《ข้าเป็นนางร้ายไม่ใช่นางเอก》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

ในขณะที่สามบุรุษผู้ยังไม่รู้ชะตากรรม เมื่อตะวันลับฟ้าเวลาโพล้เพล้ก็ออกมาดื่มสุราด้วยกัน และคืนนี้จวนตระกูลฟู่คือเป้าหมายในการนอนของพวกเขา “ยิ้มเช่นนี้ เจ้ามีอะไรดี ๆ ใช่หรือไม่” เหลียงจื่อเพ่ย มองสหายที่วันนี้ยิ้มไม่หุบ เชื่อว่าเมื่อคืนก็คงจะได้สมใจ “ว่าแต่ข้าเจ้าเองก็ยิ้มราวกับคนตกหลุมรัก” ฉินอันจวินเย้ากลับ แต่มีหนึ่งเดียวในโต๊ะที่นอกจากไม่ทุกข์ไม่ร้อน แต่ใบหน้าเบิกบานพร้อมกับถุงยาในมือ “นั่นเจ้าเอามาทำอะไร” “จะเอาไปทาให้คนที่ถูกตี” ฉินอันจวินมององค์ชายรองแห่งแคว้นหลินช่างเหี้ยมโหดนัก นางยังเป็นสตรีสิบสามหนาวไม่ใช่ว่าตีนางจนเป็นรอยหรอกนะ แต่เขาไม่อยากยุ่งเพราะเป็นเรื่องของแต่ละคน เวลาผ่านไปจนเมื่อถึงเวลานัดที่จะปีนเข้าจวนแม่ทัพ เมื่อแต่ละคนแยกกันไปแต่ละเรือน กลับไม่พบเจ้าของเรือนเลยสักคนพวกเขาจึงมารวมตัวกัน “พวกเจ้าก็โดนหลอกใช่หรือไม่” อีกสองคนพยักหน้า รู้แล้วว่าสตรีสกุลฟู่ช่างรับมือยาก “เช่นนั้นก็กลับเถอะ...วันนี้ท่าไม่ดีแล้ว” เหลียงจื่อเพ่ยเสนอ “ข้าว่าซุ่มดูก่อน” ฉินอันจวินไม่อยากกลับมือเปล่า

จ๊อก !!!! เสียงเหล้าที่รินลงจอกดังขึ้น โดยที่ฉินอันจวินเป็นคนรินให้กับมือและส่งให้นาง ทำให้นางรับอย่างเสียไม่ได้ “อู่เหลียงเย่!” ฉินอันจวินยกขึ้นสูดดมก่อนจะเอ่ยบอกนางด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ “ท่านยิ้มอันใดเพคะ องค์รัชทายาท” “อู่เหลียงเย่สามจอก พลังช้างสาร!” ตอนแรกนางก็งง อะไรคือพลังช้างสารแต่เมื่อทบทวนดี ๆ แล้ว...ถึงกับวางจอกเหล้าแล้วนั่งนิ่งสงบ หงอิงมู่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก มองดูหนุ่มสาวเกี้ยวกันนึกถึงตนตอนเป็นสาว ๆ หลิงหยวนเห็นสีหน้าพี่สาวของตนลำบากใจ ก็คิดจะเข้าไปช่วยแต่เมื่อกำลังจะลุกขึ้นก็โดนองค์ชายรองรั้งเอาไว้ “จะไปไหน” อี้หลงถามเสียงดุ ไม่อยากให้นางเที่ยวเดินเพ่นพ่าน “จะไปหาพี่ใหญ่เพคะ” หลิงหยวนตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นไร้ความอ่อนหวาน “นั่งลง” อี้หลงจะให้นางเดินได้อย่างไร เหล่าบุรุษจับจ้องอยู่ทั่วงาน ไม่รู้ว่าแม่ทัพฟู่ยินยอมให้จัดการนี้ได้อย่างไรกัน เห็นชัด ๆ บุรุษเหล่านั้นไว้ใจไม่ได้ “ข้าว่า ข้าไปหาอินเหยาหน่อยดีกว่า” ซานลู่ที่ไม่สนใจพี่ชายตน เดินยกจอกเหล้าเข้าไปหาอินเหยา ที่

และก็ไม่มีเสียงสนทนาใด ๆ อีก เมื่อคนดูแลหอนางโลมเข้ามาก็ถูกอัดกระเด็น อั่ก! อื้อ! เสียงอินจื้อใส่ไปเต็มข้อจนทำให้เหล่าบุรุษทั้งหลายที่คิดจะเข้ามาขวางถอยร่น ฉินอันจวิน เข้าไปค้นห้องต่าง ๆ แต่ก็พบกับนางโลมของหอกำลังอุ่นเตียงกัน “ว้าย...พวกท่าน...” ยังไม่ทันที่ฟังนางโลมเหล่านั้นพวกเขาก็เดินหารอบไปทุกชั้น จนถึงชั้นที่หกเป็นห้องส่วนตัวมีคนคุมหนาแน่น ด้านล่างเหล่าทหารของแม่ทัพฟู่ล้อมหอนางโลมเอาไว้หมดแล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามออก โดยมีเฉินไหลที่นั่งเฝ้าทั้งเข้าออกหลัก และให้คนของเขาปิดทางเข้าออกทั้งหมดเอาไว้ แม้แต่มดตัวเดียวก็ห้ามผ่าน “นะ...นี่ท่าน ท่านมารังแกประชาชนตัวเล็ก ๆ อย่างข้าได้อย่างไร...ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” เฉินไหลเงยหน้าเหี้ยมของตนเองขึ้น มองนางผู้นั้นชูป้ายแม่ทัพฟู่พร้อมกับบอกให้แม่เล้าผู้นี้เอาบุญ “ป้ายคำสั่งแม่ทัพฟู่...ฆ่าก่อนสอบสวนทีหลัง” แม่เล้าได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าซวยแล้ว ไม่น่าให้ความร่วมมือกับท่านหญิงชิงหนิงสักนิด หากรั่วอ๋องทราบเรื่องว่าเกิดเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ นางมีสิบหัวก็ไม่พอชดใช้

องค์หญิงสามได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเห็นด้วยกับสหาย เช่นนั้นจึงยื่นข้อเสนอให้ “เจ้าแต่งกับพี่ชายข้าดีหรือไม่ เขาไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท” ถ้อยคำขององค์หญิงสามแอบน่าคิดหน่อย ๆ หากต้องเลือก แต่คำพูดของฉินอันจวินดับฝันนาง “ไม่ได้!” ฉินอันจวินมองหน้าองค์หญิงซานลู่แล้วคาดโทษเอาไว้ เขาจะส่งน้องชายมาสั่งสอนนาง “กับท่านข้าก็ไม่แต่ง” อินเหยาหันหลังให้นอนซุกผ้าห่มผืนหนาไม่อยากพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว หากใครบังคับข้าคอยดูข้าจะหอบเงินหอบทองหนีไปต่างเมืองให้ดู “อินเหยาไม่ ข้าก็ไม่” ปี้ถังได้ข้ออ้างทันที จะให้แต่งกับเหลียงจื่อเพ่ยง่าย ๆ ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าอินเหยาเล่าให้นางฟังว่าเขาร้อยกาจเพียงใดหรอกหรือ สองบุรุษทำหน้ามุ่ยไร้รอยยิ้ม จนเมื่อฝ่าบาทเสด็จมาด้วยตนเอง จากเรื่องราวที่คนของลูกชายคนรองไปรายงาน วันนี้เขาจึงมาดูด้วยตา “ฝ่าบาทเสด็จ!!!” เสียงขันทีติดตามขานออกมาทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องรีบลุกขึ้นเพื่อจะถวายพระพร “ลุกขึ้นทุกคนไม่ต้องมากพิธี” หลินไท่จงเข้าไปหาลูกสาวของตนเองก่อน จากนั้นก็มองไปยังใบหน้าที่ซีดเซียวของอินเหยาและปี้ถัง พร้อมกับส

“พระ...พระสนม” ดวงตานางเบิกกว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่เคยเมตตานางมองด้วยแววตาพร้อมฝังกลบ สีหน้าเลือดเย็นพร้อมฆ่านางให้ตายด้วยมือเดียว รอยยิ้มแสยะเหยียดที่ฉาบทาด้วยชาดแดงดูน่ากลัวจนนางสั่น “เจ้ารู้ด้วยรึว่าข้าเป็นใคร” เสียนเฟยไม่คิดว่า สตรีที่เอ็นดูมาตลอดให้เป็นเพื่อนเล่นกับบุตรสาวจะคิดร้ายต่อซานลู่เช่นนี้ นางเท่ากับเลี้ยงงูเห่าไว้เพื่อลอบกัดจริง ๆ “ขะ...ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ...นางแย่งบุรุษของข้า” “หึ...แย่งรึ เจ้าใช้สองมือสองเท้าตะเกียกตะกายเหมือนสุนัขตกลงไปในหลุมที่มีเสืออยู่ เจ้ายังคิดว่าลูกสาวของข้าแย่งบุรุษของเจ้าอีกรึ...” ทุกคำพูดที่เปล่งออกมาล้วนไม่ถนอมน้ำใจ เพราะนางอยากให้ท่านหญิงต่ำต้อยผู้นี้รู้ว่านางเป็นใคร และลูกสาวของข้าเป็นใคร “ขะ...ข้าผิดไปแล้ว...เสียนเฟยอภัยให้หม่อมฉันด้วย...ช่วยหม่อมฉันด้วย” เสียงวิงวอนต่อหน้าสตรีที่นางเพิ่งทำร้ายลูกสาวของเขาไป ทำให้อีกฝ่ายมองนางมาอย่างสมเพช “ข้าไม่ปาดคอเจ้าทิ้งก็บุญแล้ว รับกรรมไปเถอะ แม้แต่บิดาเจ้าก็ยังหดหัวอยู่ในกระดอง อย่าหวังว่าผู้ใดจะช่วยเจ้า หน้าเนื้อใจเสือ ทรยศสหายคบไม่ได้”