All Chapters of ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Chapter 31 - Chapter 40

“คุณชายจางถือได้ว่าเป็นคนมีน้ำใจทีเดียว แต่ถ้าหากท่านพี่ถามถึงเรื่องอื่นข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้คิดอันใดกับคุณชายจางมากเกินกว่าแขกที่มาเยี่ยมเยียนเท่านั้น”“ถึงแม้ว่าเขาจะชอบพอเจ้าอย่างนั้นหรือ”“เขาน่ะหรือชอบข้า เป็นไปไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” “ถ้าคุณชายจางชอบเจ้าจริง เจ้าจะยินดีไปเป็น ฮูหยินของเขาหรือไม่” เจิ้งกงถามหยั่งเชิง“คู่หมั้นของข้าเพิ่งตายไป ท่านจะให้ข้าออกเรือนไปกับบุรุษอื่นแล้วหรือ”“เจ้าอย่าได้เข้าใจเขาผิด ข้าเพียงถามดูก็เท่านั้น อีกอย่างใช่ว่าเจ้าจะไม่ต้องแต่งงานเสียหน่อย ถึงยังไงสักวันหนึ่งเจ้าก็ต้องแต่งไปเป็นภรรยาของบุรุษใดสักคนอยู่ดี”“ตัวข้าทั้งเคยหย่าร้าง มิหนำซ้ำคู่หมั้นก็ยังมาถูกฆ่าอีกยังจะมีบุรุษใดอยากได้ข้าไปเป็นฮูหยินอีกหรือเจ้าคะ”“น้องหญิง เจ้าไม่รู้อะไร ชาติตระกูลสำคัญกว่าสิ่งใดทั้งนั้น ตัวเจ้านั้นมีครบทุกอย่าง คุณชายหลายคนย่อมอยากได้เจ้าเป็นฮูหยินอยู่แล้ว”“งั้นหรือเจ้าคะ”“อันที่จริงคุณชายจางได้บอกกับข้าว่าเขาพึงใจเจ้า หากเจ้าไม่คัดค้านอันใดเขาจะให้แม่สื่อมาสู่ขอ เจ้าคิดเห็นเช่นไร”“แทนที่ท่านพี่จะมาถามความเห็นข้า มิสู้ไปถามท่า

หลังจากตะวันตกดิน เขาได้ลอบเข้าพบเจิ้งกั๋วกงเป็นการส่วนตัว แม้บุรุษวัยชราจะไม่ค่อยชอบพอเขาเท่าใดนัก แต่เพราะมีเรื่องบางอย่างที่ต้องร่วมมือกันจึงจำใจต้องสงบศึกเป็นการชั่วคราว“เจ้าคงรู้เรื่องที่หลานสาวข้าจะหมั้นหมายกับจางหมิ่นแล้วถึงได้รีบมาหาข้าค่ำมืดเช่นนี้”“ว่ามาเถิดขอรับ ว่าจะให้ข้าช่วยอะไร” เขาไม่ได้สนใจคำพูดนี้ของบุรุษวัยชราสักนิด แต่ถามเข้าเรื่องแทน“เจ้าได้หลักฐานอะไรมาบ้าง”“นักฆ่าที่ส่งไปปลิดชีพคุณชายลู่ ล้วนถูกฆ่าตายไปเกือบหมด แต่โชคดีที่ข้าช่วยชีวิตหนึ่งในนักฆ่าพวกนั้นได้ทันจึงได้เค้นเอาคำตอบ เป็นจางหมิ่นที่บงการอยู่เบื้องหลัง”“ข้าคิดไว้ไม่มีผิด”“ในเมื่อรู้แล้วก็อยู่ที่ท่านกั๋วกงแล้วว่าจะจัดการคนพวกนั้นเช่นไร”“ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต จางหมิ่นผู้นี้ถึงกับกล้าสั่งคนไปฆ่าหลานเขยของข้า ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่”“แล้วทีข้าล่ะขอรับ ข้าก็เคยเป็นหลานเขยของท่านมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงได้บีบบังคับข้านัก” เขาอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้จึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกไป คนที่ส่งจดหมายมาตั้งแต่ที่เขายังไม่ทันได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงก็คือเจิ้งกั๋วกง พอเขาเดินทางถึงจวนได้ไม่นานคนผู้นี้ก็ส่งจดหมายมาอีก ในเน

“เจ้า...คิดจะทำอะไรงั้นรึ”“ในเมื่อนางทำร้ายข้าก่อน ข้าจะตอบแทนนางกลับคืนอย่างสาสม” บอกแต่เพียงเท่านี้ไม่นานนักเหอเฟยซินก็ได้ยินว่าคนจากเรือนอวี้อวิ่นล้มป่วยลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาการของนางเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสิ้นใจตายลงทั้งเจ้านายและสาวใช้คนสนิท ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ลี่ถิงขอย้ายออกจากสกุลหลิง“ข้าฝากท่านดูแลนางด้วยนะเจ้าคะ หากนางถามถึงมารดาอย่างข้า ให้บอกนางไปว่าข้าตายแล้ว”“ทำไมเจ้าถึงได้ใจร้ายนัก นางเป็นลูกของเจ้าแท้ ๆ” เหอเฟยซิยเอ่ย ขณะอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอด“บอกว่าข้าตายไปแล้ว คงดีกว่าถ้าจะบอกว่าข้าเกลียดนาง ท่านว่าหรือไม่” บอกด้วยรอยยิ้มเย็น ลี่ถิงมองหน้าลูกสาวตัวน้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไป“เอาเงินนี่ไป หากเจ้าลำบากให้คนส่งจดหมายมาบอกข้า ข้าย่อมต้องช่วยเหลือเจ้าแน่” บอกพลางยื่นถุงเงินให้นาง“ทั้งที่ข้าทำให้ครอบครัวของท่านแม่ทัพแตกแยก แล้วทำไมท่านถึงได้เมตตาต่อข้าเช่นนี้” ลี่ถิงอดซาบซึ้งกับความมีเมตตาของสตรีตรงหน้าไม่ได้“เรื่องทุกอย่างกลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่อาจหวนคืนได้อีก ที่เจ้าไร้ญาติขาดมิตรเป็นเพราะบิดาของสละชีวิตเพื่อช่วยลูกชายข้า เรื่องแค่นี้ถือว่าเล็กน

“ข้าผิดหวังกับท่านนัก ที่ผ่านมาข้านึกว่าท่านยินดีกับงานแต่งงานของข้ากับท่านแม่ทัพหลิงเสียอีก แต่ดูเหมือนว่า ข้าจะคิดผิดมหันต์ ข้าขอบอกท่านให้ว่าถ้าหากข้าจะแต่งงานกับใครสักคน มิใช่เพราะว่าเขามาจากตระกูลสูงศักดิ์หรือใหญ่คับฟ้ามาจากที่ใด แต่เป็นเพราะว่าข้ารักบุรุษผู้นั้น หากไร้ซึ่งความรู้สึกพวกนั้นแล้ว ข้าขอครองตัวอยู่คนเดียวทั้งชีวิต”พูดเพียงแค่นี้แล้วเดินกลับเรือนนอนของตัวเองไป เพื่อทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาเขาคงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยที่ถูกท่านตาบีบคั้นให้ทำในสิ่งที่ตนไม่อยากทำคิดได้ดังนั้นนางถึงได้รู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมา แต่ยังไม่คลายความโกรธเคืองเมื่อครั้งอดีตที่เขาเคยทำกับนางหนึ่งปีผ่านไปแม่ทัพหนุ่มกลายเป็นบิดาเต็มตัว ทุกครั้งที่มีเวลาว่างเขามักพาลี่เอินออกมาเดินเล่นที่นอกจวนอยู่เสมอจนตอนนี้นางอายุได้สองขวบ แต่ยังไม่เคยพูดจาออกมาสักคำ แม้เขาจะให้ท่านหมอมาตรวจดูแต่เหมือนจะไม่มีประโยชน์นับตั้งแต่บอกเรื่องนั้นกับหลิวอวี้เหม่ย เขาไม่ได้ไปมาหาสู่ให้นางได้เห็นหน้าเขาบ่อยนักด้วยเกรงว่านางอาจถูกเจิ้งกั๋วกงเร่งให้ออกเรือน จึงทำได้เพียงคอยดูแลนางอยู่ห่าง ๆ“ลี่เอิน เจ้าเห็นรองเท้าคู่นั้น

หลังจากคืนเข้าหอคืนนั้นหยางเฟยหลงยังไม่เคยไปร่วมหลับนอนกับพวกนางทั้งสองคนร่วมเดือนเศษ ด้วยภาระงานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนราวกับต้องการจะทดสอบความสามารถของเขาในตำแหน่งเฉิงหยางโหวที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งเมื่อครึ่งปีก่อน เดิมทีตระกูลหยางไม่ได้เป็นจุดสนใจของขุนนางตระกูลอื่นสักเท่าใดนัก เหตุเพราะบิดาผู้ล่วงลับของเขาเป็นเพียงอาจารย์สอนเหล่าบัณฑิตในสถาบันเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวง ผิดกับบรรพบุรุษของสกุลหยางที่ล้วนแต่เป็นแม่ทัพทั้งสิ้น พวกเขาต่างสิ้นชีพในสนามรบทำให้ตระกูลหยางทั้งตระกูลเหลือเพียงบิดาของเขาที่ตอนนั้นยังเด็กมาก พอเติบใหญ่ขึ้นหยางซีซวนเลือกเดินคนละเส้นทางกับบรรพบุรุษของตนทำให้บทบาทในราชสำนักของสกุลหยางสิ้นสุดลงนับตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ท่านย่าเล่าเรื่องราวของท่านปู่ให้เขาฟังก่อนที่ท่านจะจากไปด้วยโรควัยชราทำให้หยางเฟยหลงคิดอยากเดินตามรอยของท่านปู่ แต่การจะเข้ามาเป็นแม่ทัพไม่ใช่เรื่องง่ายมิหนำซ้ำทั้งบิดาและมารดาของเขาไม่สนับสนุนเพราะกลัวว่าเขาจะตายในสนามรบไปอีกคน จนกระทั่งเมื่อหลายปีก่อนบิดาและมารดาได้เสียชีวิตลงเพราะโรคระบาดเขาถึงได้คิดกลับมาทำตามความฝันของต