ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ

แนะนำตัวละคร

พาริช อายุ28ปี สูง 187 เซนติเมตร

มีธุรกิจนำเข้ารถหรูที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ของเขา

มาริน อายุ22ปี สูง 160 เซนติเมตร

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

"คืนนี้ฉันจะนอนกับนาเดียร์"

"แต่พี่มีภรรยาแล้วนะคะ ไม่ควรไปนอนกับคนอื่น"

"นาเดียร์ไม่ใช่คนอื่น แต่นาเดียร์คือคนรักของฉัน เธอนั่นแหละที่เป็นคนอื่น"

"..."

.

.

.

.

.

"การที่คนเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่ผู้ชายไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่น แบบนี้พี่คิดว่าสามีนอกกายภรรยาไหมคะ"

"..."

"แต่พี่คงไม่คิดว่าเป็นการนอกกายหรอกใช่ไหมคะ เพราะพี่ก็ไม่ได้คิดว่ามารินเป็นภรรยาของพี่อยู่แล้ว"

"..."

.

.

.

.

.

"คุยกับใครอยู่เหรอ"

"คุยกับมาวินอยู่ค่ะ"

"เธอมีผัวแล้วนะมาริน"

"แล้วยังไงเหรอคะ"

"มีผัวแล้วไม่ควรจะไปคุยกับผู้ชายอื่นนะ"

"มารินก็แค่คุยค่ะ แต่ไม่ได้ไปนอนค้างคืนกับมาวินเหมือนกับที่พี่ไปนอนกับแฟน"

"..."

.

.

.

#พระเอกเลว

พระเอกจดทะเบียนสมรสกับนางเอกแล้ว แต่ยังไปมีอะไรกับแฟน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สามเดือนก่อน

'ย่าจะให้แกจดทะเบียนสมรสกับมาริน'

'ไม่ครับคุณย่า! ผมไม่จดทะเบียนกับเขาเด็ดขาด! ผมมีแฟนแล้วนะครับคุณย่า ผมรักนาเดียร์ แล้วคุณย่าจะให้ผมไปจดทะเบียนกับคนที่ผมไม่ได้รักได้ไง'

'ตอนนี้ย่ามีโรคประจำตัวหลายโรค เพราะฉะนั้นแกอย่าขัดใจย่าเลยนะ จดทะเบียนกับมารินเถอะ ถือว่าเป็นคำขอครั้งสุดท้ายก่อนที่ย่าจะตายก็แล้วกันนะ'

คนเป็นหลานที่ได้ยินคนเป็นย่าพูดแบบนั้นจึงใจอ่อนยวบทันที ดังนั้นจึงจำใจตอบตกลงออกไปก่อน

'ได้ครับคุณย่า แต่ผมไม่ขอจัดงานแต่งนะครับคุณย่า'

'ตกลง'

ด้านพาริชกับมาริน

'ทำไมเธอถึงไม่ปฏิเสธคุณย่าว่าจะไม่จดทะเบียนกับฉันฮะ!' เขาถามเธอด้วยอารมณ์คุกรุ่น

'มารินไม่อยากขัดใจคุณย่าค่ะ มารินสงสารคุณย่าที่คุณย่ามีโรคประจำตัวหลายโรค ถ้าขัดใจคุณย่าเดี๋ยวคุณย่าจะไม่สบายใจนะคะ'

'เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันมีแฟนแล้ว'

'ค่ะ'

'รู้ทั้งรู้ว่าฉันมีแฟน แล้วทำไมเธอถึงไม่ปฎิเสธคุณย่าไปล่ะ'

'มารินไม่อยากทำให้คุณย่าไม่สบายใจค่ะ'

'ถ้าเธอปฏิเสธที่จะไม่จดทะเบียนกับฉัน ฉันว่าคุณย่าก็คงไม่บังคับเธอหรอก แต่นี่เพราะเธอไม่ปฏิเสธไงฉันถึงต้องมาจดทะเบียนกับเธอทั้งที่ฉันมีแฟนอยู่แล้ว'

บ้านพาริช ตอนเย็น

พาริชที่กลับมาจากทำงานเดินเข้ามาในบ้านก็เจอกับร่างบางที่เขาจำต้องอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับเธอมาสามเดือนแล้วก็ทำให้เขาอารมณ์เสียทันที เหตุผลที่เขาไม่ชอบเธอก็เพราะต้องมาจดทะเบียนสมรสกับเธอเนื่องจากเป็นคำขอร้องของคุณย่า

"คุณพาริชมาเหนื่อยๆดื่มน้ำเย็นๆก่อนสิคะ" มารินเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมยื่นแก้วน้ำให้กับร่างสูงที่มีสีหน้าเคร่งขรึมใส่เธออยู่ตลอดเวลา เพราะเขาเกลียดเธอมากเขาจึงมีสีหน้าแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ถือสาเขาหรอก

หลังจากจดทะเบียนสมรสกับเขา คุณย่าบอกเธอว่าให้รู้จักเอาอกเอาใจเขา เพื่อให้เขาเห็นความดีในตัวเธอและสนใจในตัวเธอ

เมื่อยี่สิบปีก่อนเจิมจันทร์ซึ่งเป็นย่าของพาริชได้ไปขอมารินจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเลี้ยง ซึ่งตอนนั้นมารินอายุสองขวบ เจิมจันทร์สอนให้มารินเรียกตัวเองว่าคุณย่า และสอนให้เรียกพ่อกับแม่ของพาริชว่าคุณลุงคุณป้า

เจิมจันทร์ พ่อและแม่ของพาริชรักและเอ็นดูมารินมากเพราะมารินมีนิสัยว่านอนสอนง่าย ผู้ใหญ่พูดอะไรก็เชื่อฟัง ซึ่งผิดกับพาริชที่จะมีนิสัยดื้อหน่อยๆ

ส่วนแม่ของพาริชนั้นได้เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวเมื่อสิบปีก่อนซึ่งตอนนั้นพาริชอายุสิบแปดปี

"เมื่อไหร่เธอจะเลิกมาวุ่นวายกับฉันสักที ฉันรำคาญ" เขาเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากเมื่อต้องมาทนอยู่กับผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดในโลกก็ว่าได้ แต่ก่อนก็ไม่ได้เกลียดเธอหรอก ออกจะเอ็นดูด้วยซ้ำ แต่พอคุณย่าบอกให้จดทะเบียนกับเธอนี่สิเขาก็เกลียดเธอตั้งแต่นั้นมาเลย เขาโกรธที่เธอไม่ปฏิเสธที่จะจดทะเบียนสมรสกับเขา

"จะให้มารินเลิกยุ่งกับคุณพาริชได้ยังไงล่ะคะก็ในเมื่อมารินเป็นภรรยาของคุณ" เธอพูดย้ำสถานะเผื่อบางทีจะได้ซึมซับไปถึงหัวใจของเขาได้บ้าง ซึ่งตลอดสามเดือนมานี้เธอจะย้ำให้เข้าสมองของเขาตลอด

"แต่ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นภรรยาของฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง แววตาดุดัน

มารินมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาเอ่ยออกมา แต่เธอก็ทำใจแล้วปั้นหน้ายิ้มพร้อมกับพูดออกไป

"ถึงคุณพาริชจะไม่คิดว่ามารินเป็นภรรยาของคุณ แต่ตามกฎหมายเราสองคนเป็นสามีภรรยากันนะคะ เพราะเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว"

"เชิญเธอมโนไปคนเดียวเถอะว่าเป็นภรรยาของฉัน แต่ฉันไม่มีวันที่จะไปเป็นสามีของเธอเพราะฉันเกลียดเธอ" เขาพูดกระแทกเสียงออกไป

"..." เธอถึงกับจุกในอกจนพูดไม่ออกเมื่อเขาเอ่ยถ้อยคำตอกย้ำว่าเกลียดเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามเดือนที่เธออยู่กับเขา คำว่าเกลียดที่เขาพูดออกมานั้นนับครั้งไม่ถ้วนเลย เขาใช้คำว่าเกลียดเธอได้สิ้นเปลืองมากแต่เธอก็ต้องอดทนฟังเพื่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากคุณย่าผู้ที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เธออายุสองขวบ

"ถ้าฉันได้หย่ากับเธอเมื่อไหร่ ฉันจะไปแต่งงานกับนาเดียร์ทันที" พูดจบ เรียวขายาวก็สาวเท้าขึ้นบันไดไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด มารินมองตามแผ่นหลังกว้างแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกหนักใจไม่น้อย

เวลาต่อมา

เมื่อมารินทำอาหารเสร็จก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อบอกชายหนุ่มให้ลงมาทานข้าว

"คุณพาริชคะมารินทำอาหารเสร็จแล้ว ลงไปทานเถอะค่ะ" มารินบอกกับร่างสูงที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ริมหน้าต่าง

"..." เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาจากจมูกโด่งได้รูปโดยไม่ได้หันมามองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะเขาไม่คิดจะสนใจเธออยู่แล้ว

"คุณพาริชคะ"

"..." เขาก็ยังอัดควันบุหรี่เข้าปอดอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดจะสนใจอีกคนที่ยังมาวุ่นวายกับเขาไม่เลิก

"คุณ..." เธอจะพูดต่อ แต่เขาก็เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายเต็มประดา

"สามเดือนที่ผ่านมาฉันเคยกินอาหารที่เธอทำให้ไหม"

"..." เธอก้มหน้าเม้มริมฝีปากพลางคิดในใจว่าสามเดือนที่อยู่ด้วยกันมา เขาไม่เคยรับประทานอาหารที่เธอทำให้เลย แต่เธอก็ยังทำอยู่ทุกวันเพราะหวังว่าคงมีสักวันที่เขาจะทานอาหารที่เธอทำ

"เธอกินของที่ตัวเองทำไปเถอะ เพราะฉันจะออกไปกินข้าวกับนาเดียร์นอกบ้าน"

"คุณพาริชยังคบกับคุณนาเดียร์อยู่เหรอคะ" เธอเงยหน้าถามชายหนุ่มอย่างตรงไปตรงมา

"ใช่ แล้วเธอจะทำไม" เขาหันถามด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ไม่มีความรู้สึกว่าจะต้องแคร์เธอ

"คุณมีภรรยาแล้วนะคะ คุณจะคบกับผู้หญิงอื่นไม่ได้"

"ทำไมจะคบไม่ได้ก็ในเมื่อนาเดียร์คือคนที่ฉันรัก"

"ถึงคุณจะรักคุณนาเดียร์ แต่การที่คุณมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วถือว่ามันผิดศีลธรรมนะคะ"

"ฉันไม่เคยคิดว่าการที่ฉันจะคบกับนาเดียร์เป็นเรื่องที่ผิด สิ่งที่ผิดคือการที่ฉันต้องมาจดทะเบียนและต้องมาอยู่กับผู้หญิงที่ฉันไม่ได้รักอย่างเธอนี่แหละ"

"..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน เมื่อเขาพูดตอกย้ำซ้ำๆว่าไม่รักเธอ

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าบังคับให้นอนห้องเดียวกัน เธอก็อย่าหวังว่าจะได้นอนเตียงเดียวกับฉัน" พูดจบ ร่างสูงก็บี้บุหรี่ดับไฟกับที่รองแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว มารินมองตามแผ่นหลังแกร่งที่เดินออกไปพลางคิดในใจว่าเขาคงจะออกไปหาคุณนาเดียร์คนรักของเขาสินะ