《ข้าเป็นนางร้ายไม่ใช่นางเอก》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“หากท่านช่วยข้ากันองค์รัชทายาทฉินอันจวินออกห่างได้ ข้าจะทำให้ท่านสมหวัง” นางไม่อยากเกี่ยวข้องกับตระกูลเหลียงและเขาเป็นหลานฮูหยินเหลียง ยิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นองค์รัชทายาทแล้ว ภายหน้าเขาจะมีสตรีอีกกี่คนก็ย่อมได้ จะหาคนที่อยู่ในโอวาทเหมือนท่านพ่อในยุคนี้ก็ไม่ง่ายดายนัก ยิ่งสตรีเป็นรองบุรุษทุกด้านอีกด้วย ดังนั้นตำแหน่งเหล่านี้นางไม่ควรไปเกี่ยวข้อง “เจ้าแปลก เขาผู้นั้นมีแต่สตรีหมายปอง เป็นเจ้าที่ผลักไส” ซานลู่ไม่เข้าใจความคิดของอินเหยาสักนิดนางคิดอันใดอยู่กันแน่ “ขึ้นชื่อว่าชายาเอก ก็ต้องมีชายารอง อนุ สาวใช้อุ่นเตียง... ข้าไม่นิยมอะไรพวกนั้นปวดหัว ข้าชอบบุรุษรักเดียวแบบบิดาข้า ต่อให้เขาจะรู้ตัวช้าแต่ทว่าเขาก็ไม่เคยผิดสัญญาต่อท่านแม่ ดังนั้นเชิญท่านคนเดียวข้าขอหลีกทางให้” อินเหยาพยายามผลักไสชายผู้นี้ออกไปก่อน เขามีบางอย่างซุกซ่อนจนนางไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งเรื่องเมื่อห้าปีก่อนยังไม่กระจ่าง นางยิ่งต้องอยู่ให้ห่าง “เหลียงจื่อเพ่ยเล่า...เจ้ามิสนใจรึ” ซานลู่อยากรู้ว่านางชอบบุรุษแบบใดกัน องอาจอย่างเหลียงจื่อเพ่ยผู้คนก็ชื่นชอบนี่นา แล้วนางไม่ชอบหรือ ฟู่

“ที่จริงข้าเคยผูกดวงให้เขาเมื่อห้าปีก่อนแล้วนะ แต่ข้าว่าไม่ได้ผล จึงมาผูกใหม่” อินเหยาเล่าให้องค์หญิงสามฟัง “นี่วันเดือนปีเกิดเวลาตกฟากข้า เจ้าเขียนของพี่ฉินอันจวินใส่เลย ลายมือเจ้าสวยกว่าข้าเสียอีก” ซานลู่ประจบชมนาง นางจะได้ช่วยเขียนให้ “เอานี่ไปเสร็จแล้ว วันนี้เสด็จอาของท่านข้าจับคู่ให้แล้ว หวังว่าคงไม่มายุ่งกับข้าอีก ส่วนนี้บุรุษอีกสองคนข้าเขียนให้แล้ว เจ้าก็เอาไปผูกตรงด้ายแดง เงื่อนตายผูกใกล้ ๆ กับมือเทพเจ้าหยุคโหลวนะ ท่านจะได้ให้เจ้าก่อน” “มีพี่ชายข้าอีกคนนะ อายุมากกว่าข้าแล้วด้วย ที่จริงเขาควรจะแต่งงานได้แล้วนะ ไม่รู้รั้งรอสิ่งใด” ซานลู่ขบคิด คิดผูกดวงให้กับพี่ชายอีกคน องค์ชายรองอี้หลงอยากเขกหัวให้เจ้าน้องสาวตัวแสบเสียจริง ทั้งยังพูดว่าเขาแก่อีกด้วย “แต่องค์ชายรองไม่ใช่ศัตรูข้านะ ข้าว่าละเว้นเขาสักคนเถอะ” อินเหยาที่ไม่ได้บาดหมางกับองค์ชายรอง คิดว่าควรจะปรานีเขาเล็กน้อย “พี่ใหญ่...องค์ชายรองต้องข้าเอง” อยู่ ๆ หลิงหยวนก็หยิบกระดาษขึ้นมา ดวงตานางราวกับลุกเป็นไฟได้ ทั้งเขียนเวลาตกฟากของสาวใช้ในเรือนของตนเองเสียเลย

‘เจ็บใจนัก!’ “แล้วองค์รัชทายาทฉินเล่า” “ตามสตรีตระกูลฟู่กับองค์หญิงสามไปเจ้าค่ะ แต่ไม่ได้เข้าไปหา เพียงแค่ดูอยู่ห่าง ๆ คล้ายกับไปดูแลความปลอดภัยเจ้าค่ะ” ชิงหนิงยกยิ้มมุมปาก ก่อนคิดในใจ ‘เกิดเป็นสตรีตระกูลฟู่นี่มันดีจริง ๆ นอกจากจะได้รับการดูแลอย่างดีจากบิดาแล้ว เหล่าบุรุษยังพร้อมปกป้องเสียอีก ผิดกับนางที่ไร้คนยื่นมือเข้าช่วย ต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง’ ทั้งยื่นมือไปจนถึงตระกูลฮันที่บาดหมางกับตระกูลฟู่เมื่อห้าปีก่อน แต่ต่อมาถูกแม่ทัพฟู่ข่มขู่ และตระกูลฮันล้มเลิกความคิดแก้แค้นแล้ว ยามนี้นางจึงไร้คนหนุนหลัง เดินลำพังด้วยตัวคนเดียว “เหวินถิงเจ้าไปพักเถอะ ข้าเองก็จะพักผ่อนเช่นกัน”วันนี้ทั้งวันนางคร่ำเครียดและปั้นยิ้มจนเมื่อยหน้าแล้ว อยากผ่อนคลายสักหน่อย ณ...ศาลาริมน้ำทะเลสาบชิงหู หนึ่งสตรี หนึ่งบุรุษนั่งเหม่อมองไปยังท้องน้ำ ไม่มีใครพูดสิ่งใดออกมาสักคำ มีเพียงความเงียบที่ปกคลุม กับแสงตะเกียงริบหรี่ที่อีกคนหามาจุดเพื่อไม่ให้มืดจนเกินไปนัก “ข้า...” รุ่ยอ๋องคล้ายอยากพูดบางอย่างแต่คนฟังเอ่ยขึ้นมาก่อน “ท่านอ๋อง

ค่ำคืนเงียบสงบในเวลาดึกสงัด ท้องฟ้ามีเพียงแสงดาวระยิบระยับโดยที่บนกำแพงตระกูลฟู่ในช่องทางที่ปลอดคนและเหล่ายอดฝีมือที่เฝ้าอยู่หลบไปทางอื่นแล้ว สองบุรุษที่คิดปีนเรือนสกุลอื่นก็เข้ามาอย่างง่ายดาย เงาไหว ๆ ในความมืดทำให้คนที่เดินเฝ้าผ่านไปมาไม่ทันได้สังเกตจากอาการง่วงหาวหงาวนอน สองบุรุษเร้นกายคล่องแคล่วรวดเร็วจนไปถึงจุดที่เป็นทางแยก ฉินอันจวินเคยมาเมื่อห้าปีก่อน จำได้ว่าห้องไหนเป็นห้องของผู้ใด และเขาแยกไปยังจุดหมายที่ต้องการ ส่วนเหลียงจื่อเพ่ยนั้นก็รู้เช่นกันว่าสตรีที่ตนจะคิดปีนเตียงอยู่เรือนใดเช่นกัน จึงลอบเข้าไปอีกทาง แต่ใครจะคาดว่าจะเจอเข้ากับอีกหนึ่งบุรุษ! เฮ้ย! เหลียงจื่อเพ่ยผงะ แต่เมื่อได้ยินเสียงพูดเบา ๆ แล้วก็โล่งใจอย่างน้อยก็พวกเดียวกัน “ข้าเอง” “เจ้าก็มารึ” เหลียงจื่อเพ่ยไม่คิดว่าองค์ชายรองก็คิดจะลอบเข้าจวนฟู่ หากเจ้าของจวนรู้หนวดคงกระดิก ที่สามบุรุษปีนกำแพงจวนง่ายดายเพียงนี้ “รีบไปเถอะ” อี้หลงไม่อยากคุยให้มากความกลัวคนจะจับได้เสียก่อนต่างคนต่างมุ่งหน้าไปตามเรือนที่ต้องการ จากนั้นเสียงเคลื่อนไหวก็เงียบสนิท มีเ

แต่ทว่าคนตัวเล็กกลับหันหน้าหลบ เขาจึงคว้าได้แค่ใบหูเล็กจึงใช้ริมฝีปากได้รูปของตัวเองขบใบหูนางอย่างเชื่องช้านุ่มนวลชวนวาบหวาม เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในรูหูอย่างระมัดระวัง จากนั้นขบเบา ๆ ที่ติ่งหูนิ่มสลับกับปลายลิ้นหยอกล้อกับใบหูของนางจนเกิดเสียงครางออกมาจากริมฝีปากเล็ก “อ่าห์~” เสียงครางแผ่วพร่าชวนให้ความกระสันของฉินอันจวินครอบงำสติ สายตามีประกายความวาบหวาม เมื่อละจากใบหูมากดจมูกลงที่แก้มนิ่ม ที่ยามนี้ขึ้นสีเรื่อราวกับผลท้อยิ่งชวนให้น่าครอบครอง “เจ้าน่ากินไปทั้งตัวรู้หรือไม่” เขากระซิบเสียงแหบต่ำ บ่งบอกให้รู้ว่าอารมณ์ด้านมืดเริ่มปะทุขึ้นราวกับทำนบน้ำกำลังพังทลายลง แต่มันกลับหยุดด้วยเสียงกระเส่าของอีกคน “มะ...ไม่...อย่า...ข้า...ข้ายอมแล้ว” ฟู่อินเหยารู้สึกว่าเสียเปรียบจึงใช้น้ำเสียงที่ดูอ่อนแอที่สุดเพื่อเรียกร้องขอความปรานีจากเขา แต่ทว่าคนใจหยาบที่คิดขืนใจนางกลับโน้มใบหน้าลงมาตรงเนินเนื้ออิ่มที่โผล่พ้นเสื้อออกมาครึ่งเต้า จากนั้นใช้ปลายลิ้นตวัดดูดกลืนยอดปทุมถันราวเด็กทารกผ่านเสื้อบางเบาของนางทำให้เกิดเสียงครวญครางหวานละมุนชวนให้ยากจะหักห้ามใจ