All Chapters of ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางสงครามเขตชายแดนทางทิศใต้ งานแต่งงานระหว่างแม่ทัพหลิงเหยียนกับหลิวอวี้เหม่ยถูกจัดขึ้นด้วยความเรียบง่าย ดวงตะวันยังมิทันคล้อยลงดินและคู่บ่าวสาวยังมิทันได้เข้าห้องหอเสียด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่จำต้องแยกจากกันไกลนับพันลี้ “อวี้เหม่ย จงฟังให้ดีใบหย่านี้ข้ามอบให้เจ้าไว้เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด” “ไม่ ข้าไม่ต้องการ” หญิงสาวบอกคนรัก “ออกรบครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้นบ้าง หากข้าโชคร้ายจนมิอาจกลับมาหาเจ้าได้อย่างมีชีวิต อย่างน้อยใบหย่านี้คงช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากวิกฤต” “ฮึก” เสียงร่ำไห้ของนางดังขึ้นยามได้ยินคำกล่าวเมื่อครู่ของสามี “อย่าร้องไห้ไปเลย ใช่ว่าข้าจะตายในสนามรบเสียเมื่อไร ข้าแค่พูดเผื่อไว้ก็เท่านั้น” เขาเอ่ยปลอบ พร้อมกับใช้มือขวาเช็ดน้ำตาให้นางด้วยความอ่อนโยน “ท่านสัญญากับข้าได้รึไม่ ว่าท่านจะกลับมาอย่างปลอดภัย” “ข้าสัญญา” “ท่านแม่ทัพ ถึงเวลาออกเดินทางแล้วขอรับ” บ่าวคนสนิทร้องเรียก “แล้วข้าจะรีบกลับมา” เขาบอกสตรีอันเป็นที่รักก่อนจะเดินตามหลังลูกน้องไป กระทั่งเวลาล่วงเลยจวบจนสา

หญิงสาวเดินนำร่างสูงมาจนถึงเรือนเดิมที่อาศัยอยู่ก่อนที่จะไปออกรบที่ชายแดน “ตั้งแต่ที่รู้ข่าวว่าท่านพี่จะกลับมาข้าได้ให้บ่าวรับใช้มาซ่อมแซมเรือนของเราแล้วเจ้าค่ะ” “เจ้ายังคงเป็นคนรอบคอบไม่เปลี่ยน หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว” “ลำบากอะไรกัน เป็นท่านแม่ทัพต่างหากที่ตรากตรำอยู่ที่ชายแดน ข้าเพียงแค่รอท่านอยู่ที่นี่ก็เท่านั้น” “ห้องด้านข้างเจ้าได้ให้คนมาทำความสะอาดรึไม่” เขาเปลี่ยนเรื่อง “เจ้าค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ข้าจะไปนอนที่นั่น” บอกเสียงเรียบ “ทำไมล่ะเจ้าคะ ห้องนี้ออกจะกว้างขวางพวกเราสามารถอาศัยอยู่ด้วยกันได้สบาย” ใบหน้านวลถามด้วยความฉงน “ข้าแค่เหนื่อยน่ะ อีกทั้งพวกเราทั้งคู่ยังไม่เคยร่วมหอกันคงดีกว่าหากหาฤกษ์เข้าหอใหม่” อวี้เหม่ยระบายยิ้มออกมา หลังจากได้ยินเขาอธิบาย เรื่องพวกนี้มีหรือที่นางจะไม่รู้เพียงแต่ไม่คิดว่าบุรุษอกสามศอกอย่างสามีนางจะให้ความสำคัญกับเรื่องจุกจิกพวกนี้ “ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้เพ่ยอิงไปตรวจดูความเรียบร้อยให้ก่อนนะเจ้าคะ” หลิงเหยียนพยักหน้ารับรู้ เวลาผ่

หากเทียบกับเมื่อก่อนที่เรือนรับรองแห่งนี้แม้จะกว้างขวางและอยู่สุขสบายมากกว่า ทว่าจิตใจของลี่ถิงกับฟุ้งซ่านเป็นกังวล นับตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองหลวงเป็นเวลาหนึ่งเดือนพอดี ฝ่ามือเล็กลูบไปที่หน้าท้องที่ตอนนี้เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ก่อนที่ท้องนางจะโตขึ้นจนผู้คนจับสังเกตได้ “คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” “ไปเชิญท่านแม่ทัพมาที่นี่ที บอกเขาว่าข้า...มีเรื่องสำคัญอยากพูดด้วย” นางชะงักเล็กน้อย แล้วเอ่ยจนจบประโยค “เจ้าค่ะ” ด้วยภาระงานต่าง ๆ ทำให้นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่เรือนใหญ่เขาแทบไม่ได้ไปหาอวี้เหม่ยที่เรือนเดิมที่เคยเป็นเรือนหอของทั้งคู่ มีเพียงหญิงสาวที่มักมาหาเขาพร้อมกับของว่าง แม้ฮ่องเต้จะลงโทษเขาให้อยู่แต่ในจวน ทว่างานที่ต้องรับผิดชอบกลับไม่ได้ลดลงสักนิด “ท่านแม่ทัพ” “มีอะไร” เขาถาม ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกระดาษเสียด้วยซ้ำ “แม่นางลี่ให้สาวใช้มาเชิญท่านไปที่เรือนรับรองขอรับ” “นางได้บอกหรือไม่ว่าอยากพบข้าเพราะเรื่องอะไร” “ไม่ได้บอกขอรับ สาวใช้ผู้นั้นบอกเพียงว่า

จื่อถงถูกนำตัวมาที่เรือนของฮูหยินหลิง โดยมีเถียน ไฉ่หงวิ่งตามหลังมาพร้อมกับสบถถ้อยคำหยาบคายตลอดทาง “ใครกล้าแตะต้องนางข้าจะไม่ไว้ชีวิตแน่!” บ่าวรับใช้ที่จับกุมตัวหญิงชราได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ไม่นานนักร่างอรชรของอวี้เหม่ยเดินออกมานอกเรือนพร้อมสาวใช้อีกสามคน “เจ้าสั่งให้บ่าวชั้นต่ำปล่อยสาวใช้ของข้าเดี๋ยวนี้!” ไฉ่หงตะคอกเสียงดัง ไม่วายเดินเข้าไปหา “หยุดอยู่ตรงนั้น หากท่านกล้าเข้าใกล้ฮูหยินข้าจะไม่ไว้หน้าท่านอีก” เพ่ยอิงเข้ามาขวางไว้ “เป็นแค่สาวใช้อย่าได้ริอาจมาสั่งข้า” “โบยนางเสีย” อวี้เหมยบอกเสียงเรียบ บ่าวรับใช้ถึงได้นำตัวจื่อถงไปมัดไว้กับต้นเสา “เจ้ากล้าหรือ” นางหันไปพูดกับคนที่รับหน้าที่โบย “ต้องกล้าอยู่แล้ว” “หลิวอวี้เหม่ย เจ้ามันคนอกตัญญูที่ผ่านมาข้าดูแลเจ้าเป็นอย่างดี แต่วันนี้เจ้ากลับทำร้ายคนรับใช้ของข้าเป็นการตอบแทนอย่างนั้นหรือ” “หลายปีมานี้ท่านทำเหมือนกับว่าฮูหยินเป็นทาส ทุกครั้งที่ท่านเรียกนางไปเช็ดเท้าที่เรือนต้องได้บาดแผลกลับมาเกือบทุกครั้ง ตอนนี

“ทำไมข้าจะไม่รู้เล่า ข้าอยู่ที่นี่มานับสิบปียังไม่เคยเห็นเขาพาสตรีใดนอกจากหลิวอวี้เหม่ยเข้าจวน แต่คราวนี้ต่างออกไป ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้างระหว่างที่เขาไปออกรบหรือบางทีเจ้ากับเขาคงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากเป็นพิเศษถึงได้ตัดใจลาจากเจ้าไม่ลง จนถึงกับพาเจ้ากลับเมืองหลวงมาด้วยเช่นนี้” “ท่านอย่าบอกเรื่องนี้กับฮูหยินหลิงนะเจ้าคะ ถือว่าข้าขอร้อง” ว่าแล้วรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้น แสร้งร้องขอความเห็นใจ ตัวนางเองใช่ว่าจะอยากปิดบังเรื่องนี้เสียเมื่อใด หากคนผู้นี้บอกหลิวอวี้เหม่ยจริงย่อมดีต่อนางกับลูกในครรภ์ “เจ้าตอบคำถามข้าให้ชัดเจนก่อน เด็กในท้องเป็นลูกของผู้ใด” “เด็กในท้องของข้า...เป็นลูกของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” “เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นเถิด ในเมื่อเจ้ากำลังตั้งท้องสายเลือดของสกุลหลิงอยู่ก็จงดูแลตัวเองให้ดี คิดว่าเจ้าคงได้ยินมาบ้างว่าฮูหยินของลูกชายข้าคนนี้มีนิสัยแข็งกร้าว หากนางรู้ว่าเจ้าท้องกับหลิงเหยียนไม่อาจรู้ได้ว่านางจะจัดการเจ้าเช่นไร” ทำไมนางจะไม่รู้เล่าว่าหลิวอวี้เหม่ยมีนิสัยเช่นไร ตั้งแต่รู้จักกับท่านแม่ทัพเขาเอาแต่พูดถึงส