กลับกลายรักเมียสมรส

รามิล อายุ 28 ปี

เจ้าของใบหน้าหล่อ สูง มีแฟนแล้ว แต่ต้องคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้ แม้กระทั่งพ่อแม่ของเขาก็ไม่เคยรู้

สมายด์ อายุ 22 ปี

เจ้าของใบหน้าเรียวใส ตากลม อาศัยอยู่กับแม่แค่สองคน ทำงานอยู่ในร้านอาหารมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง จนถึงปัจจุบัน

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

"ฉันมีเรื่องที่จะบอกกับเธอหลายเรื่อง" เรียวปากหนาขยับบอกเมื่อหญิงสาวนั่งเรียบร้อยแล้ว

"คุณรามิลบอกสมายด์มาเถอะค่ะ สมายด์พร้อมจะฟังคุณ" เจ้าของใบหน้าเรียวใสบอก พร้อมกับรอฟังอย่างตั้งใจในสิ่งที่ชายหนุ่มจะบอก

"ฉันมีแฟนแล้ว" เสียงทุ้มบอกออกไป พร้อมกับดวงตาคมที่จ้องมองเธอ

"คุณมีแฟนแล้ว?" สมายด์นึกแปลกใจ เพราะคุณป้าบอกว่าเขายังไม่มีแฟน

"ใช่ ฉันกับอัญชัน เราคบกันมาสามปีแล้ว แล้วเราก็วางแผนที่จะแต่งงานในอีกสามปีข้างหน้า แต่ที่ฉันต้องเก็บไว้เป็นความลับ เพราะแฟนฉันเป็นดารา อัญชันเลยขอให้ฉันเก็บไว้เป็นความลับ แม้กระทั่งพ่อกับแม่ฉันก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน"

"อ๋อค่ะ สมายด์เข้าใจแล้วค่ะ" ใบหน้าเรียวใสพยักหน้าอย่างรับรู้ด้วยแววตาใส

"ถ้าฉันจะหย่ากับเธอ เธอก็พร้อมที่จะหย่าให้ฉันได้ตลอดเวลาใช่ไหม"

"สมายด์พร้อมที่จะหย่าให้คุณรามิลได้ตลอดเวลาค่ะ ขอแค่ให้คุณรามิลบอกสมายด์มา สมายด์พร้อมที่จะหย่าให้คุณได้ทุกเมื่อค่ะ"

"อัญชันจะมานอนกับฉันที่นี่อาทิตย์ละสามถึงสี่วัน หรืออาจจะมากกว่านั้น"

"ค่ะ"

"แล้วห้ามเที่ยวไปบอกใครว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน"

"สมายด์จะไม่บอกใครค่ะ ว่าสมายด์เป็นอะไรกับคุณ"

"ถึงเราจะอยู่คอนโดเดียวกัน แต่เราก็ต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ แล้วเธอก็ห้ามมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน"

"คุณรามิลสบายใจได้เลยค่ะ สมายด์จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณรามิลอย่างแน่นอน"

.

.

.

.

"เธอลืมไปแล้วเหรอ ว่าเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เพราะฉะนั้น ฉันจะทำอะไรกับร่างกายเธอก็ได้ โดยที่ฉันไม่ผิด" เสียงทุ้มนิ่งบอกไปด้วยสีหน้าราบเรียบแววตาจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

"ไหนคุณเคยบอกว่าให้เราต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวอะไรกันยังไงล่ะคะ คุณจะมาผิดคำพูดไม่ได้นะคะ" หญิงสาวพูดออกไปด้วยหัวใจที่สั่นไหว หวั่นกลัวอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นแววตาจริงจังของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า

"ใช่ ฉันเคยบอกเธอไว้แบบนั้น แต่ฉันไม่เคยบอกว่าฉันจะไม่เอาเธอ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ เพราะคืนนี้ฉันจะใช้สิทธิ์ที่ฉันควรจะมีในทะเบียนสมรส ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปโดยที่ฉันไม่ได้อะไรจากเธอ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โรงพยาบาล

หน้าห้องตรวจแพทย์

"คุณศันสนีย์ รักษ์สกุล เชิญเข้าไปฟังผลตรวจได้เลยค่ะ" เสียงของพยาบาลสาวเรียกชื่อของหญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งรออยู่หน้าห้องรอพบแพทย์

"แม่นั่งรออยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวสมายด์จะเข้าไปฟังผลให้เองค่ะ" เสียงของสมายด์ลูกสาวของศันสนีย์ ที่นั่งอยู่กับผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น

"แม่ไม่ต้องเข้าไปก็ได้เหรอลูก" ศันสนีย์เอ่ยถามลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน

"น่าจะได้นะคะแม่"

"งั้นลูกก็เข้าไปเถอะ แม่นั่งรอตรงนี้ก็ได้"

"งั้นสมายด์ไปแล้วนะคะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในห้องตรวจแพทย์ในทันที

"เชิญนั่งก่อนครับ" หมอวัยกลางคนเอ่ยบอก เมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้ามา

"ขอบคุณค่ะ" ว่าจบ เธอก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา

"คุณเป็นลูกสาวของคุณศันสนีย์ใช่ไหมครับ" หมอเอ่ยถามยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ใช่ค่ะคุณหมอ" เสียงหวานตอบกลับไป ด้วยสีหน้ามีความเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย เพราะในใจมีความวิตกกังวลกับผลการตรวจของแม่ ว่าจะออกมาเป็นเช่นไร

"ผลทีซีสแกนสมองออกมาแล้ว พบว่าคุณศันสนีย์มีเนื้องอกในสมองนะครับ" หมอก้มมองเอกสารผลการตรวจที่อยู่บนโต๊ะ แล้วบอกกับหญิงสาว

"นะ เนื้องอกในสมองเหรอคะคุณหมอ" ใบหน้าใสถามกลับไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อรู้ผลการตรวจของผู้เป็นแม่

"ครับ ตอนนี้เนื้องอกมีขนาดสองเซนนะครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดกับเธอ

"ไม่ทราบว่าจะรักษายังไงคะคุณหมอ แล้วจะรักษาหายไหมคะ" สมายด์เอ่ยถามด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เหมือนกับว่ามันจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้

"ตอนนี้หมอจะรักษาเบื้องต้นด้วยการให้ยาไปทานก่อนสามเดือนนะครับ ถ้าทานยาแล้วได้ผล เนื้องอกไมโตขึ้นหรือยุบลงไป ก็ไม่ต้องผ่าตัดครับ"

"อ๋อค่ะ" เมื่อได้ยินดังนั้น สมายด์ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่ทว่า

"แต่ถ้าเกิดทานยาจนครบสามเดือนแล้ว เนื้องอกยังโตขึ้น หมอจะต้องทำการผ่าตัดเอาเนื้องอกออกนะครับ ถ้าไม่อย่างนั้น เนื้องอกจะไปกดทับเส้นประสาทตา จนทำให้ตามองไม่เห็นครับ"

"หรืออาจจะตาบอดเหรอคะคุณหมอ" หญิงสาวถามออกไปด้วยใจที่มีความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

"ใช่ครับ แต่ในระยะสามเดือนนี้ หมอก็หวังว่าเนื้องอกจะไม่โตขึ้นนะครับ เพราะจะได้ไม่ต้องผ่าตัด"

"ค่ะคุณหมอ" เรียวปากเล็กรับคำ ทว่าในใจก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดี

"คุณมีอะไรจะถามหมออีกไหมครับ" หมอวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มใจดีเป็นกันเอง

"หนูอยากทราบว่า เนื้องอกเป็นเนื้อดีหรือเนื้อร้ายคะคุณหมอ" ถามออกไป แต่ในใจกล้าๆกลัวๆ เพราะกลัวกับคำตอบที่ไม่อยากจะได้ยิน แต่ก็ต้องถามออกไปเพื่อจะได้หายคาใจ

"ไม่ได้เป็นเนื้อร้ายครับ คุณสบายใจได้" หมอวัยกลางคนตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"จริงเหรอคะคุณหมอ" สมายด์ถามย้ำกลับไปด้วยสีหน้าและแววตามีความดีใจอยู่ไม่น้อย

"จริงครับ" หมอบอกพลางยิ้มให้กับหญิงสาวที่กำลังยิ้มดีใจอยู่ตรงหน้า

"วันนี้หนูพาแม่กลับบ้านได้เลยใช่ไหมคะคุณหมอ"

"กลับได้เลยครับ อีกสามเดือน หมอจะนัดมาทำทีซีสแกนใหม่นะครับ"

"ขอบคุณค่ะคุณหมอ ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" สมายด์ยกมือไหว้หมอวัยกลางคนอย่างนอบน้อม แล้วเดินออกไป

"หมอบอกว่ายังไงบ้างลูก" ศันสนีย์เอ่ยถามทันทีเมื่อสมายด์เดินมายังที่ที่ตัวเองนั่งรออยู่

"เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่าค่ะแม่ แต่สมายด์ขอไปรับยาก่อนนะคะ"

"ก็ได้ลูก" ว่าจบ สองแม่ลูกก็ลุกออกไปจากตรงนั้น แล้วไปห้องจ่ายยา จากนั้นก็พากันออกไปจากโรงพยาบาล

บ้านสมายด์

"ตกลงหมอบอกว่าแม่เป็นอะไรเหรอลูก" เมื่อเข้ามานั่งภายในบ้านได้ไม่นาน ศันสนีย์ก็เอ่ยถามลูกสาวขึ้นทันที

"หมอบอกว่า แม่เป็นเนื้องอกในสมองค่ะ" ใบหน้าใสบอกกับผู้เป็นแม่ด้วยท่าทีสีหน้าปกติ

"เนื้องอกในสมอง?" ศันสนีย์ถามออกไปด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก

"ค่ะ แต่แม่ไม่ต้องกลัวนะคะ หมอบอกว่าไม่ใช่เนื้อร้ายค่ะ กินยาก็หายได้ค่ะแม่" เธอบอกไม่หมด เพราะเธอจะต้องปิดเรื่องที่ว่าถ้ากินยาแล้วไม่หายก็จะต้องผ่าตัด เธอเลยไม่อยากบอกให้แม่ไม่สบายใจ

"อ๋อ...แม่ค่อยโล่งใจหน่อย ที่ไม่ได้เป็นเนื้อร้าย ถ้าไม่อย่างนั้น ลูกจะต้องมาเหนื่อยเพราะแม่อีก"

"แม่อย่าคิดแบบนั้นสิคะ สมายด์เป็นลูกแม่นะคะ สมายด์ไม่เคยเหนื่อยเลยนะคะที่ได้ดูแลแม่"

"แม่สงสารลูกนะ ที่หลายเดือนมานี้ ลูกต้องทำงานหาเงินอยู่คนเดียว"

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ สมายด์ไม่ได้เหนื่อยเลยค่ะ แม่ทำงานหาเงินเลี้ยงสมายด์มาคนเดียว จนสมายด์ได้เรียนจบ ต่อไปนี้สมายด์จะทำงานหาเงินเลี้ยงแม่เองค่ะ สมายด์จะไม่ให้แม่ออกไปทำงานแล้วนะคะ" เสียงหวานบอกผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มสดใส

"แต่แม่อยากช่วยลูกด้วย"

"แม่ไม่สบายอยู่นะคะ สมายด์ว่า แม่อยู่บ้านดีกว่า สมายด์จะออกไปทำงานแทนแม่เองค่ะ"

"งั้นก็ได้ลูก แม่จะอยู่บ้านทำกับข้าวอร่อยๆไว้รอลูกกลับมาจากทำงานนะ"

"ดีค่ะแม่" จากนั้น สองแม่ลูกก็สวมกอดกันด้วยความรักและความอบอุ่น ที่ผู้เป็นแม่มอบให้เธอเสมอมา