Alle Kapitel von กับดักร้ายหมอภูวินทร์: Kapitel 11 – Kapitel 20

ออดด เสียงออดครั้งสุดท้ายดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยแพทย์หนุ่มตัวสูง แกร็ก "ทำอะไรอยู่คะ ปล่อยให้หนึ่งกดออดอยู่ตั้งนานแน่ะ" เสียงใสของน้ำหนึ่งเอ่ยถามทันที เมื่อประตูเปิดออกแล้วเห็นใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่ม "เมื่อกี้ผมอยู่ในห้องน้ำน่ะ เข้ามาสิ" ร่างสูงบอกกับแฟนสาวแล้วเอ่ยชวนเธอ จากนั้นทั้งสองก็พากันไปนั่งบนโซฟา "น้ำหนึ่งซื้ออะไรมาทานเหรอ" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยถามแฟนสาวเมื่อนั่งลงใกล้เธอ "ของโปรดภูวินทร์ทั้งนั้นเลยค่ะ" "ขอบใจนะ ที่อุตส่าห์ซื้อมา" ปากหนาขยับบอก "หนึ่งเต็มใจค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมจะเอาจานมาใส่นะ" พูดจบ เขาก็เข้าไปหยิบจานในครัวแล้วเอาอาหารที่หญิงสาวซื้อมา ใส่จานจนเสร็จ ก่อนที่จะมานั่งข้างแฟนสาวแล้วเอ่ยถาม "วันนี้น้ำหนึ่งไม่เข้าเวรเหรอ" "กลับจากคอนโดคุณ หนึ่งก็จะไปเข้าเวรต่อค่ะ" "อ๋อ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ พลางรู้สึกโล่งใจ เพราะในหัวตอนนี้ นึกไปถึงหญิงสาวอีกคนที่เอาไปซ่อนไว้ในห้องนอน "เราก็คบกันมาตั้งสามปีแล้วนะคะภูวินทร์" เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารกันได้ไม่นาน น้ำหนึ่งก็พูดขึ้น "ใช่ ทำไมเหรอ" เรียวปากหนาถามกลับไป "หนึ่งขอถามคุณตรงๆนะคะภูวินทร์ ว่าคุณ

วันต่อมา ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง เริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกตัวตื่น พร้อมกับค่อยๆลืมตา ก็เห็นว่าในห้องไม่มีเขาอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงลุกออกจากเตียงนอน หวังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ทว่า "อ๊ะ! ซี๊ด" เสียงหวานส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บกลางใจสาว กับเจ็บหน่วงบริเวนท้องน้อยเมื่อต้องเกร็งหน้าท้องตอนลุกออกจากที่นอน "จะเดินไหวไหมนะ" เรียวปากบางพึมพำออกมาเมื่อมองไปยังห้องน้ำ ในใจตอนนี้รู้สึกว่ามันจะไกลไปสำหรับเธอ แต่ถึงยังไงก็ต้องกัดฟันเดินไปยังห้องน้ำด้วยขาที่สั่นเทา ก่อนที่จะก้มหยิบกางเกงชั้นในสีหวานที่เขาถอดออกเมื่อคืน พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ใช้เวลาไม่นานร่างบางก็เดินออกมา จึงเห็นว่าเจ้าของใบหน้าหล่อนั่งอยู่บนเตียง เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอจึงเอ่ยถามเขาในทันที "พั้นซ์จะไปโรงพยาบาลตอนนี้เลยได้ไหมคะคุณหมอ" "เธอแน่ใจเหรอว่าจะไปตอนนี้" "แน่ใจค่ะ" ใบหน้าเรียวใสตอบพร้อมพยักหน้าอย่างมั่นใจ "เธอจะไปโรงพยาบาลทั้งสภาพแบบนั้นเหรอ" ใบหน้าหล่อถาม พลางดวงตาคมจ้องมองไปยังช่วงล่างของหญิงสาว ที่ยังคงสั่นเทาและขาเรียวงามที่ยังหุบเข้าหากันได้ไม่สนิทนัก ก่อนที่จะเลื่อ

"อ๊ะ! คุณหมอ อย่าทำรุนแรงกับพั้นซ์ได้ไหมคะ" หญิงสาวรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกที่มีแต่เสื้อชั้นในปิดอยู่ เพราะตอนนี้เสื้อของเธอโดนเขาฉีกแล้วกระชากออกไปจากตัวเธอ ก่อนที่จะโยนทิ้งลงไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี "พูดดีๆไม่ฟัง ก็ต้องทำรุนแรงแบบนี้แหละ" ปากหนาบอกพลางผลักร่างบางลงไปนอนบนเตียง พร้อมกับล็อกร่างเล็กเอาไว้ให้หยุดดิ้น แล้วถอดกระโปรงกับกางเกงชั้นในออกไปทางเรียวขาด้วยความรวดเร็ว จนตอนนี้ท่อนล่างของคนตัวเล็กเปลือยเปล่า เผยให้เห็นดอกไม้งามที่อยู่ต่อหน้าดวงตาคู่คมของเขา ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปปลดตะขอเสื้อชั้นในแล้วดึงออก จนตอนนี้ร่างของเธอเปลือยเปล่าไปหมดทุกส่วน ใบหน้าหล่อก้มลงไปจูบริมฝีปากอมชมพูแล้วบดขยี้อย่างเมามันส์ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ "อื้อ" เสียงหวานร้องครางในลำคอเมื่อโดนประกบมายังริมฝีปากอย่างดูดดื่ม ลิ้นแกร่งสอดแทรกเข้าไปยังโพรงปากนุ่มของร่างเล็กที่นอนดิ้นอยู่ใต้ร่างของตัวเอง เมื่อบดจูบจนพอใจ จากน้ันริมฝีปากหนาก็ถอนออกมาจากริมฝีปากบาง แล้วซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นสลับไปมาทั้งสองข้าง พร้อมกับขบเม้มด้วยความรุนแรง "อื้อ จะ เจ็บ" เสียงหวานส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อคนตัวสูงดูดเม้มตรงซอก

โรงพยาบาล "คุณหมอจะไม่กลับคอนโดเหรอคะ" เมื่อหญิงสาวลงจากรถไปแล้ว เห็นร่างสูงเดินตามหลังมา เธอจึงเอ่ยถามขึ้น "ทำไมฉันจะต้องกลับด้วยล่ะ" "ไหนคุณหมอบอกว่าวันนี้ไม่เข้าเวรยังไงล่ะคะ" "ถึงฉันไม่เข้าเวร แล้วฉันจะเข้ามาไม่ได้เหรอ ก็ในเมื่อที่นี่เป็นโรงพยาบาลของพ่อฉัน" "ที่พั้นซ์ถาม เพราะพั้นซ์คิดว่าคุณหมอจะไปรอแฟนที่คอนโดค่ะ" "นี่มันเพิ่งจะบ่าย น้ำหนึ่งจะเข้าไปหาฉันตอนเย็น" "อ๋อค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ด้วยแววตาใส "เธอหึงฉันเหรอ" "หึงเรื่องอะไรคะ" เรียวปากชมพูถามพลางขมวดคิ้วสงสัย "ก็หึงที่แฟนฉันไปหาที่คอนโดไง" "ทำไมพั้นซ์จะต้องหึงคุณหมอด้วยคะ" "ไม่รู้สิ ฉันคิดว่าเธอจะมีอารมณ์หึงหวงฉันซะอีก" "ทำไมพั้นซ์จะต้องหวงคุณหมอด้วยคะ ในเมื่อเราเป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้กันเท่านั้น" "นอกจากเธอเป็นลูกหนี้ของฉันแล้ว เธอยังเป็นคู่นอนของฉันด้วย" ใบหน้าหล่อพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก โดยไม่ได้จริงจังอะไร ทว่าทำเอาหญิงสาวชะงักกึกกับคำว่าคู่นอนที่เขาบอกออกมา "ค่ะ พั้นซ์จะเป็นอะไรก็ได้แล้วแต่คุณหมอจะให้เป็นค่ะ" เรียวปากบางพูดตัดพ้อ พร้อมกับสีหน้าที่ดูสลดลงอย่างเห็นได้ชัด "เธอพูดเหมือนกำลังน้อยใจฉันอยู่"

วันต่อมา ภูวินทร์ตื่นก่อนพั้นซ์แล้วเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกาย จากนั้นก็ออกมาสวมใส่เสื้อผ้าแล้วนั่งรอเวลาให้คนตัวเล็กตื่น และไม่นาน หญิงสาวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา "เข้าไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวจะได้ออกไปกินข้าวกัน" เจ้าของใบหน้าหล่อบอก เมื่อร่างบางลืมตาแล้วมองมาทางเขา "ค่ะ" พูดจบ ร่างเล็กก็ลุกจากที่นอนแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ทว่า "ดีนะ" ปากหนาขยับบอก "คุณหมอหมายถึงอะไรคะ" ใบหน้าใสหันไปถามด้วยความสงสัย "ดีที่วันนี้ขาเธอไม่ถ่างเหมือนครั้งก่อน" ปากหนาบอกพลางมองไปยังช่วงล่างของหญิงสาว พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเอ่ยต่อ "แสดงว่า...เธอเริ่มชินกับขนาดของฉันแล้วสิ" "..." ดวงตากลมใสมองค้อนเจ้าของใบหน้าหล่อโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ และใช้เวลาไม่กี่นาที หญิงสาวก็เดินออกมา "หิวหรือยัง" ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ "หิวค่ะ" "งั้นก็ไปกัน" พูดจบ ร่างสูงก็เดินนำคนตัวเล็กออกไปจากห้อง แล้วไปขึ้นรถหรู เพื่อที่จะพาเธอไปยังร้านอาหาร "เธออยากกินอะไร" ใบหน้าหล่อหันมาถามยังคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้าง "คุณหมอกินอะไร พั้นซ์ก็กินเหมือนที่คุณหมอกินนั่นแหละค่ะ"