ทาสรักมิลเลอร์

แนะนำตัวละคร

มิลเลอร์ อายุ26ปี สูง 189 เซนติเมตร

เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับท็อป5ในประเทศ และใหญ่ติดอันดับท็อป10ในเอเชีย

เอรินทร์ อายุ21ปี สูง 160 เซนติเมตร

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

"ถ้าเธอยอมให้ฉันทำฉันก็จะเลิกจ้างสองคนนั้นมาเป็นนางบำเรอ ฉันจะมีแค่เธอคนเดียว"

"..."

"ถ้าเธอเป็นของฉันแล้ว ฉันจะไม่ไปนอนกับใครแน่นอน"

.

.

.

.

.

"ให้ฉันใส่เข้าไปในตัวเธอได้ไหม"

"รอให้เอรินทร์เรียนจบก่อนนะคะ อีกแค่ไม่กี่เดือนเองค่ะ"

"เธอใจแข็งกับฉันมากเลยเอรินทร์ เธอรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน"

"ทนอีกหน่อยนะคะคุณมิลเลอร์"

"ฉันอดทนมาสองเดือนแล้วนะ"

"ก็ทนต่อไปอีกสิคะ"

"ให้ฉันเอาเข้าแค่หัวก็ได้ แล้วฉันค่อยหลั่งนอกเอา"

"แบบนั้นก็ไม่ได้ค่ะ"

"งั้นให้ฉันถูๆแค่ด้านนอกได้ไหม แต่ฉันจะไม่ดันเข้าไป"

"แบบนั้นก็ไม่ได้ค่ะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไนท์คลับหรูแห่งหนึ่ง 23.50 น.

ในขณะที่ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเดินออกมาจากไนท์คลับเพื่อจะไปขึ้นรถหรูของตัวเองที่จอดอยู่ในที่จอดวีไอพี จู่ๆก็มีหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวอวดร่างสมส่วน สวมกางเกงขายาวรัดรูปโชว์เรียวขาสวยวิ่งกระหืดกระหอบมาที่รถราคาแพงของคนตัวสูงแล้วทำท่าจะกระชากประตู ทว่าเสียงทุ้มเข้มของเจ้าของรถก็ตะโกนออกไปทันที

"นี่เธอ! จะทำอะไรน่ะ!"

"คุณช่วยฉันด้วยค่ะ" หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหายังร่างสูงที่ยังมีสีหน้างุนงงอยู่ ก่อนเรียวปากหนาจะเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย

"เธอวิ่งหนีอะไรมา"

"พวกนั้นจะพาฉันไปขายน่ะค่ะ คุณต้องช่วยฉันนะคะ" เธอพูดขอร้องคนตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นกลัวพลางจับแขนแกร่งของคนตัวสูงเอาไว้แน่น

"ใครเป็นคนขายเธอมา" เรียวปากหนาขยับถาม

"แม่เลี้ยงขายฉันให้พวกค้ามนุษย์ค่ะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าตื่นกลัว แววตาหวั่นวิตกกลัวว่าพวกนั้นจะเข้ามาตามเธอ

ตอนที่เธอกลับมาถึงบ้านเมื่อตอนสี่ทุ่มกว่าก็เห็นรถตู้และผู้ชายสองคนนั่งอยู่หน้าบ้าน แล้วแม่เลี้ยงของเธอก็บอกว่าได้ขายเธอให้พวกนั้นไปแล้ว เมื่อรู้อย่างนั้นเธอก็วิ่งออกไปหมายจะขึ้นรถหนี ทว่าพวกผู้ชายสองคนนั้นก็วิ่งมาจับตัวเธอไปขึ้นรถตู้

"แล้วเธอหนีมาได้ยังไง"

"ฉันบอกพวกนั้นว่าปวดท้องมากอยากเข้าห้องน้ำ แล้วพวกนั้นก็จอดรถให้ฉันลงข้างทาง ฉันหันมาเห็นแสงไฟในคลับนี้ก็เลยวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือค่ะ คุณช่วยพาฉันไปอยู่กับคุณด้วยนะคะ คุณจะให้ฉันทำอะไรฉันยอมทำตามทุกอย่างเลย ฉันยอมเป็นทาสของคุณไปตลอดชีวิตเลยค่ะ"

"แล้วเธอรู้เหรอว่าฉันเป็นคนดี ถึงได้อยากฝากชีวิตไว้กับฉันทั้งที่เธอเพิ่งจะได้เจอฉันครั้งแรก" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มีเรือนผมสีน้ำตาลอมเทาเอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก

"แต่ดูจากลักษณะของคุณแล้ว ฉันคิดว่าคุณไม่ใช่คนเลวอย่างไอ้พวกค้ามนุษย์เลวๆนั้นแน่นอนค่ะ"

ปึก

ว่าแล้วเธอก็ทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าร่างสูงพร้อมกับพนมมือขึ้นกลางหว่างอกแล้วพูดออกไปด้วยแววตาอ้อนวอนน่าสงสาร

"ได้โปรดช่วยฉันด้วยนะคะ ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ถ้าฉันไม่ได้อยู่กับคุณ แม่เลี้ยงของฉันก็ต้องพาฉันไปขายอีกแน่นอนค่ะ" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางน้ำตาคลอเบ้าเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ช่วย

"แล้วพ่อเธอไปไหนล่ะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก้มถามยังร่างบางที่นั่งคุกเข่าไหว้เขาอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาอ้อนวอน

"พ่อเสียแล้วค่ะ"

"แล้วแม่เธอล่ะ"

"แม่เสียตอนฉันอายุได้สองขวบค่ะ"

"เธออายุเท่าไหร่"

"ยี่สิบเอ็ดปีค่ะ"

"เรียนหนังสืออยู่หรือเปล่า"

"ฉันเรียนอยู่ปีสี่ค่ะ" สิ้นเสียงหวานตอบ เสียงทุ้มของร่างสูงที่ยืนอยู่ก็เอ่ยออกไป

"งั้นก็ไปขึ้นรถ"

"คุณจะพาฉันไปอยู่กับคุณใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าตื่นเต้นและดีใจเมื่อคิดว่าตัวเองได้รอดจากเงื้อมมือจากพวกค้ามนุษย์นั่น

"อืม" เขาตอบในลำคอพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

"ฉันขอขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉัน ชาตินี้ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลยค่ะ" ว่าแล้ว ร่างสูงก็สาวเท้าไปขึ้นรถ ก่อนที่หญิงสาวจะลุกจากพื้นแล้วเดินไปขึ้นรถหรูที่มีกลิ่นหอมของน้ำหอมของรถ และกลิ่นหอมของเจ้าของรถที่นั่งอยู่ประจำที่คนขับ กลิ่นน้ำหอมของเขาได้โชยเข้ามาเตะจมูกของเธออย่างจัง

อีกด้าน

เมื่อหญิงสาวที่ตัวเองจะนำไปขายในซ่องวิ่งปร๋อเข้าไปในไนท์คลับซึ่งอยู่ถนนฝั่งตรงข้าม ชายฉกรรจ์สองคนก็เกิดอาการหัวเสียเมื่อคิดว่าต้องมาเสียรู้ให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆแค่คนเดียว เมื่อเป็นอย่างนั้นหนึ่งในชายฉกรรฉ์ก็โทรหาแม่เลี้ยงของหญิงสาวทันที

ตู๊ด

'พวกมึงจะโทรมาหากูทำไมอีก!' วันเพ็ญพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหยาบคาย

'ลูกเลี้ยงมึงหนีไปแล้ว! มึงตามลูกเลี้ยงมึงมาให้ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นนายกูเอามึงตายแน่!'

'พวกมึงโง่เอง แค่ผู้หญิงคนเดียวมึงยังเอาไม่อยู่ มันเป็นความผิดพลาดของพวกมึง ไม่ใช่ความผิดของกู!'

'แต่ถึงยังไงมึงก็ต้องเอาตัวลูกเลี้ยงมึงมาให้กูให้ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นมึงตาย!' ว่าแล้ว ชายฉกรรจ์ก็กดวางสายทันที ก่อนวันเพ็ญจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหยาบคาย แววตาอาฆาต

"นังเอรินทร์! มึงทำให้กูเดือดร้อน! มึงได้เจอดีแน่นังเอรินทร์!" ว่าจบ วันเพ็ญก็โทรหาเอรินทร์ทันที

ด้านเอรินทร์

Rrrr!

"คุณ! แม่เลี้ยงฉันโทรมาทำไงดี!" เอรินทร์ที่เห็นเบอร์ของแม่เลี้ยงใจยักษ์ก็มีท่าทีตื่นตระหนกจนตัวสั่นเพราะหวั่นกลัว พร้อมกับหันถามยังคนตัวสูงที่กำลังขับรถอยู่

"เอาโทรศัพท์มา เดี๋ยวฉันคุยเอง" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมารับโทรศัพท์จากมือเธอแล้วยกไปแนบข้างหูพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงห้วน

'มีอะไร!'

'มึงเป็นใครถึงได้มารับโทรศัพท์นังเอรินทร์!'

'กูเป็นเจ้าชีวิตของลูกเลี้ยงมึง กูขอสั่งห้ามมึงเลิกยุ่งกับคนของกู' เรียวปากหยักได้รูปเค้นเสียงออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

'ถ้ามึงอยากได้นังเอรินทร์! งั้นมึงก็เอาเงินมาให้กูสามล้าน! แล้วกูจะไม่ไปยุ่งกับนังเอรินทร์อีก'

'ตกลง งั้นเดี๋ยวกูจะโอนเงินให้มึงเดี๋ยวนี้เลย แล้วมึงก็ห้ามมายุ่งกับคนของกู ถ้ามึงยังมายุ่งกับคนของกูอีก กูจะลากคอมึงเข้าคุก!' เขาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาดุดัน

วันเพ็ญที่ได้ยินน้ำเสียงทุ้มเข้มน่าเกรงขามนั้นก็ถึงกับหวาดกลัว ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

'งั้นก็โอนมา นังเอรินท์มันรู้เลขบัญชีกู' ว่าจบ ชายหนุ่มก็จอดรถข้างทางแล้วหันบอกกับร่างบางที่ยังมีสีหน้าตื่นกลัวอยู่

"บอกเลขบัญชีแม่เลี้ยงเธอมา"

"คุณจะโอนให้แม่เลี้ยงฉันตั้งสามล้านเลยเหรอคะ" ที่ถามเพราะเธอคิดว่าเงินสามล้านมันไม่ได้น้อยเลยที่เขาต้องให้แม่เลี้ยงใจยักษ์ของเธอไปง่ายๆทั้งที่เขาเพิ่งรู้จักเธอ

"ก็ใช่น่ะสิ หรือเธออยากไปอยู่ในซ่อง?" คิ้วหนากระตุกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับพูดออกมาด้วยสีหน้าขึงขังแกมดุ

"เอ่อ...ค่ะ" เธอรับคำด้วยสีหน้าที่ยังตกใจอยู่ จากนั้นจึงรับโทรศัพท์จากมือหนาแล้วเปิดเข้าคลังภาพที่มีหน้าสมุดบัญชีของวันเพ็ญ

เอรินทร์ยื่นรูปหน้าบัญชีให้ร่างสูงดู จากนั้นเขาจึงโอนเงินสามล้านบาทเข้าบัญชีแม่เลี้ยงของเธออย่างไม่ลังเล เสร็จแล้วเขาก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของเขาที่อยู่ไม่ไกล