกัน""ได้ค่ะ งั้นเอรินทร์ขอตัวนะคะ" บอกจบ คนตัวเล็กก็เปิดประตูลงจากรถไป ก่อนที่ร่างสูงจะขับรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขาบริษัท ตอนเย็นเอรินทร์ที่อยู่ในชุดนักศึกษาลงจากรถแท็กซี่แล้วสาวเท้าเข้าไปในบริษัทที่มีขนาดใหญ่ของเขาและเอ่ยถามยังพนักงานสาวคนหนึ่งที่เดินอยู่บริเวณนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"พี่คะฉันมาหาคุณมิลเลอร์ค่
Read more
10 ขอได้ไหม
วันต่อมามิลเลอร์ที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตแขนยาวแบรนด์ดังสีขาว กางเกงสแสคราคาแพงสีดำเดินลงบันไดมาเพื่อจะออกไปทำงาน เขาหันไปมองห้องของเอรินทร์พลางคิดในใจว่าวันนี้เธอมีเรียนช่วงบ่าย เมื่อคิดได้อย่างนั้นเรียวขายาวก็ก้าวไปยังประตูหน้าบ้าน ก่อนที่เท้าหนาจะชะงักแล้วเดินกลับไปที่ห้องของเธอพร้อมกับเคาะประตู จากนั้นไม่กี่วินาทีประตูห้องก็ถูกเปิดออกมา เอรินทร์ที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย"มีอะไรหรือเปล่าคะ""วันนี้มีเรียนช่วงบ่ายใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางจดจ้องไปยังใบหน้าเรียวงามด้วยแววตานิ่งๆ"ใช่ค่ะ""เลิกเรียนกี่โมง""บ่ายสามค่ะ""เรียนเสร็จก็ไปหาฉันที่บริษัทอีกนะ จะได้กลับบ้านพร้อมกัน""ได้ค่ะ""ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปกินข้าวก่อนกลับบ้าน""ค่ะ""ขอฉันเข้าไปในห้องเธอหน่อยสิ""คุณมีเรื่องอะไรจะคุยอีกเหรอคะ คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะ""ฉันไม่ได้จะคุย""แล้ว..."เธอยังพูดไม่ทันจบ ร่างสูงก็ผลักร่างบอบบางเข้าไปข้างในพร้อมกับปิดประตู"คุณจะเข้ามาทำอะไรคะ" เธอเอ่ยถามยังร่างสูงที่กำลังจ้องหน้าของเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง"ขอกอดหน่อยสิ""คะ?"หมับ!เธอแสดงสีหน้างุนงงได้ไม่นาน ร่างสูงที่มีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงก็ดึงร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status