All Chapters of กลับกลายรักเมียสมรส: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่ออัญชันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สมายด์เสร็จ เธอก็เดินออกมา จึงเห็นว่าร่างสูงของแฟนหนุ่มยืนอยู่หน้าห้องนอนของสมายด์ พร้อมกับยาและน้ำที่อยู่ในมือของเขา "พี่รามิลยังไม่เข้าห้องนอนอีกเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยถามแฟนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า "พี่ยังเข้านอนตอนนี้ไม่ได้ พี่จะต้องให้เขากินยาก่อน เพราะเขาตัวร้อนมาก" เรียวปากหนาขยับบอกกับแฟนสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ที่ดูแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดี "งั้นพี่รามิลก็ไปจัดการให้เขากินยาเถอะค่ะ วันนี้อัญเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อัญขอเข้าไปนอนก่อนนะคะ" "อัญไปนอนก่อนเถอะ ถ้าพี่ให้เขากินยาเสร็จ พี่จะตามเข้าไป" "ค่ะ" ว่าจบ หญิงสาวก็เดินออกไปจากตรงนั้นด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ แล้วไปเข้าห้องนอน เมื่อแฟนสาวเข้าห้องนอนไปแล้ว ร่างสูงก็เดินเข้ามาในห้องนอนของสมายด์ แล้ววางยากับแก้วน้ำลงบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง ก่อนที่จะนั่งลงบนที่นอนข้างหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ รามิลประคองร่างเล็กขึ้นมา แล้วให้เธอมาพิงกับหน้าอกของตัวเอง โดยที่เขานั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ จากนั้นมือหนาก็เอื้อมไปหยิบยา ก่อนที่จะเอามาป้อนให้กับเธอ "อ้าปากสิ จะได้กินยา" เสียงทุ้มบอกกับเธออยู่ที่ข้างหู "อื้อ...ไม่เอา ไม่กิ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ตอนนี้แผลเย็บของสมายด์ก็ได้ตัดไหมเรียบร้อยแล้ว โดยที่รามิลเป็นคนพาเธอไปตัดที่โรงพยาบาล และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่สมายด์ไปทำงาน หลังจากที่เธอโทรไปลาหยุดไว้เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ เพราะพิษไข้จากที่ยืนตากฝนอยู่เป็นชั่วโมง และหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ รามิลจะชวนสมายด์คุยมากขึ้น ไม่ได้เงียบใส่กันอย่างเช่นหนึ่งเดือนที่ผ่านมา "ต่อไปนี้ เวลาที่เธอทำอาหาร ก็ทำเผื่อฉันด้วยแล้วกันนะ" รามิลเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของสมายด์แล้วบอกกับเธอ ก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน "ได้ค่ะคุณรามิล" ใบหน้าใสที่กำลังจะเปิดประตูออกไปพยักหน้าตอบกลับอย่างรับรู้ "ปกติเธอกลับถึงบ้านกี่โมง" เรียวปากหนาขยับถาม "สามทุ่มค่ะ เพราะปกติร้านอาหารปิดสองทุ่ม" "ดึกไป" เสียงทุ้มเข้มบอกออกมา "คะ?" สมายด์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "กลับให้เร็วกว่านั้นหน่อย" เรียวปากหนาขยับบอก "สมายด์ก็กลับปกติแบบนี้มาสี่ปีแล้วนะคะ" "แต่ตอนนี้มันไม่ปกติ" "ไม่ปกติยังไงคะ" "เพราะตอนนี้เธออยู่กับฉัน" "สมายด์อยู่กับคุณแล้วยังไงคะ ก็ในเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมาที่สมายด์ย้ายมาอยู่ที่นี่ คุณรามิลก็ไม่เห็นจะว่าอะไรเลยนี่คะ" "แต่ตอนนี้ฉันจะว่า" รา

รามิลผลักร่างบางให้นอนราบไปบนเตียง พร้อมกับจับข้อมือเล็กแล้วกดล็อคให้ราบไปกับที่นอน ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นไปคร่อมทับบนตัวเธอ แล้วก้มไปจูบริมฝีปากเธออย่างรวดเร็ว จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ "อื้อ" เสียงหวานส่งเสียงร้องออกมาในลำคอพร้อมกับดีดดิ้น เพื่อให้พ้นจากร่างแกร่งที่กำลังทาบทับอยู่บนตัวเธอ รามิลใช้ลิ้นดันริมฝีปากบางให้เผยอออก แล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของเธอจนสำเร็จ ลิ้นแกร่งตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กอย่างเมามันส์อยู่เนิ่นนาน จนร่างเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างนิ่งไปเพราะหมดแรงที่ต้องต่อสู้กับร่างสูงที่ทาบทับบนร่างของเธอ เมื่อเห็นเช่นนั้น ริมฝีปากหนาก็ผละออกมาจากริมฝีปากบางอย่างอ้อยอิ่ง แล้วจ้องมองไปยังใบหน้าใสอมชมพูของเธอ "ทีหลัง...อย่าเรียกมันว่าพี่ต่อหน้าฉันอีก แล้วก็ห้ามให้มันมาส่ง" "คุณห้ามสมายด์ไม่ให้เรียกพี่ศรันย์ว่าพี่ไม่ดะ..." จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ เธอพูดไม่ทันขาดคำ ริมฝีปากหนาก็กดจูบริมฝีปากอมชมพูอีกครั้ง พร้อมกับมือหนาที่เลื่อนมาปลดเสื้อผ้าของเธอ ร่างบอบบางพยายามดิ้นสุดกำลังเท่าที่มี แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะแรงกำลังเขามากกว่าเธอ รามิลใช้มือเพียงข้างเดียวปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของเธอออกจนหมดทุกเม็

เมื่อสมายด์เข้ามาในห้องนอน ก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อย่างที่ทำอยู่เป็นปกติประจำทุกวัน ทว่าวันนี้ใจเธอกลับรู้สึกไม่ปกติ เพราะรู้สึกหวาดหวั่นและกลัวกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดกับเธอ เราจะต้องทำตามอย่างที่เขาบอกเหรอ เราจะต้องตอบแทนบุญคุณแม่ของเขาด้วยการมีอะไรกับเขาเหรอ ในขณะที่เธอกำลังคิดใคร่ครวญอยู่นั้น เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรก็เปิดประตูเข้ามา แล้วมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง "มาสิ มาทำหน้าที่ตอบแทนบุญคุณแม่ฉัน ไหนเธอบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณแม่ของฉันไง" ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่กลางห้องในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวาน ด้วยท่าทีหวั่นกลัว "คือ..." หญิงสาวมีท่าทีหวาดหวั่นและอิดออด ไม่ยอมเดินไปหาเขาที่นั่งอยู่บนเตียง "คืออะไร กลัวเหรอ" "ค ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้าตอบกลับ "ไม่มีอะไรให้น่ากลัวไปหรอก ใครๆก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น" "ถ้าคุณรามิลอยากจะทำแบบนั้น ก็โทรบอกให้คุณอัญชันมาหาสิคะ" "อัญเพิ่งจะกลับไปวันนี้ จะให้เขามาอีกได้ยังไง" "คุณรามิลก็เพิ่งมีอะไรกับคุณอัญชันไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมคุณยังจะเอ่อ..." "พูดให้จบสิ" เรียวปากหนาขยับบอก "คุณรามิลยังจะทำกับสมายด์อีกเหรอคะ" "ถึงฉัน

เมื่อชายหนุ่มออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตู สมายด์ก็ค่อยๆพยุงร่างอันบอบช้ำของตัวเองแล้วพยายามลุกออกจากที่นอน แต่ทว่า "โอ๊ย!" เสียงหวานร้องเสียงหลงออกมาอย่างลืมตัว เพราะความเจ็บหน่วงบริเวนท้องน้อย และที่เจ็บที่สุดคือกลางใจสาวที่โดนชายหนุ่มกระทำอย่างป่าเถื่อนไม่คิดที่จะออมแรง แม้เมื่อคืนเธอจะขอและอ้อนวอนเขาเท่าไหร่ก็ตาม สองเท้าเล็กยกจากที่นอนแล้วค่อยๆวางลงบนพื้นข้างเตียงอย่างช้าๆ เพื่อลดการกระทบกระเทือนมาถึงบริเวณกลางกาย ก่อนที่จะยกร่างของตัวเองให้พ้นจากที่นอน แล้วค่อยก้าวไปอย่างช้าๆ จนไปถึงห้องน้ำได้สำเร็จ จากนั้นเธอก็จัดการอาบน้ำแต่งตัว เมื่อเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกไปจากห้องนอน พร้อมกับมือบางที่คอยกุมบริเวณท้องน้อยเอาไว้ เพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดลงไปได้บ้าง ทว่าช่วงล่างของเธอในตอนนี้ยังหุบเข้าหากันได้ไม่สนิท ฉะนั้นท่วงท่าการเดินของเธอจึงดูแปลกไป สมายด์ประคับประคองพาร่างอันบอบช้ำจนมาถึงโต๊ะอาหาร ก็เห็นว่าร่างสูงกำลังจัดแจงอาหารอยู่ เมื่อเห็นร่างเล็กเดินออกมาอย่างทุลักทุเล ชายหนุ่มจึงเอ่ยถาม "เจ็บมากเหรอ" เรียวปากหนาถาม "ค่ะ" ตอบแต่ไม่ได้มองหน้า "กินข้าวก่อน เดี๋ยวจะได้กินยาแก้อักเส