สงสัย

          “หากเป็นดังที่เจ้าว่าข้าก็เบาใจ มารดาของเจ้ามีนิสัยเจ้าวิตกกังวลมาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่ออย่างข้าถึงต้องคอยเอาใจใส่นางมากกว่าลูกคนอื่น”

          “ท่านพ่อจะถามอวี้เหม่ยเรื่องใดหรือขอรับ” ใต้เท้าหลิวแทรกขึ้น

          “ระยะนี้สามีเจ้าเป็นยังไงบ้าง เขาดูแลเจ้าดีรึไม่”

          “ท่านตาไม่ต้องกังวล ท่านแม่ทัพดูแลข้าเป็นอย่างดี”

          “แต่เท่าที่ข้าได้ยินมา เขาพาสตรีกลับจวนมาด้วยไม่ใช่หรือ”

          ทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของคนชรา หลิวต้าเสวี่ยจ้องหน้าบุตรสาวด้วยความอยากรู้เช่นเดียวกัน

         “หูตาของจวนเจิ้งกั๋วกงช่างไวจริงนะเจ้าคะ”

          “…”

          “ท่านแม่ทัพบอกข้าว่านางไร้ญาติขาดมิตรจึงให้นางมาอาศัยอยู่ที่จวน”

          “เท่านี้เองรึ”

          “เจ้าค่ะ”

          “เจ้าไม่ควรไว้ใจหลิงเหยียนมากเกินไป ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษใช่ว่าจะรักมั่นต่อเจ้าคนเดียวเสียเมื่อไร”

          “จริงอย่างที่ท่านตาของเจ้าบอก” บิดาของนางเอ่ยอย่างเห็นด้วย

          “พวกท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ หากเขามีอนุจริงข้าจะหย่าขาดจากเขา ไม่ยอมใช้สามีร่วมกับผู้ใดเป็นอันขาด” บอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

          เจิ้งกั๋วกงยกยิ้ม ยามได้ยินคำพูดจากปากหลานสาวของตน นางยังคงเด็ดขาดและยึดมั่นถือมั่นไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด

          “แล้วเจ้าจะกลับจวนเมื่อใด”

          “วันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ ข้าจากจวนมาหลายวันแล้ว ที่นั่นยังมีเรื่องต่าง ๆ รอให้ลูกกลับไปจัดการ หากเลื่อนออกไปคงไม่ดีแน่”

          “เจ้าบอกเรื่องนี้กับแม่เจ้ารึยัง”

          “บอกแล้วเจ้าค่ะ”

          “เช่นนั้นก็ดี นางจะได้ไม่เป็นห่วง”

          “ถูกลดตำแหน่งครั้งนี้ ดูท่าแล้วว่าจะกลับไปรั้งตำแหน่งเดิมได้ยาก หลานตา เจ้าแน่ใจรึว่าจะยังอยากเป็น  ฮูหยินจวนแม่ทัพหลิง”

          “ไม่ว่าท่านแม่ทัพจะถูกลดตำแหน่งขุนนางหรือถูกปลด ข้าก็จะยังอยู่เคียงข้างเขาในฐานะฮูหยินดังเดิมไม่มีวันเปลี่ยน”

          “ทั้งที่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ข้าก็ยังจะถาม ช่างโง่งมนัก”    เขาเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ

          หลังจากกลับมาถึงจวนสกุลหลิง อวี้เหม่ยที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาเยี่ยมลี่ถิงที่เรือนรับรองพร้อมกับขนมกุ้ยฮวาได้หยุดยืนชะงัก เมื่อเห็นผู้เป็นสามีเดินประคองแขนสตรีอื่นด้วยความทนุถนอมและสนิทสนมของทั้งคู่ทำให้นางหวนคิดถึงคำพูดของท่านตาที่เคยพูดเอาไว้ก่อนหน้าว่าไม่ควรไว้ใจเขา โดยที่ไม่รู้ตัวว่าใบหน้าของตัวเองบึ้งตึงเพียงใดยามที่เห็นทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกัน

          ท้ายที่สุดนางเลือกเดินกลับไปที่ห้องครัวพร้อมขนมที่ตนนำมาจึงได้เห็นว่ามีอาหารหลายอย่างถูกจัดแจงในสำหรับจำนวนมากกว่าปกติจึงได้ถามสาวใช้

          “สำรับนี้เป็นของใคร”

          “ฮะ...ฮูหยิน”

          “ข้าถาม เจ้าไม่ได้ยินหรือ”

          “สำรับนี้บ่าวได้รับคำสั่งมาจากคนรับใช้คนสนิทของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ว่าให้จัดเตรียมให้คนที่เรือนรับรอง”

          “หลี่จื้อน่ะรึ”

          “เจ้าค่ะ”

            ยิ่งเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของสาวใช้ ยิ่งพาลชวนสงสัย หากสาวใช้ผู้นี้พูดเป็นความจริงคงเป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพ หลิงแน่ แล้วเขาจะทำแบบนี้ไปทำไมกัน นางได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเดินกลับเรือนหลักไปโดยที่ไม่ได้พูดอันใดอีก

          “เพ่ยอิง”

          “นายหญิงมีอันใดจะเรียกใช้บ่าวหรือเจ้าคะ”

          “เจ้าให้คนไปจับตาดูคนที่เรือนรับรองที ข้าสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านแม่ทัพ”

          “ฮูหยิน ท่านไปเห็นสิ่งใดเข้าหรือเจ้าคะ”

          “ข้าแค่อยากรู้ความจริงก็เท่านั้น ว่าระหว่างที่ข้าไม่อยู่ที่จวนเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง”

          “บ่าวจะรีบให้คนไปสืบดูเดี๋ยวนี้”

          ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เพ่ยอิงได้กลับมารายงานเรื่องของแม่นางลี่ถิงแก่เจ้านายของตัวเอง

          “เจ้าบอกว่ามีเรื่องจะรายงานข้าไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงไม่พูด” อวี้เหม่ยเงยหน้าจากตำรา หลังจากถามสาวใช้คนสนิทที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดเสียที

          “พูดมาเถิด หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับท่านมทัพข้าย่อมต้องอยากฟังอยู่แล้ว” เอ่ยขณะที่มือกำม้วนตำราแน่นขึ้น

          “สาวใช้ที่เรือนรับรองต่างพูดกันสนุกปากว่าแม่นางลี่เป็นคนรักของท่านแม่ทัพ อีกไม่นานคงจะแต่งนางเป็นอนุเจ้าค่ะ”

          “...” เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนไม่ได้เอ่ยอันใด นางจึงพูดต่อไปอีกว่า

          “บ่าวให้คนไปถามที่ห้องครัวถึงได้รู้ว่าท่านแม่ทัพสั่งให้หลี่จื้อบอกคนครัวให้เตรียมอาหารดี ๆ ให้นาง วัตถุดิบที่นำมาทำล้วนมีแต่ของราคาแพงทั้งนั้น”

          “ฮูหยินแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าอยากฟัง”