Todos os capítulos de ใช่...ข้าร้ายกาจ แล้วอย่างไร: Capítulo 11 - Capítulo 20

เขาหัวเราะ “ในเมื่อยอมขึ้นรถม้ามากับข้า ข้าก็ต้องคลายความคลางแคลงในใจของคุณหนูซ่ง อาจารย์มิใช่คนชอบพูดมาก แต่ข้ารู้เพราะชื่อเสียงของคนที่จะเข้าเรียนสำนักศึกษาจิ้นสิงนั้นสำคัญมาก โดยเฉพาะเจ้าที่เป็นคนของอาจารย์โดยตรง เจ้าวางใจเถิดจะไม่มีใครกล่าวถึงเรื่องที่เมืองหลวง ทว่ามีคนชอบก็ต้องมีคนที่ไม่ชอบเช่นกัน แม้ในสำนักศึกษาจะมีกฎเข้มงวด แต่บางครั้งก็ดูแลไม่ทั่วถึง กล่าวว่าใจคนนั้นยากหยั่งถึง หวังว่าคุณหนูซ่งจะสามารถรับมือกับชื่อเสียงที่เจ้ากำลังแบกรับ”หญิงสาวยิ้ม “ข้าย่อมรับมือได้”อวี่ฉินมองคนทั้งสองสบตากันนิ่ง ในใจของนางกำลังรู้สึกนับถือซ่งจวินหนิงอยู่ลึกๆ เดิมทีก็หายากที่จะมีคนเข้าใจความนัยที่แฝงเอาไว้ในคำพูดของศิษย์พี่เว่ย อีกทั้งท่าทางสุขุมจริงจังของเขาก็ยังทำให้คนที่อยู่ด้วยรู้สึกอึดอัด ถึงอย่างนั้นนางกลับพบว่าซ่งจวินหนิงไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ เลยที่สำคัญคนในสำนักศึกษาไม่มีผู้ใดไม่รู้ ศิษย์พี่เว่ยคล้ายสามารถอ่านใจคนได้ ขอเพียงโดนสบตาก็เหมือนโดนล้วงความลับออกมาจนสิ้น!!!หลังส่งหญิงสาวทั้งสองไปที่ร้านเครื่องเขียนตระกูลอวี่ รถม้าของเว่ยจิ่นหยางก็ออกตัวกลับขึ้นหวงซาน “จั้นชิง” เสียงทุ้มเรีย

เขาหัวเราะ “กังวลหน่อยก็ดี ชื่อเสียงของเจ้าตอนนี้ถือว่าน่ากังวลไม่น้อย แม้ได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งปราชญ์ แต่ใจคนนั้นยากหยั่งถึง ที่ใจคอคับแคบก็มาก ที่ไม่เปิดโอกาสให้ผู้อื่นแก้ไขก็มี ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะแบกรับ ดังนั้นก็ต้องอยู่กับมันให้ถึงที่สุด”หญิงสาวเข้าใจดี “ข้าถือคติที่ว่าไม่ยุ่งกับข้า ข้าก็จะไม่สอดมือยุ่งกับคนผู้นั้นด้วย แต่เมื่อไหร่สอดมือสอดปากยุ่งเรื่องของข้า ข้าก็จะไม่นิ่งเฉยแน่นอน”อวี่เฉิงเลิกคิ้ว “แล้วหากคนที่จะยุ่งให้ได้คือเว่ยจิ่นหยางเล่า”ถึงคราวที่หญิงสาวเลิกคิ้วมองเขาบ้าง “เว่ยจิ่นหยาง?”“ได้ยินมาว่าเจ้าขึ้นรถม้าไปกับเขา”“ได้...ยิน?”“หวงซานไม่ได้กว้างขวางเช่นเมืองหลวง ยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับเขา ขอเพียงมีคนพูดถึงไม่กี่ประโยคไม่นานก็รู้กันทั่ว คนผู้นี้รู้หน้าไม่รู้ใจทั้งยังเรียกว่ายากแท้หยั่งถึงขั้นสุด หากอยากอยู่อย่างสงบสุขทางที่ดีเลี่ยงเขาเอาไว้จึงจะดี”“เขาเป็นคนอย่างไรหรือเจ้าคะ”“น่ากลัว”นางเลิกคิ้ว “น่ากลัว?”“ข้าไม่ได้หมายความว่าข้ากลัวเขา แต่ที่บอกว่าเขาน่ากลัวก็ถูกต้องแล้ว ผู้คนล้วนยกย่องว่าเขามีสติปัญญาเป็นเลิศ เป็นบุรุษมากความสามารถที่หาได้ยากยิ่ง ในวันข้าง

ถาดที่มีของหกสิ่งถูกส่งต่อมาให้นาง ของทั้งหมดนั้นล้วนมีนัยแฝงทั้งสิ้น ...ขึ้นฉ่ายสื่อถึงความขยันหมั่นเพียรและความกระตือรือร้นในการเรียนรู้...เม็ดบัวมีรสขมซึ่งหมายถึงการศึกษาที่อุตสาหะ...ลำไยสื่อถึงการประสบความสำเร็จในการศึกษา...พุทราสื่อถึงคำอวยพรให้ได้ผลในเร็ววันและประสบความสำเร็จ มีชื่อเสียงในเร็ววัน...ถั่วแดงสื่อถึงความโชคดีสุดท้ายเนื้อตากแห้งสื่อถึงความซาบซึ้งถึงความเมตตาของอาจารย์ผู้ที่สั่งสอนเราอย่างจริงใจรอยยิ้มของสวีเหยียนลู่ทำให้ซ่งจวินหนิงรู้สึกอบอุ่นในใจ นางกราบไหว้เขาเป็นอาจารย์ โดยที่ไม่รู้เลยว่า...ยากนักที่ปราชญ์ชราจะรับศิษย์ อีกทั้งหนึ่งในศิษย์คนสำคัญของเขาก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน!!!หลังกราบไหว้อาจารย์คราแรกหยวนเยว่อาสาเป็นคนพานางเดินรอบๆ สำนักศึกษา ทว่าเมื่อเว่ยจิ่นหยางอาสาด้วยตัวเอง หยวนเยว่ก็ไม่ขัด ทั้งยังยิ้มกว้างกล่าวว่าหายากที่เขาจะใส่ใจศิษย์น้องคนใดคนหนึ่งเช่นนี้“ข้าจะพาไปรับชุด ตำราบางส่วน ยังมีเครื่องเขียน ห้องพักของเจ้าอยู่ติดกับห้องของข้า หอหลางเฟิงด้านทิศเหนือ ด้านในสุดเป็นห้องของอาจารย์”“ห้องพัก? มิใช่ว่าไปกลับ?”“เป็นห้องส่วนตัวที่ใช้เก็บของ พักผ่

เช้าตรู่หน้าสำนักศึกษาเหล่าบัณฑิตต่างลงจากรถม้าเดินเข้าไปยังส่วนศึกษาของตน รถม้าตระกูลอวี่เพิ่งจอดเหล่าบัณฑิตที่หยุดยืนมองด้วยความสนใจ สายตาจับจ้องไปที่สตรีอีกคนที่ลงจากรถม้าหลังอวี่ฉิน ซ่งจวินหนิงแม้ไม่ได้งดงามเช่นโฉมสะคราญ ทว่าความอ่อนเยาว์และใบหน้าสดใสผุดผ่องก็น่ามองยิ่งมองสองพี่น้องตระกูลเสี้ยวที่ยืนมองจากจุดที่สูงกว่า ซ่งจวนหนิงคร้านที่จะใส่ใจ นางเดินตรงเข้าไปยังประตูเชื่อมส่วนใน โบกมือให้อวี่ฉิน ไม่สนใจสายตาของผู้ใดทั้งสิ้นหอฟางสุ่ยคือห้องเรียนแรกของซ่งจวินหนิงวันนี้ หญิงสาวเดินเข้าไปด้านในและพบว่าสวีเหยียนลู่รอนางอยู่ก่อนแล้ว “อาจารย์ข้ามาสายหรือเจ้าคะ”“ไม่สายๆ เจ้ามาได้ตรงเวลาดี ข้ามาเร็วไปเพราะเลือกตำราเอาไว้ให้เจ้า เจ้ามาดูว่าตำราตรงหน้าเจ้าอยากเรียนเรื่องใดก่อน”ซ้ายมือสุดมีตำราปรัชญา ถัดมามีตำราพิชัยสงครามอู๋กง ต่อมามีตำรากาพย์กลอน ไล่มาอีกเป็นประมวลกฎหมายแคว้นฉิน ขวามือสุดเป็นตำรายุทธศาสตร์แคว้นฉินกับเรื่องเล่าโบราณซ่งจวินหนิงเลือกหยิบเล่มขวามือสุดขึ้น“ทำไมจึงเลือกเล่มนั้นเล่า”“เพราะ...พวกนั้นศิษย์อ่านมาหมดแล้ว”สวีเหยียนลู่ลูบเคราหัวเราะออกมา “ข้าเคยได้ยินมาว่าบิดา

“ให้วางไว้เช่นนี้?” นางรู้สึกเสียศักดิ์ศรีก็จริง แต่ว่าเก็บเอาไว้ศึกษาอย่างละเอียดจะได้รู้ว่านางพลาดได้อย่างไร ก็...นับว่าไม่เลว ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าหากประลองกันอีกนางคงมีโอกาสเอาชนะเขา“พวกเจ้า...เล่นหมากล้อม?!”ปราชญ์ซือถูเดินเข้ามาด้วยสายตาที่ค่อนข้างประหลาดใจ “เจ้า...หมากขาว?”“เจ้าค่ะศิษย์พี่สี่ ข้าสายหรือเจ้าคะ”“อืม ข้าจึงเดินมาดู” เขามีท่าทีเหม่อลอยจ้องมองหมากกระดานนั้น“ไม่เลวเลยใช่หรือไม่ขอรับ” เว่ยจิ่นหยางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มซ่งจวินหนิงเห็นเช่นนั้นก็เงยหน้ามองปราชญ์ซือถู เขาเอาแต่จ้องกระดานหมากไม่วางตา “ศิษย์พี่สี่ ท่านว่าหมากกระดานนี้เป็นอย่างไรเจ้าคะ”“ล้ำเลิศ! ล้ำเลิศยิ่งนัก ศิษย์น้องเก้าเจ้าช่าง...” ถึงตอนนี้หญิงสาวจึงสามารถยิ้มออกมา“ใช่หรือไม่ ข้าแพ้เพียงสองก้าวเท่านั้นเอง น่าเสียดายหากข้าไม่พลาดเองคงเอาชนะศิษย์พี่หกได้แล้ว!” นางยืดอกรู้สึกภูมิใจขึ้นมาทันที ทั้งที่เมื่อครู่ใจฝ่อไปแล้วเพราะพ่ายแพ้เห็นปราชญ์ซือถูหันไปมองเว่ยจิ่นหยาง สายตาเต็มไปด้วยคำถาม ชายหนุ่มเองก็ยิ้มบาง... นางสงสัยแต่ไม่ได้ถามเดินตามศิษย์พี่สี่กลับไปเรียนช่วงบ่าย ไม่ได้รู้เลยว่าเว่ยจิ่นหยางกลับยัง