《ข้าเป็นนางร้ายไม่ใช่นางเอก》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

ในเรือนพักรับรองในจวนรุ่ยอ๋อง บัดนี้มีสามสตรีที่นั่งเย็บปักถักร้อย ทั้งนั่งจิบน้ำชากินขนมกันอย่างมีความสุข คุณหนูห้าแห่งตระกูลฮันได้ปรับความเข้าใจกับอินเหยา จนไม่คิดติดใจเอาความกันแล้ว เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นอินเหยามิใช่ต้นเหตุ แต่ทว่ามันขัดขวางเวลาที่รุ่ยอ๋องอยากใช้ร่วมกับฮันซู่ลี่ต่างหาก “อินเหยา เจ้าควรกลับไปบ้านได้แล้ว นี่ก็จากมาหลายวัน บิดาเจ้าคงจะเป็นห่วง” อินเหยามองหน้ารุ่ยอ๋อง บุคคลที่ช่วยนางปกปิดที่หลบภัยให้ออกปากไล่จากจวนรุ่ยอ๋อง พร้อมกับหรี่ดวงตาจับผิดจนรุ่ยอ๋องต้องเสมองไปทางอื่น “เอ๊ะ...คุณหนูห้าท่านก็มาถือศีลก็นานแล้วเช่นกัน หากกลับพร้อมข้าดีหรือไม่ ตระกูลฮันจะได้ไม่คลางแคลงระแวงสงสัย” ปากคุยกับคุณหนูห้า แต่สายตามองไปยังรุ่ยอ๋องอย่างเป็นต่อ “ก็ได้...เจ้าอยู่ไปเลย อยู่ไปยันผมขาวข้าก็ไม่ว่า” รุ่ยอ๋องกล่าวยังประชดประชันเจ้าเด็กแสบ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ รุ่ยอ๋องจึงออกจากศาลาไปพร้อมกับทิ้งสายตาตัดพ้อให้เหล่าสตรีร้ายกาจทั้งสาม ฮ่า ฮ่า ฮ่า...! เสียงหัวเราะที่แว่วดังมา ทำให้ความครื้นเครงในจวนรุ่ยอ๋องที่เ

“คารวะท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย” คำพูดแรกที่พบหน้ากันก็ระคายหูทีเดียว และนางรีบไปยืนข้างบิดาทันที “ท่านพ่อจัดการเลยเจ้าค่ะ” อินเหยายืนข้างบิดาสุดใจ นางไม่อยากพบหน้าเขา เอาเรื่องน่าอายของนางไปพูดไม่พอ ยังเอาทุกคนมาบังคับขู่เข็ญให้นางแต่งกับเขาอีก นางไม่มีวันยอม หึ! อินจื้อ อินจ้านที่รู้ว่าองค์รัชทายาทฉินเข้ามาในจวน ก็รีบมาช่วยพี่ใหญ่ทันที เขาไปเที่ยวเล่นมาจึงไม่ทันรู้ว่าพี่ใหญ่กลับมาแล้ว “พี่ใหญ่ข้ามาแล้ว” อินจื้อเอาหน้าก่อนพี่สี่ รีบไปเกาะขาพี่ใหญ่ด้วยความรักและคิดถึง พร้อมส่งสายตาใสซื่อฟ้อง “พี่ใหญ่ ตอนท่านไม่อยู่ องค์รัชทายาทฉินใช้เงินซื้อพวกเราให้เปิดปากเรื่องของท่าน แต่ข้าเห็นว่าเป็นเรื่องผิดบาปที่สุด ข้าจะทรยศพี่ใหญ่ที่น่ารักที่สุดของข้าได้เช่นไรกัน ข้าจึงไม่รับเงินเขา” ฉินอันจวินพลาดแล้วที่ทำให้เจ้านี่เอาด้านร้ายกาจของเขามาฟ้อง “เรื่องนั้นข้าอธิบายได้” ฉินอันจวินพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง แต่นั่นไม่ทันเจ้าขี้ฟ้องตัวแสบ “เขายังให้คนมาแทรกซึมตามร้านของพวกเราในเมืองหลวง ทั้งสืบเรื่องของท่านที่โรงเตี้ยม

ฟู่อินเหยาก้มลงมองตัวเองพบว่าเสื้อผ้ายังไม่โดนถอดออกไปก็เบาใจ นางจึงลุกขึ้นแล้วก็จะเดินออกจากห้ององค์รัชทายาทแคว้นฉิน เพราะไม่อยากตกลงอะไรกับเขาทั้งนั้น ยิ่งอยู่ใกล้นางชักเริ่มไม่ไว้ใจตัวเอง เพราะเหมือนใจเต้นตุบตับ รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ชอบกล ไอ้อาการแบบนี้ไม่เคยเป็นกับผู้ชายที่ไหนมาก่อน กระทั่งเหลียงจื่อเพ่ยตัวจริงนางก็ไม่เคย แต่เมื่อห้าปีก่อนนางสับสน คิดว่าเขาคือเหลียงจื่อเพ่ย และมีหวั่นไหวไปเหมือนกัน ทำให้ในตอนนี้เขาเกาะติดนางไม่ห่าง ทั้งที่เขาควรจะได้แต่งงานกับองค์หญิงสามถึงจะคู่ควร ราชวงศ์เกี่ยวดองกันอย่างไรก็เป็นผลดีกับทั้งสองแคว้น แต่ที่ไม่ดีหากคนที่แต่งเป็นตัวนาง เพียงนางก้าวได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดเมื่อมีแรงฉุดรั้งจากคนที่นอนอยู่บนเตียงกับนางมาตลอดคืน “จะไปไหนยอดรักของข้า” สาบานว่านี้เป็นวาจาของฉินอันจวิน คนที่เป็นถึงไท่จื่อของแคว้น วาจาหวานล้ำลุ่มหลงนางจนเรือนกายขนลุกชัน จนนางต้องเอามือลูบแขนให้ไรขนอ่อนมันสงบลง แต่อีกคนกลับคิดว่านางหนาวสั่น จึงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “หนาวรึ!” คิ้วคมเข้มย่นเข้าหากัน หัวคิ้วขมวดเป็นปมพร้อมกับแรงกอ

ช่วงสายของวันหลังจากมู่ฮองเฮาฟื้นคืนสติแล้วจึงเชิญฮูหยินฟู่มาหารือโดยที่ไม่ให้เหล่าลูก ๆ ได้ยินจนอินเหยารู้สึกว่านางต้องยืนเกาะเป็นตุ๊กแกอยู่ข้างฝาในยุคจีนโบราณก็คราวนี้ “ท่านแม่จะกระซิบทำไม” นางบ่นอย่างหงุดหงิด ในเมื่อไม่ได้ยินแล้วก็กลับจวนดีกว่าเบื่อแล้วเรือนรับรอง ทั้งเบื่อขี้หน้าเจ้าองค์รัชทายาทที่ชอบปลอมตัวเป็นเหลียงจื่อเพ่ยนี่ด้วย “เดี๋ยวนั่นเจ้าจะไปไหน” “กลับเรือนข้าสิ ข้าอยากนอนไม่ต้องตื่นสักสามวัน” ฟู่อินเหยาไม่หันหลังอีก เมื่อออกเดินมุ่งหน้าไปแต่ก็โดนขัดขวาง “คืนนี้ข้าจะไปหาเจ้าเพื่อพูดคุยเรื่องที่เราตกลงกัน” “ข้ายกเลิกไปแล้ว” อินเหยาเพิ่งคืนคำก็ตอนนี้ ดันมีอารมณ์เผลอรับปากเรื่องอย่างว่าไปได้ยังไง นางก็เสียเปรียบน่ะสิ “แต่ข้าว่า...” “ไม่” ฉินอันจวินอมยิ้มแล้วเดินตามนางมาด้วย ไม่อยากให้นางเดินกลับคนเดียว แต่เมื่อผ่านหน้าเรือนเหลียงจื่อเพ่ยก็นึกถึงสหาย... “ข้าจะไปตามปี้ถัง” ฉินอันจวินก็รีบดึงแขนนางแล้วรวบเข้าไปกอดเอาไว้แล้วก็พาปีนป่ายไปตามกำแพงกลับเรือนทันที เพราะข้อตกลงเดียวคื

หลังจากตื่นอีกครั้งในเช้าวันใหม่ด้วยเสียงเอะอะโวยวายของบิดา นางจึงลืมตาขึ้นพร้อมกับปลุกคนข้าง ๆ ที่กินนางจนหมดเรี่ยวแรงให้ตื่นขึ้น และคิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่ท่านแม่ไปหารือกับมู่ฮองเฮาเป็นแน่ “ไม่ได้...ข้าไม่ยอม” ฟู่ลีหยวนยืนกรานหนักแน่น อย่างไรก็ไม่ยอมเสียลูกสาวสักคนเดียว ทั้งอินเหยาและปี้ถังก็ด้วย ไป๋เฟิ่นโยว่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสามีแล้ว ตอนนี้ว่าที่ลูกเขยของนางก็ทำข้าวสารเป็นข้าวสุกไปแล้ว จะแก้ไขอันใดได้อีกเล่า ไม่สู้เราสองคนตายายคอยเลี้ยงหลานหรอกรึ “ท่านพี่ ต่อไปอินเหยาต้องโตขึ้นเราก็แก่ไปเรื่อย ๆ จะคอยดูแลนางได้สักกี่ปีกัน” ไป๋เฟิ่นโยว่เอาน้ำเย็นเข้าลูบ นางสั่งให้คนจัดการท่านแม่ทัพโดยเอาไปมัดไว้ค่ายทหารนอกเมือง และเหล่าทหารของท่านแม่ทัพรู้ดีว่า เหนือแม่ทัพฟู่คือฮูหยินฟู่จึงไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง เดิมตั้งใจจะให้อยู่นอกเมืองสักสามวัน แต่ดันกลับมาก่อนเพราะความร้ายกาจของเขาทีเดียว ทั้งเฉินไหลก็มองนางมาอย่างตัดพ้อ เรียกได้ว่าเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย “ข้าก็ไม่ยอม พวกเรายืนข้างบิดา” อินจื้อกับอินจ้านขอทรยศความรักของมารดาสักวัน เอาพี่ใหญ่ไปใ