《ข้าเป็นนางร้ายไม่ใช่นางเอก》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

เมื่อห้าปีก่อนข้าผูกดวงผู้ใดกันแน่นะ! แต่เมื่อถูกจ้องนาน ๆ นางจึงหลบสายตา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าไม่กล้าสู้สายตาบุรุษผู้นั้น เขามีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเหลียงจื่อเพ่ย แต่ทว่าไม่เหมือนเสียทีเดียว จนนางขบคิดเรื่องสองคนนี้สลับกันไปมา จนไม่รู้ว่าข้างกายนั้นรุ่ยอ๋องเดินมานั่งเคียงข้างอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เนื่องจากนางมากับท่านพ่อและท่านแม่โดยมีน้องสาวและปี้ถังมาด้วย นางจึงได้นั่งด้านหลังบิดามารดา แม้ว่าโต๊ะของแม่ทัพจะอยู่เป็นลำดับที่สี่ เรียกว่าอยู่ด้านหน้าพระพักตร์ฝ่าบาททีเดียว แต่พวกนางหลบด้านหลังก็ช่วยบดบังความสนใจไปได้เยอะเชียว “ไม่พบหน้าไม่กี่วันใครจะคิดว่าหนูน้อยอินเหยาของข้าในวันนั้นจะเติบโตเป็นสตรีงดงามล่มบ้านล่มเมืองเข้าแล้ว” ฟู่อินเหยาเชิดหน้าขึ้นทั้งปรายตามองรุ่ยอ๋องด้วยความขุ่นเคืองเล็ก ๆ เขาทำให้นางกลายเป็นที่สนอกสนใจของคนในงานเลี้ยงคืนนี้ “รุ่ยอ๋องอย่ากล่าววาจาเหลวไหลเพคะ” ฟู่อินเหยาหันไปพูดกับเขาชั่วครู่ ก่อนจะขยิบตาให้ปี้ถังช่วยเหลือ ปี้ถังพยักหน้าแล้วใช้มือสะกิดบิดาของนางส่งสายตาอย่างรู้กันภายในครอบครัว จากนั้นบิดา

“คุณหนูใหญ่ องค์หญิงสามมายืนขวางเอาไว้ขอรับ” องค์หญิงซานลู่อีกแล้วเหรอ ฟู่อินเหยากลอกตา เพราะเวลานี้องค์หญิงซานลู่น่าจะอยู่ในงานสิถึงจะถูก แต่เหตุใดถึงตามพวกนางออกมากันล่ะ ฟู่อินเหยาไม่คิดนาน เพราะน้องสาวของตนนั้นมึนเมาเกินไปแล้ว ควรจะพากลับไปนอนพักเสียที หากองค์หญิงมีเรื่องที่ต้องพูดคุยคงต้องวันหลังแล้วกระมัง เมื่อลงรถม้าได้ นางจึงเข้าไปเผชิญหน้ากับองค์หญิงจากนั้นจึงถามธุระที่มาขวางทางนางในวันนี้ “องค์หญิงสาม ไม่ทราบมีเรื่องอันใดหรือเพคะ” “อินเหยา เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าวันนี้องค์รัชทายาทแคว้นฉินมองเจ้ามิวางตา” ซานลู่เป็นคนตรงไปตรงมา วันนี้นางก็หมายตาบุรุษผู้นี้เช่นกัน นางกดยิ้มมุมปาก ที่แท้ก็นึกว่าเรื่องอันใด เรื่องบุรุษที่องค์หญิงหมายตานี่เอง “องค์หญิงคงเข้าใจผิดกระมังเพคะ ข้าเป็นเพียงลูกสาวแม่ทัพต่ำต้อย จะอาจเอื้อมไขว่คว้าบุรุษสูงศักดิ์เช่นนั้นได้อย่างไร” “แต่เสด็จพ่อยื่นบุรุษให้เจ้าเลือกถึงสามคน!” องค์หญิงสามกล่าวอย่างไม่พอใจ นางที่อายุมากกว่าอินเหยาเสด็จพ่อมิเคยส่งเสริม แต่กับลูกสาวแม่ทัพเยินยอออกหน้าออกตา แม้

เหล่าพี่น้องตระกูลฟู่ได้รับการปรนนิบัติอย่างดี เมื่อฝ่าบาททราบเรื่อง และเปิดตำหนักฤดูร้อนให้พวกนางได้พักเป็นการส่วนตัว โดยเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความลับอีกด้วย เพราะไม่สามารถจับคนร้ายได้ จึงต้องนำทุกคนที่เกี่ยวข้องมารวมกันเอาไว้ ทั้งเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการแต่ละคน แต่คนที่สภาพย่ำแย่ที่สุดยังคงเป็นน้องสาวตัวดีของนางอย่าง ‘หลิงหยวน’ “พี่ใหญ่ข้าปวดหัว...งื้อ...” เสียงอ้อนพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของน้องสาวทำเอานางยกมือกุมขมับ “สาบานว่าเจ้าเป็นนางเอก” เอาผ้าเช็ดหน้าน้องสาวไปก็บ่นไป เวรกรรมอันใดต้องมาเลี้ยงนางเอกของเรื่องด้วยนะ “คุณหนูใหญ่ออกไปให้ท่านหมอหลวงตรวจหน่อยดีหรือไม่” ปี้ถังที่ยังไม่เห็นว่าสหายตรวจอาการกับหมอหลวงสักทีจึงเอ่ยเตือน อย่างไรวันนี้ก็คงไม่ได้กลับบ้านกันแล้ว มิสู้ตรวจให้จบไปจะได้ไม่ต้องพะวงเรื่องร่างกาย “ข้าไม่เป็นอันใดหรอก” “แต่ใบหน้าท่านแดงก่ำนานมากน่ะเจ้าคะ โดนพิษหรือไม่ ตรวจสักหน่อยเถิด” เพราะในอดีตมีคนเล่นเล่ห์มากมาย บางครั้งนั่ง ๆ อยู่ก็โดนควันพิษจากกำยานทำให้ลุ่มหลงในกาม ไม่ก็ทำให้เกิดภาพหลอน หากร่างกายมีอากา

ฟู่อินเหยาจากที่ตอนแรกเกร็งตัวแข็ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปข้างนอกยังเดินกันวุ่นวาย นางเมื่อยจนต้องผ่อนคลาย จากนั้นกระแสลมอ่อน ๆ ที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ทำให้ร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันและอีกครึ่งคืนเริ่มปรือตาลงแล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว ฉินอันจวินคลายอ้อมกอดออก เห็นนางนิ่งสนิทไปจึงก้มหน้าไปใกล้ ๆ และเข้าใกล้จนปลายจมูกกั้นก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ มุมปากยกยิ้มละมุน มองดวงหน้าที่เป็นเงาในความมืด จนความรู้สึกวาบหวามแล่นผ่านหัวใจ ริมฝีปากหนานุ่มทว่าแห้งผากจรดทาบเบา ๆ ที่ริมฝีปากบางได้รูปสวย แต่ทว่าเขากดแช่อยู่เนิ่นนานจนอยากจะทำให้มากกว่านี้ขึ้นอีก สุดท้ายก็ถอนออกอย่างแสนเสียดายก่อนจะจัดท่าทางของนางให้นอนอย่างสบายและห่มผ้าให้ จากนั้นเร้นกายออกจากห้องพักของนางไปยังห้องพักของตนในส่วนด้านหน้า แม้ฝ่าบาทจะให้จัดแยกชายหญิงแต่อย่างไรก็ไม่เกินความสามารถของเขา ที่จะหาโอกาสมาใกล้ชิดนาง เช้ารุ่งขึ้นฉินอันจวินตื่นขึ้นด้วยดวงหน้าเบิกบาน ในใจราวกับกำลังเกิดเสียงพิณขึ้นอย่างร่าเริง ผิดกับสหายรักที่นอนห้องติดกันแต่ใบหน้าบิดมุ่นบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างถ

ฟู่อินเหยาหันมองฝ่าบาทอย่างต้องการถาม เพราะว่าฝ่าบาทคงไม่อยากได้นางมาป่วนวังกระมัง เพราะนางรับมือยากที่สุดและชอบหาเรื่อง สนมต่าง ๆ ของฝ่าบาทอาจจะกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทางก็เป็นได้ แต่เมื่อเห็น เหลียงจื่อเพ่ย ฉินอันจวิน รุ่ยอ๋อง สำลักข้าวกันหน้าดำหน้าแดง แล้วฝ่าบาทก็ก้มลงกระซิบเฉลยความนัยน์ของคำถามนี้ “เสน่ห์แรงมิเบา...ให้ข้ากลั่นแกล้งพวกเขาสักเล็กน้อยเถอะ” กระซิบเสร็จแล้วก็เอ่ยต่อ “ปีนี้ครบรอบการรับสนมพอดี เจ้าเห็นว่าเช่นไรอินเหยา” “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” สามบุรุษตอบพร้อมกันอย่างขันแข็ง ทั้งที่คนที่ควรตอบควรจะเป็นแม่ทัพฟู่เสียมากกว่า นั่นสร้างเสียงหัวเราะให้กับผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน “พวกเจ้านี่เป็นอันใดกัน แม่ทัพฟู่ผู้เป็นบิดายังนิ่งเงียบ แต่พวกเจ้ากลับเดือดร้อนแทนใช้ได้ที่ไหน จริงหรือไม่อินเหยา” หลินไท่จงหันไปขอความเห็น “เพคะฝ่าบาท” น้ำเสียงแจ่มแจ๋วของคนด้านข้างของฉินอันจวินขานรับทำเอาเขาไม่พอใจ ยิ่งเห็นใบหน้าเบิกบานของนาง ยิ่งเพิ่มความไม่พอใจให้เพิ่มมากขึ้นไปอีก “สนมท่านมีออกเต็มวัง ละเว้นเจ้าหนูน้อย