ทาสรักมิลเลอร์의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 29

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ออมมาอยู่บ้านของมิลเลอร์ และเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เอรินทร์ไปบริษัทและกลับบ้านด้วยรถประจำทางหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอรินทร์จะนั่งหน้าห้องทำงานของเขา เธอช่วยงานผึ้งตามความสามารถของตัวเองที่จะทำได้ ถ้ามีเอกสารที่จะต้องเซนเธอจะเป็นคนเอาเข้าไปให้เขาเองบริษัทเอรินทร์ที่ทำกาแฟเสร็จแล้วก็เอาไปให้เขาในห้องทำงาน เธอวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าร่างสูงแล้วหย่อนสะโพกนั่งบนตักของเขาอย่างไม่อิดออดเพราะเขาบอกว่าต้องป้อนกาแฟให้เขาก่อนถึงจะออกไปได้ ซึ่งมิลเลอร์จะใช้โอกาสนี้เพื่อจะได้กอดเธอและสูดดมกลิ่นหอมจากตัวเธอ"เอรินทร์ออกไปข้างนอกแล้วนะคะ" เมื่อเธอป้อนกาแฟให้เขาจนหมดแก้วก็เอ่ยขึ้นอย่างขออนุญาตเหมือนกับหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา"ถ้าฉันบอกว่าไม่ให้เธอออกไปจากห้องนี้ล่ะ เธอจะออกไปไหม" เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่บนตักของเขา"เอรินทร์อยากออกไปช่วยงานพี่ผึ้งน่ะค่ะ""ฉันบอกแล้วไงว่าให้อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร""เอรินทร์ไม่อยากอยู่เฉยๆค่ะเพราะมันน่าเบื่อ""ถ้าอยู่เฉยๆแล้วมันน่าเบื่อ งั้นเรามาทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันดีกว่าไหม" ใบหน้าหล่อไร้ที่ติเอ่ยพลางแววตาคมที่จ้องมองเธอนั้นมีความแพ

บ้านเอรินทร์เมื่อมาถึงบ้านเอรินทร์ก็จัดการกวาดบ้านและถูบ้านจนสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นเธอก็ออกไปนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนหน้าบ้านพลางคิดในใจว่าป่านนี้เขากับคนรักคงจะมีความสุขกันไม่น้อยเมื่อคิดไปถึงเขาที่เป็นผู้มีพระคุณของเธอ ทันใดนั้นหยาดน้ำสีใสก็ไหลลงมาอาบพวงแก้มขาวอมชมพู เอรินทร์ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจให้ไหลลงมาอยู่อย่างนั้น กระทั่งผ่านไปหลายนาทีมือเรียวก็ยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนแล้วเข้าบ้านไปอาบน้ำ19.45 น.ในขณะที่เอรินทร์จะล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงโทรเข้ามา หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเขา คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน เธอรู้สึกสับสนและลังเลว่าจะรับดีหรือเปล่าจนสายตัดไปRrrr!เขาโทรเข้ามาใหม่ เอรินทร์มองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งแล้ววางลง เธอปล่อยให้เสียงของโทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นจนสายตัดไปก่อนจะมีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาทางไลน์มิลเลอร์ : เธออยู่ไหน ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน : ช่วยโทรกลับด้วยเธอดูข้อความที่เขาส่งมาแต่เธอไม่ได้กดเข้าไปอ่านเมื่อเห็นว่าเขาไม่ส่งข้อความใหม่เข้ามา เอรินทร์ก็ล้มตัวนอนพลางคิดใน

"เธออยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันสั่งของกินจากทางโรงแรมมาให้ อาหารที่นี่รสชาติอร่อยมากเลยนะ" เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติหันถามยังร่างบอบบางที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน"คุณเคยมากินใช่ไหมคะถึงได้รู้ว่าอร่อย" เรียวปากสวยเอ่ยถามพร้อมคลี่ยิ้มอ่อนๆ"ฉันมากินบ่อย เพราะโรงแรมนี้เป็นของเพื่อนฉัน""อ๋อค่ะ""ตกลงจะกินไหม เดี๋ยวฉันสั่งให้""กินค่ะ""ดีแล้วแหละที่กิน เพราะคืนนี้เธอยังต้องโดนอีกหลายน้ำ" เขายกยิ้มส่งสายตาเจ้าชู้ จนทำเอาเอรินทร์แก้มร้อนผ่าวและรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวเมื่อเห็นแววตาคมที่สะท้อนออกมาแบบนั้นมิลเลอร์ลุกไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้วจัดการโทรสั่งอาหารมาสองที่ ก่อนจะเดินกลับมาหย่อนกายนั่งลงข้างร่างเล็ก ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามาจากออมRrrr!'ว่าไงออม'เอรินทร์ที่ได้ยินว่าผู้หญิงที่เขากำลังจะแต่งงานด้วยโทรเข้ามาก็ถึงกับหัวใจวูบไหว'มิลเลอร์อยู่ไหน มืดแล้วทำไมถึงยังไม่กลับบ้านล่ะ''คืนนี้ฉันไม่ได้กลับนะออม''แล้วตอนนี้มิลเลอร์อยู่ไหน''ฉันอยู่โรงแรมน่ะ''มิลเลอร์พาสาวเข้าโรงแรมเหรอ''อืม''ใครเหรอ' ออมถามพลางรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเมื่อคิดว่ามิ

บ้านมิลเลอร์วันต่อมาหลังจากที่เมื่อวานมิลเลอร์กับเอรินทร์ได้พูดคุยกันจนเข้าใจทุกอย่างแล้ว วันนี้เขาก็พาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านทันทีห้องนอนมิลเลอร์เมื่อมิลเลอร์ช่วยเอาเสื้อผ้าของเอรินทร์เข้าตู้เรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสองก็พากันลงชั้นล่างไป มิลเลอร์พาเอรินทร์ไปนั่งในห้องนั่งเล่นแล้วหันบอกกับเธอที่นั่งอยู่ข้างกัน"วันนี้ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปเปิดตัวกับพ่อและแม่ว่าเธอเป็นเมียของฉัน" เขาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาที่จ้องมองเธอนั้นสะท้อนความจริงใจออกมาอย่างชัดเจน"ตอนที่คุณพาเอรินทร์ไปครั้งก่อน คุณยังบอกคุณป้าอยู่เลยว่ายังไม่รีบมีแฟนไงคะ" เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยด้วยรอยยิ้มแซว ก่อนเจ้าของเสียงทุ้มมีเสน่ห์จะพูดแซวกลับไป"ไม่ได้อยากมีแฟน แต่อยากมีเมียมากกว่า...""ตอนนั้นเธอยังเรียนไม่จบก็เลยต้องพูดแบบนั้น แต่พอเรียนจบก็จับทำเมียทันที ฉันอยากได้เธอมาเป็นเมียนานแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมเป็นเมียฉันสักทีนี่" มุมปากหยักยกยิ้มหยอกล้อจนทำเอาเอรินทร์เขินจนหน้าแดง ทุกครั้งที่เขาพูดคำว่าผัวเมีย เธอจะรู้สึกเขินทุกครั้งเพราะเธอยังไม่รู้สึกชินกับคำนั้นสักที ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความอาย"ว