Todos os capítulos de ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Capítulo 11 - Capítulo 20

“หากเป็นดังที่เจ้าว่าข้าก็เบาใจ มารดาของเจ้ามีนิสัยเจ้าวิตกกังวลมาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่ออย่างข้าถึงต้องคอยเอาใจใส่นางมากกว่าลูกคนอื่น” “ท่านพ่อจะถามอวี้เหม่ยเรื่องใดหรือขอรับ” ใต้เท้าหลิวแทรกขึ้น “ระยะนี้สามีเจ้าเป็นยังไงบ้าง เขาดูแลเจ้าดีรึไม่” “ท่านตาไม่ต้องกังวล ท่านแม่ทัพดูแลข้าเป็นอย่างดี” “แต่เท่าที่ข้าได้ยินมา เขาพาสตรีกลับจวนมาด้วยไม่ใช่หรือ” ทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของคนชรา หลิวต้าเสวี่ยจ้องหน้าบุตรสาวด้วยความอยากรู้เช่นเดียวกัน “หูตาของจวนเจิ้งกั๋วกงช่างไวจริงนะเจ้าคะ” “…” “ท่านแม่ทัพบอกข้าว่านางไร้ญาติขาดมิตรจึงให้นางมาอาศัยอยู่ที่จวน” “เท่านี้เองรึ” “เจ้าค่ะ” “เจ้าไม่ควรไว้ใจหลิงเหยียนมากเกินไป ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษใช่ว่าจะรักมั่นต่อเจ้าคนเดียวเสียเมื่อไร” “จริงอย่างที่ท่านตาของเจ้าบอก” บิดาของนางเอ่ยอย่างเห็นด้วย “พวกท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ หากเขามีอนุจริงข้าจะหย่าขาดจากเขา ไม่ยอมใช้สามีร่วมกับผู้ใดเป็นอันขาด” บอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ท่านควรจะดีใจสิเจ้าคะ ที่ข้ากับท่านแม่ทัพห่างเหินกัน” “ใช่ ข้ายอมรับว่าข้าดีใจ แต่พอคิดว่าจะได้สตรีบ้านนอกมาเป็นสะใภ้อีกคนก็พาลทำให้หงุดหงิด ต่อให้ข้าเกลียดเจ้าแต่ไม่อาจเมินเฉยเรื่องนี้ได้” “ท่านกำลังบอกให้ข้าหาทางกำจัดแม่นางผู้นั้นงั้นหรือ” “จะเป็นแบบนั้นได้เช่นไร ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะเกาะตำแหน่งฮูหยินเอกเอาไว้ไม่ได้ เพราะดูท่าแล้วสามีของเจ้าคงชอบพอสตรีผู้นั้นมากจนลืมไปว่ามีเจ้าที่เป็นฮูหยินอยู่แล้ว” “หากท่านแม่ทัพชอบพอนางจริง ข้าจะทำอันใดได้ล่ะเจ้าคะ ท่านมาหาข้าครานี้คงสูญเปล่าแล้ว เพราะข้าไม่มีทางทำร้ายใครเพียงเพราะว่าสามีข้าชอบนาง” “งั้นรึ ถ้าอย่างนั้นข้าคงมาเสียเวลาเปล่าตามที่เจ้าว่า” เถียนไฉ่หงลอบยิ้ม เมื่อคิดว่าตัวเองยั่วยุได้สำเร็จต่อให้หลิวอวี้เหม่ยจะวางตัวเป็นคนใจกว้างไม่ถือสาเรื่องพวกนี้ แต่ต้องมีสักวันที่ความใจกว้างนั้นจะหมดลง คล้อยหลังเถียนไฉ่หงเพียงหนึ่งชั่วยาม นางสั่งให้เพ่ยอิงไปเลือกผ้าหลายพับเพื่อนำไปให้คนที่เรือนรับรอง แม้ว่าจะทะเลากับชายหนุ่ม แต่หน้าที่ของนายหญิงจะละเลยไม่ได้ถึงอย่างไรลี่ถิงก็เป็นแ

นับว่าเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกสมเพชตัวเองที่โง่งมจมปรักอยู่กับเขามาเนิ่นนาน แต่เขาใช้เวลาเพียงสามปีในการมีคนรักใหม่และลืมเลือนนางจากหัวใจ หลายวันมานี้เพ่ยอิงเห็นนายหญิงเอาแต่ขลุกอยู่กับการตรวจดูบัญชีจวน ต่างจากเมื่อก่อนไม่ว่าจะยุ่งเพียงใด นางมักหาเวลาไปส่งของว่างให้ท่านแม่ทัพอยู่ไม่ขาด หรือแม้แต่ตอนที่ทั้งคู่ทะเลาะกันฮูหยินยังให้นางเป็นคนนำของว่างไปให้เขาที่เรือนใหญ่ราวกับไม่ได้มีเรื่องผิดใจกัน เวลาผ่านไปเพียงไม่นานแล้วไฉนถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้ “ฮูหยิน ช่วงนี้ท่านหมกหมุ่นมากเกินไปแล้วนะเจ้าคะ พวกเราไปเดินเล่นกันดีหรือไม่” “ไม่ล่ะ ข้าอยากจัดการบัญชีพวกนี้ให้เสร็จจะได้ไม่มีเรื่องค้างคาอีก” “ท่านพูดอันใด บ่าวฟังไม่ค่อยเข้าใจ” “เจ้าไปที่เรือนใหญ่ที บอกท่านแม่ทัพด้วยว่ายามเว่ยให้มาหาข้าที่เรือน ข้ามีเรื่องต้องพูดคุยกับเขา” “เจ้าค่ะ” แม่ทัพหนุ่มรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่นางเรียกเขาให้มาหาที่เรือน นี่ก็นานแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันเหมือนคนรักทั่วไป กาลเวลาผ่านไปทุกอย่างไม่ย้อนคืนได้ ตัวเขาเองก็เช่นกัน...แม้อยา

“ขอบใจเจ้ามาก” “เป็นหน้าที่ของบ่าวอยู่แล้ว” ยามจื่อร่างสูงเดินเข้ามายังเรือนนอนของตนพร้อมกับหยิบกล่องไม้กล้องนั้นขึ้นมาแล้วเก็บใส่หีบเอาไว้ จากนี้ไปไม่มีทั้งเขาและนาง ไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไป วาสนาระหว่างทั้งคู่ได้ขาดสะบั้นลงแต่เพียงเท่านี้คงไม่มีทางหวนกลับ นับตั้งแต่กลับมาที่จวนสกุลหลิว ร่างบางเอาแต่เก็บตัวอยู่ที่เรือนไม่ยอมออกมาพบหน้าผู้คนถึงแม้ว่าที่จวนจะจัดงานเลี้ยงรับรองแขกก็ตามที จากหนึ่งวันสู่สามเดือน หลิวอี้เหม่ยยังคงหวนคิดถึงสาเหตุเรื่องราวในวันวาน ว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้จบลงเช่นนี้ ทว่าคิดเท่าไหร่ก็ไม่อาจหาเหตุผลใดมารองรับ “คุณหนู นายหญิงให้บ่าวมาตามเจ้าค่ะ ท่านจะไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ หรือเจ้าคะ” “ไม่ล่ะ เจ้ากลับไปรายงานท่านแม่ว่าข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย งานเลี้ยงวันนี้คงไม่อาจเข้าร่วม” “แต่ว่างานนี้นายหญิงตั้งใจจัดขึ้นมาเพื่อท่านโดยเฉพาะเลยนะเจ้าคะ ส่วนแขกก็มีแค่ตระกูลขุนนางที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหลิวของเราเท่านั้น มิได้มีตระกูลอื่นเจือปนทำให้ท่านลำบากใจแน่” “

เสียงกรีดร้องดังสนั่นทั่วทั้งเรือนรับรองนานอยู่หลายชั่วยามจนกระทั่งได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กวัยแรกเกิด ด้วยความเหนื่อยหอบทำให้ลี่ถิงหมดสติไป นอกจากนางแล้วยังมีเถียนไฉ่หงเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องด้วยใจว้าวุ่น ขณะที่ใจภาวนาให้เด็กคนนี้เป็นเด็กผู้ชาย ทว่ากลับต้องผิดหวังเมื่อได้ยินท่านหมอหญิงบอกว่า“ยินดีกับฮูหยิน แม่นางนี้ลี่ถิงคลอดคุณหนูออกมาอย่างปลอดภัย ดูใบหน้ากลม ๆ ของนางสิเจ้าคะ ช่างน่าเกลียดน่าชังเสียจริง”เถียนไฉ่หงแสร้งยิ้มให้กับท่านหมอหญิง นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เพื่อมองใบหน้าของเด็กน้อยเสียด้วยซ้ำ แต่หันหลังกลับ ไปที่เรือนของตนด้วยความผิดหวัง แต่เพียงไม่นานความรู้สึกนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีในท้ายที่สุด นางคลอดบุตรสาวมาก็ดีจะได้ควบคุมได้ง่ายหน่อย เมื่อคิดว่านางอาจตั้งครรภ์อีกครั้งจึงขมวดคิ้วยุ่งอยู่ครึ่งชั่วยาม ก่อนที่จะตัดสินใจว่าไม่ควรให้หญิงสาวมีโอกาสได้ตั้งท้องอีกเป็นครั้งที่สอง“คิดอะไรอยู่เจ้าคะ”“เจ้าไปเตรียมของสิ่งนี้ให้ข้าที กำชับท่านหมอเหลียวให้ดีว่าไม่ให้ปริปากบอกใคร ถ้าหากเรื่องนี้ดังเข้าหูลี่ถิงหรือแม่ทัพหลิงเข้านั่นเท่ากับว่าชีวิตของเขาก็จบลงแต่เพียงเท่านี้แล้ว