Todos os capítulos de ใช่...ข้าร้ายกาจ แล้วอย่างไร: Capítulo 31 - Capítulo 40

ยังไม่ทันทีที่ซ่งเหวินจะได้ห้าม น้องสาวของเขาก็พุ่งตัวออกไปจากรถม้า “เมื่อไหร่จะมีคนห้ามนางไม่ให้ทำอะไรผลีผลามได้นะ!” ซ่งเหวินบ่นยังไม่จบซ่งผิงก็พุ่งออกจากรถม้าอีกคน ดังนั้นพี่ชายคนโตจึงได้แต่สบถพุ่งตัวตามน้องทั้งสองคนออกไป“กลับจวนข้าจะบอกให้ท่านแม่ขังพวกเจ้าเสีย!! อาผิง! หนิงหนิง!!”บุรุษกำยำสวมชุดมอซอมีรอยขาดวิ่นหลายจุด ร่างสูงที่กำลังพุ่งตัวไปข้างหน้ารับรู้ว่ามีคนตามเขาไปติดๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงชายหนุ่มรูปร่างบอบบางจึงหยุด เท้าวาดจู่โจม หมัดลอยเข้ามาด้วยความเร็วซ่งจวินหนิงเอนหลบไปด้านหลัง จากนั้นวาดมือปัดหมัดลุ่นๆ ที่ลอยมา นางเหยียบลงไปบนหลังคาเหินตัวขึ้น จากนั้นพุ่งลงมาใช้เท้าเตะฝ่ายตรงข้ามชายร่างใหญ่เสียหลักลื่นไถลลงมาจากหลังคา เขากระแทกลงบนรถม้าที่กำลังวิ่งมาจากถนนสายหลัก ทหารที่คุ้มกันรถม้ากรูกันเข้าไป ชายผู้นั้นแย่งกระบี่มาได้ก็ตวัดเข้าใส่หญิงสาวเหินตัวลงมาจากหลังคา หมุนตัวหลบกระบี่ เหินกายเข้าไปอีกครั้งพร้อมกับฝ่ามือที่กระแทกเข้าไปบนหัวไหล่ซ้าย กระทั่งชายคนนั้นกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ซ่งจวินหนิงเตะเขาล้ม จากนั้นก็พลิกตัวชายผู้นั้นแล้วกดมือทั้งสองข้างของเขาไพล่หลัง ทหารท

ภาพที่สามพี่น้องสอดประสานรู้ใจ ทั้งการตั้งข้อสันนิษฐาน หาร่องรอย กระทั่งลองคาดเดาจากสถานที่เกิดเหตุ สร้างความประทับใจให้กับเว่ยอวี้เฟิง เขาเอาแต่จ้องมองหญิงสาวในชุดรัดกุมไม่วางตา ราวกับว่าการเคลื่อนไหวของนางนั้นดึงดูดเขาเอาไว้ได้จนอยู่หมัด นางดูมีชีวิตชีวา ดูสนุกสนาน ดูมั่นใจในสิ่งที่เห็นและทำ ทั้งที่สตรีทั้งหลายจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ที่เกิดเหตุ อย่าว่าแต่เขาใกล้เลยทันทีที่ได้ยิน สตรีเหล่านั้นจะพาตัวไปให้ไกลที่สุดเขาไม่เคยเห็นสตรีใดที่เหมือนกับซ่งจวินหนิง อยู่ท่ามกลางคดีฆาตกรรม ศพคนตาย ทว่านางกลับดู...เปล่งประกายตอนที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุ หญิงสาวกลับเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเปล่งประกายนั้นมองมายังทิศทางที่เขายืนอยู่ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขา...ใจเต้นรัวต้องยอมรับว่านางไม่ได้งดงามเฉิดฉาย ไม่ได้นับเป็นโฉมสะคราญที่ไม่ว่าผู้ใดมองเห็นก็ต้องหมายปอง ทว่าหากได้มองดีๆ แล้ว ความมีชีวิตชีวา ดวงตาเปล่งประกายนั้น ทำให้เขาไม่อาจไม่ให้ความสนใจนางจริงๆซ่งจวินหนิง...เดินผ่านเขาไป ไม่แม้แต่จะชายตามองมา นางตะโกน “ศิษย์พี่หกข้าอยู่นี่!!”เว่ยอวี้เฟิงขมวดคิ้ว “ศิษย์พี่หก?” เขาหันไปมองด้านหลังช

ร่างสูงหมุนตัวเดินจากไปพร้อมหญิงสาวที่ก็ไม่กล้าขัดขืน เว่ยอวี่เยี่ยนได้แต่ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ตระหนักว่าเวลาโกรธกรุ่นเว่ยจิ่นหยางก็ดู...น่ากลัวไม่น้อย“ศิษย์พี่...ท่านโกรธหรือ”เว่ยจิ่นหยางถอนหายใจวางหญิงสาวลง “อาจารย์กำชับว่าเจ้าต้องใจเย็น มีความอดทนให้มาก เหตุใดไม่กี่วันเจ้าก็ก่อเรื่องไม่ซ้ำกันแล้วเล่า”“ข้าเปล่า!”นางยืนได้มั่นคงก็รีบขยับไปยืนตรงหน้าเขา เงยหน้ามองดวงตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน เว่ยจิ่นหยางหัวเราะออกมาเสียงเบา “เจ้า...ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี” เขามีท่าทีจนใจอยู่บ้าง “แต่เอาเถิดข้าไม่ได้โกรธเจ้า ทีหลังไม่อาจวู่วามเช่นนี้ หากคู่ต่อสู้ฝีมือดีกว่า ร้ายกาจกว่า เช่นนั้นมิต้องบาดเจ็บหรือไร”“ก็...ข้าห้ามตัวเองไม่ได้นี่ เขาพุ่งมาเช่นนั้นหากข้าไม่หยุดเขา เช่นนั้นคนที่บาดเจ็บก็คือท่านนี่นา”เว่ยจิ่นหยางจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง “ปกป้องผู้อื่นเป็นเรื่องดี แต่ต้องไม่เสี่ยงชีวิตตัวเจ้าเองด้วย เลี่ยงได้ย่อมเป็นผลดีต่อตัวเจ้าเอง หากเรื่องเช่นในวันนี้เกิดขึ้นอีก ให้หยั่งเชิงว่าอีกฝ่ายมีความต้องการจู่โจมเอาชีวิตหรือไม่ หากไม่ก็ไม่จำเป็นที่เจ้าจะลงมือ แต่เรื่องในวันนี้ข้าขอบใจเจ้ามาก รู้ใช่หร

“ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวเกินไปแล้ว แม้บุตรสาวของข้าจะวาสนาดีได้รับการเอ็นดูจากท่านปราชญ์แซ่สวี ทว่านางก็ไม่อาจเทียบกับบุคคลสำคัญของแคว้นแน่นอน” บิดาของนางกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่าท่าทีกลับเต็มไปด้วยการปกป้อง “หนิงหนิงรีบคารวะท่านอัครมหาเสนาบดีเสียสิ”ซ่งจวินหนิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว “คารวะท่านอัครมหาเสนาบดี”“ข้าไหนเลยจะกล้ารับการคารวะ” เว่ยจ้งหมิงแค่นเสียงในลำคอ เขาจ้องมองสตรีอ่อนเยาว์ที่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสบตาตน ดวงตาที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไม่มีอาการประหม่า ไม่แม้แต่จะหลบตาเขาที่จ้องตอบกลับไป“เหตุใดจึงมายืนกันตรงนี้เล่าขอรับ หรือยังหาที่นั่งไม่เจอ” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นสายตาหลายคู่มองจ้องมา เว่ยจิ่นหยางเดินเข้ามาขวางตรงหน้าบิดาอย่างจงใจ “ท่านพ่อ ที่นั่งของท่านอยู่ด้านโน้นมิใช่หรือขอรับ”อัครมหาเสนาบดีมองบุตรชายด้วยสายตาไม่พอใจ เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนตัวเดินจากไป “ท่านแม่” เว่ยจิ่นหยางประสานมือคารวะสตรีอีกคนที่กำลังหมุนตัวเดินจากไป อีกฝ่ายพยักหน้าให้เร็วๆตอนนั้นเองซ่งจวินหนิงจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างกายเว่ยจ้งหมิงมีคนอื่น นางหันไปมองเว่ยอวี้เฟิงเขาค้อมศีรษะให้นางคราหนึ่งแล

“ใช่ ที่นี่ วันนั้นเขาเป็นเพียงองค์ชาย ข้าเป็นเพียงท่านหญิงจวนอ๋อง ข้าปีนขึ้นไปเก็บโคมไฟเพราะเห็นว่าสวยดี มองลงมากลับมีบุรุษผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาขบขัน มัน...นานมากจริงๆ”“แล้ว...ท่านเข้าไปเป็นศิษย์ของอาจารย์ได้อย่างไรเจ้าคะ”“ตอนนั้นข้าถูกส่งไปชายแดนกับท่านพ่อ ศึกประชิดชายแดนทำให้ข้าบาดเจ็บ ท่านพ่อส่งตัวข้ากลับมาเมืองหลวง ฮ่องเต้ทรงเกรงว่าท่านพ่อจะไร้ทายาท ดังนั้นจึงบังคับส่งข้าไปหวงซานแทนที่จะส่งตัวข้ากลับชายแดน...”หลังจากนั้น...ไหวหยางอ๋องคนก่อนสิ้นใจในสนามรบ ทิ้งบุตรสาวเพียงคนเดียวเอาไว้เป็นทายาท นางกลายเป็นฮองเฮาจากนั้นบรรดาศักดิ์ไหวหยางอ๋อง ก็ถูกส่งต่อให้ท่านอาของนางแทนตอนกำลังเดินกลับตำหนักซ่งจวินหนิงมองเห็นฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกับนางกำนัลอาวุโส ทั้งสองเดินลับมุมทางเดินไปไม่ไกล ฮองเฮาหันไปมองนางกำนัลคนสนิท อีกฝ่ายรีบเดินตามไปทันทีซ่งจวินหนิงสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้ถาม นางเพียงสังเกตสิ่งรอบข้างเงียบๆ เพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ตอนกำลังจะถึงตำหนักหงส์เหิน ฮองเฮากลับอยากเดินรอบตำหนักรอบหนึ่ง ให้นางเดินเป็นเพื่อน เดินกระทั่งนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮากลับมา“ดูเหมือนท่า