Todos os capítulos de ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลังจากที่พาริชพามารินไปร้องเพลงในร้านคาราโอเกะชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งใช้เวลาอยู่ที่นั่นสามชั่วโมง จากนั้นเขาก็พาหญิงสาวมารับประทานอาหารในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะพากันกลับบ้านไปห้องนอน 21.40 น.ในขณะที่มารินนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจก พาริชก็ออกจากห้องน้ำมาโดยมีผ้าขนหนูพันเอวสอบโชว์กล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม มารินเหลือบไปมองร่างสูงในกระจกก็ถึงกับหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกไปถึงตอนที่เขากำลังคร่อมอยู่บนร่างของเธอก่อนหน้านี้เธอก็เห็นเขานุ่งผ้าขนหนูมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่พอหลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อคืนเธอก็รู้สึกใจหวิวๆแปลกๆเมื่อเห็นร่างกำยำของเขาใบหน้าหล่อเหลาหันมองเธอเล็กน้อย เธอหลุบตาไม่กล้ามองเขาเพราะรู้สึกเขินๆ พาริชเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่แล้วทิ้งตัวนอนบนเตียง เขาหันมองร่างเล็กที่นั่งอยู่หน้ากระจกพร้อมกับเอ่ยออกไป"เธอจะนั่งตรงนั้นอีกนานไหม มานอนได้แล้ว" ว่าแล้ว มารินที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงความยาวระดับเข่าก็ลุกจากเก้าอี้แล้วมานอนบนเตียงทันทีที่ร่างบอบบางทิ้งตัวนอน เขาก็ไม่รอช้าที่จะขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วรวบรั้งเอวบางเข้ามาสวมกอดไว้ จนทำเอามารินถึงกับใ

พาริชสาวเท้าเข้ามาในบ้านแล้วขึ้นห้องไป เมื่อไม่เห็นเธออยู่ในห้องนอน ชายหนุ่มก็โทรหาเธอทันทีตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด เขาโทรหาเธอสามสี่ครั้งแต่เธอก็ไม่รับ กระทั่งสายตัดไปแล้วบอกว่าท่านกำลังเข้าสู่บริการฝากหมายเลขโทรกลับ เมื่อเป็นอย่างนั้นชายหนุ่มจึงออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับไปหาคนเป็นย่าเมื่อเข้ามาในบ้านพาริชก็เข้าไปหาคนเป็นย่าที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นทันที"อ้าวพาริช แกมาทำไม" เจิมจันทร์ที่เห็นหลานชายร่างสูงเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามทันที"คุณย่าสบายดีนะครับ" เขาเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบคนเป็นย่า ทว่าสีหน้าของเขาดูร้อนใจ เจิมจันทร์ที่เห็นจึงเอ่ยออกไป"สบายดี แล้วแกมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงได้มีสีหน้าเหมือนคนมีเรื่องไม่สบายใจล่ะ""ไม่มีอะไรหรอกครับคุณย่า""เกือบสี่เดือนที่ได้อยู่กับมารินเป็นยังไงบ้าง""ก็ดีครับ""ทำไมถึงไม่พามารินมาด้วยล่ะ""มาริน...ออกไปทำธุระกับเพื่อนน่ะครับ ผมก็เลยต้องมาคนเดียว" เสียงทุ้มบอกออกไปพลางคิดในใจว่ามารินไม่ได้มาที่นี่ แล้วเธอไปอยู่ที่ไหนนะ"แกกินข้าวมาหรือยัง""กินมาแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับคุณย่า" บอกจบ ชายหนุ่มก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูแล้วขับกลับบ้านไป ระหว่า

วันเวลาผ่านไปเป็นเวลาห้าเดือนแล้วที่พาริชกับมารินใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยา สองเดือนให้หลังมานี้เขากับเธอก็มีความสัมพันธ์ทางกายมาตลอด และเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่นาเดียร์กับพาริชไม่ได้เจอกันกระทั่งวันนี้ห้องนอนในขณะที่พาริชกำลังจะล้มตัวนอนบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงเรียกเข้ามาRrrr!มือหนาเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของนาเดียร์ก็ชะงักพลางคิดในใจว่าเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่เขากับนาเดียร์ไม่ได้ติดต่อกันใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองยังคนตัวเล็กที่นอนอยู่จึงรู้สึกมีความลังเลว่าจะรับโทรศัพท์ของนาเดียร์ดีหรือเปล่า และแล้วเขาจึงกดรับสายเพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่านาเดียร์มีธุระอะไรกับเขาถึงได้โทรมาเวลานี้'ฮัลโหล''พี่พาริชคะเดียร์เป็นไข้ทับระดูค่ะ ตอนนี้เดียร์อยู่ที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าเดียร์มีไข้สูงจึงต้องนอนโรงพยาบาลค่ะ''...' เมื่อรู้ว่าเธอป่วยแล้วต้องนอนโรงพยาบาลเขาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอ'คืนนี้พี่มาอยู่เฝ้าเดียร์ได้ไหมคะ เดียร์ต้องอยู่คนเดียวค่ะ''เอ่อ...' พาริชหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนมองเขาอยู่จึงมีความรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาก็ไม่อยากทิ้งเธอไปหานา

เมื่อเข้ามาในห้องนอนพาริชก็พาร่างบอบบางไปวางบนพื้นในห้องน้ำแล้วทำท่าจะถอดเสื้อผ้าให้เธอ"พี่ออกไปเถอะค่ะเดี๋ยวมารินถอดเอง""ให้ฉันถอดให้นะ พอฉันถอดเสร็จแล้วค่อยออกไป" เขาจ้องมองไปยังใบหน้าสวยแล้วเอ่ยออกไป"ไม่ต้องค่ะ" เธอไม่ไว้ใจว่าพอเขาถอดเสร็จแล้วจะออกไปจริง"เธอเชื่อใจฉันนะว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอ" แววตาคมมีเลศนัย"..." มารินมองหน้าเขานิ่งอย่างลังเล พาริชที่เห็นว่าเธอไม่พูดอะไรจึงสบโอกาส ชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอจนร่างขาวเปลือยกายอยู่ต่อหน้า"ออกไปได้แล้วค่ะ" ว่าแล้ว คนที่ดื้อรั้นก็ย่อตัวคุกเข่าแล้วแนบจมูกกับริมฝีปากไปบนเนินรักของเธอพร้อมกับสูดดมกลิ่นเย้ายวนจากกายสาวเข้าไปจนเต็มปอด มารินรู้สึกร้อนวูบวาบในท้องน้อยจึงกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์นั้นเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ออกไปได้แล้วค่ะมารินอยากอาบน้ำแล้ว" ว่าแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาก็ผละจากเนินสวาทสีสวยแล้วหยัดตัวขึ้นฝ่ามือหนาโอบแผ่นหลังพร้อมก้มลงไปพลางริมฝีปากหยักครอบไปบนยอดถันสีหวาน พาริชแลบลิ้นดูดดึงยอดอกเบาๆจนทำเอามารินถึงกับเคลิบเคลิ้มอ่อนระทวยไปกับสัมผัสวาบหวิวนั้น พาริชผละริมฝีปากจากเต้ากลมกลึงด้านซ้

วันต่อมา ตอนเย็นในระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมานี้งานที่มารินต้องทำคือทำอาหารและซักผ้าทั้งของเขาและของตัวเอง ส่วนงานบ้านอื่นๆพาริชจะจ้างแม่บ้านมาทำเป็นครั้งคราวอาทิตย์ละสี่วันเมื่อมารินซักผ้าเสร็จก็หยิบหนังสือนิยายเดินออกไปอ่านในสวนหย่อมหน้าบ้าน พาริชที่ลงมาจากชั้นบนเมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนหย่อมจึงเดินออกมาหย่อนกายนั่งลงข้างๆตามประสาคนติดสกินชิพ(เฉพาะกับเธอ)พรึบ"อย่ามานั่งใกล้" ปากเล็กว่าออกไปด้วยสีหน้านิ่ง"เมื่อคืนพี่ไม่ได้นอนกอดเธอ วันนี้ขอนั่งเบียดหน่อยนะ" เรียวปากหยักได้รูปเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางมองใบหน้าเรียวเล็กจากด้านข้างด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"..." มารินก็ไม่ได้พูดอะไร นั่งอ่านหนังสือต่อไปโดยไม่คิดจะสนใจคนข้างๆ"พี่เห็นเธออารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เธอเป็นอะไรเหรอ""เมื่อวานแฟนคุณมาที่บ้าน""ตอนนี้พี่ไม่มีแฟน พี่มีแต่เมียที่ชื่อมารินคนเดียวเท่านั้น"ย้อนกลับไปเมื่อคืนเมื่อคืนพอมารินเข้าไปอาบน้ำ เขาก็โทรหาคุณย่าตู๊ด'ว่าไงพาริช''ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณย่าหน่อยครับ''ถามเรื่องอะไรล่ะ''เรื่องนาเดียร์ครับ'ในระยะเวลาสามเดือนให้หลังมานี้ที่เขาได้อยู่กับมารินใ