Todos os capítulos de ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Capítulo 21 - Capítulo 30

ครั้นฟังจนจบประโยคหญิงสาวได้แต่กำหมัดแน่น ยามคิดว่าสิ่งที่นางต้องการอาจไม่ได้เป็นดังหวัง“เห็นทีข้าคงย่ามใจเกินไปกระมัง นางถึงกับกล้าหยั่งเชิงท่านแม่ทัพเพื่อถามเรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ ๆ ช่างแส่นัก!”“ท่านอย่าโกรธไปเลยเจ้าคะ ท่านแม่ทัพยังไม่ได้ตัดสินใจเสียหน่อยว่าจะไม่ให้ท่านเป็นฮูหยินเอก สิ่งที่พวกเราแน่ใจใจตอนนี้มีแค่ว่าจะไม่มีแม่นางจากตระกูลใดแต่งเข้าจวนมาถือว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“ตัวข้าแม้จะไม่ได้แต่งตั้งเป็นฮูหยินก็ช่างเถิด แต่ลูกของข้าต้องมีแม่เป็นภรรยาเอก!” บอกอย่างมาดมั่น รอให้ร่างกายของนางฟื้นตัวก่อนเถิด นางยังมีโอกาสตั้งท้องลูกของท่านแม่ทัพอยู่ไม่ใช่หรืออย่างไร สวรรค์ยังเข้าข้างนางที่เขาไม่คิดแต่งผู้ใดเข้าจวนมาหลิวอวี้เหม่ยสวมชุดสีมงคล ขณะยืนต้อนรับแขกที่มาร่วมงานกับคู่หมั้นอย่างลู่หย่งซืออยู่ข้างหน้าโถงจัดงาน“ยินดีกับแม่นางหลิว”“ขอบคุณฮูหยินเซียวที่มาร่วมงาน” นางยิ้มรับคำอวยพรทั้งคู่อยู่ต้อนรับแขกคนแล้วคนเล่า จนกระทั่งเห็นเถียนไฉ่หงเดินลิ่วมากับสาวใช้ ร่างบางถึงได้ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อไม่คิดว่าแขกที่มาร่วมงานในวันนี้มีรายชื่อคนสตรีนางนี้รวมอยู

“เห็นทีคงจะไม่ได้ขอรับ ท่านแม่ทัพสั่งเอาไว้ว่า” ยังไม่ทันที่หลี่จื้อจะได้พูดจนจบ นางรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวว่า“นี่เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าหรือ! อีกไม่นานข้าก็จะเป็นนายหญิงของที่นี่ ส่วนเจ้าเป็นแค่บ่าวอย่าได้บังอาจมาขัดคำสั่งของข้า”“ถึงแม้ท่านได้พูดแบบนั้นก็ตามที แต่ท่านเเม่ทัพได้สั่ง บ่าวไว้ว่าต้องส่งท่านแม่ทัพให้ถึงเตียงนอน ข้าไม่อาจละเมิดคำสั่งของเจ้านายได้ขอรับ แต่ถ้าหากแม้นางลี่ถิงไม่พอใจ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกับท่านแม่ทัพดีหรือไม่” หลี่จื้อโน้มน้าวพอเป็นพิธี เพราะไม่ว่านางจะตอบเช่นไรกลับมาเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี เจ้านายของเขามีเพียงท่านแม่ทัพหลิงเหยียนเพียงผู้เดียวส่วนผู้อื่นนั้นล้วนไม่ใช่ ยกเว้นเสียแต่ว่าเป็นแม่นางหลิวอวี้เหม่ยที่เป็นข้อยกเว้นอยู่บ้าง“เจ้ากล้าหรือ”“ข้าต้องกล้าอยู่แล้วขอครับ หากไม่มีอะไรแล้วคงต้องพาตัวท่านแม่ทัพกลับไปก่อน” ว่าแล้วได้แบกร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มขึ้นหลังไปด้วยความทุลักทุเลเพราะขนาดตัวของทั้งคู่ค่อนข้างแตกต่างกันอยู่บ้างลี่ถิงที่เห็นร่างสูงค่อย ๆ เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ได้แต่กำหมัดแน่น แม้นางจะไม่พอใจเพียงใดแต่ไม่อาจใช้กำลังขัดขืนได้เพราะตัว

ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนจวนก็ซ่อมแซมจนเสร็จสิ้น นางจึงให้บ่าวรับใช้ช่วยกันตกแต่งจวน ทำให้ทั่วทั้งจวนเต็มไปด้วผ้าสีแดงที่ผูกไว้ตั้งแต่หน้าประตูจวนไปจนถึงท้ายจวนเป็นการบ่งบอกว่าอีกไม่นานที่จวนหลังนี้จะมีงานมงคลทว่าชีวิตไม่อาจคาดเดาได้ง่ายเช่นนั้น เพียงสามวันก่อนที่งานแต่งงานของนางจะถูกจัดขึ้นที่นี่ ลู่หย่งซือกลับถูก นักฆ่าตามฆ่าจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างสูงเดินโซซัดโซเซเดินเข้ามาหานางที่เรือนนอนในสภาพโชกเลือด จนนางหวั่นวิตกด้วยเกรงว่าเขาจะเป็นอะไรไป“อย่าเพิ่งโวยวายไป” เขาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะไม่อยากให้คนรับใช้ในจวนแตกตื่นในเวลาย่ำรุ่งเช่นนี้“เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือเจ้าคะ” ถามไปพลางร้องไห้ไปพลาง“ก็แค่มีคนส่งนักฆ่าหวังปลิดชีพข้าน่ะสิ เจ้าไม่ต้องตกใจไป ข้าเคยเจอเรื่องเช่นนี้บจนชินเสียแล้ว” เขาบอกราวกับเป็นเรื่องปกติ มีเพียงอวี้เหม่ยที่รู้สึกตกใจทั้งยังเป็นห่วงเขา“ท่านบาดเจ็บตรงไหนบ้าง” ถามพร้อมสำรวจดูบาดแผลทว่าหยดเลือดที่ไหลอยู่เต็มตัวทำให้นางไม่เห็นรอยแผล“ไม่ทันแล้วล่ะ ข้าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงโรยราเข้าไปทุกที ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเวลาของตัวเองเหลือน้อยเต็มท

เหอเฟยซินเดินทางกลับมาที่เมืองหลวงด้วยรถม้าของ ตระกูลหลิว นางจึงกลับมาถึงที่นี่เพียงไม่กี่วันเท่านั้น พร้อมรู้สึกขอบคุณอดีตลูกสะใภ้ที่อุตส่าห์มีน้ำใจต่อนางหญิงชราลงจากรถม้าพร้อมกับเคาะประตูจวนอยู่หลายที จนบ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านในเปิดประตูออกมา โชคดีที่คนผู้นี้ทำงานที่ตระกูลหลิงมานานทำให้รู้จักหน้าค่าตาของนางเป็นอย่างดี นางสังเกตได้จากสีหน้าตกใจของพวกเขา“นายหญิงท่านกลับมาได้ยังไงหรือขอรับ”“ข้าแค่กลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง”“เช่นนั้นเชิญท่านตามบ่าวมา บ่าวจะพาท่านไปหาพ่อบ้านไห่ก่อน”“ทำไมต้องพาข้าไปหาพ่อบ้านไห่ด้วยเล่า”“ตอนนี้ที่จวนมีเพียงฮูหยินเถียนกับแม่นางลี่ถิง ส่วนท่านแม่ทัพกับหลี่จื้อไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงขอรับ”“ลูกชายข้าไปไหนงั้นรึ”“บ่าวไม่ทราบขอรับ ท่านไม่ทัพไม่ได้บอกเอาไว้”เมื่อได้ยินคำตอบเหอเฟยซินได้ตามบ่าวรับใช้คนนี้ไปอย่างไม่มีทางเลือกทันทีที่พ่อบ้านไห่เห็นว่าผู้ใดเดินตามหลังมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดเสียยิ่งกว่าอะไรดี“ไม่ได้เจอกันเสียนาน เจ้าสบายดีหรือไม่”“ฮะ...ฮูยิน”“ยังดีที่ยังที่เจ้ายังจำข้าได้”“ท่านกลับมาได้ยังไงหรือขอรับ บ่าวนึกว่าท่าน เอ่อ”“เจ้าคิดว่าข้าตายแ

“ท่านแม่เจอนางด้วยหรือขอรับ”เหอเฟยซินพยักหน้าก่อนจะตอบ“ใช่ ข้าเจอนางตอนที่นางไปไว้ทุกข์ให้กับคู่หมั้นของนาง นางยังให้รถม้ามาส่งแม่ถึงหน้าจวน นางจิตใจดีเช่นนี้มีหรือแม่จะไม่รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้นางเป็นสะใภ้”“ทุกอย่างเป็นความผิดของลูกเอง”“แม่จะไม่ถามเจ้าว่าเหตุใดถึงได้ตัดสินใจทำเช่นนั้นลงไป แต่อยากให้เจ้ารู้เอาไว้ว่าหลิวอวี้เหม่ยเองก็ยังมีเจ้าอยู่ในใจไม่เคยเปลี่ยนเช่นกัน ถึงแม้นางจะไปไว้ทุกข์ให้กับคุณชายลู่ แต่ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นไม่ใช่เชิงชู้สาว”“ท่านแม่พูดมาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะขอรับ ข้ากับนางต่างไม่อาจหวนกลับคืนมาได้อีกแล้ว“เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้ากับนางตัดสินใจได้เอง หากมีชะตาต้องกันสักวันหนึ่งก็คงต้องหวนกลับมาพบกันอีก แต่จะอยู่ในสถานะใดนั้น เจ้ากับนางต้องเลือกเอง”“…”“จริงสิ แม่ได้ยินข่าวลือว่าอีกไม่นานคุณชายจางหมิ่นจะให้แม่สื่อไปสู่ขอหลิวอวี้เหม่ยที่จวนสกุลหลิว เห็นทีเร็ววันนี้ที่นั่นคงจะมีเรื่องมงคล”ร่างสูงตกใจไม่น้อยที่ได้ยินมารดาเอ่ยเช่นนี้ อวี้เหม่ยจะออกเรือนกับบุรุษใดเขาล้วนยินดี แต่ถ้าหากเป็นจางหมิ่นผู้นั้นเขาไม่มีวันยอมแน่ เพราะรู้ดีว