Todos os capítulos de ใช่...ข้าร้ายกาจ แล้วอย่างไร: Capítulo 41 - Capítulo 50

แล้วข่าวลือก็แพร่สะพัดออกไปเช่นนี้ เพียงชั่วข้ามคืนผู้คนกลับพูดปากต่อปาก ซ่งจวินหนิง คุณหนูสี่ตระกูลซ่ง ศิษย์คนที่เก้าของท่านปราชญ์แซ่สวี ในงานเลี้ยงชมบุปผาของฮองเฮากลับกอดจูบอยู่กับเว่ยจิ่นหยาง ขุนนางน้อยใหญ่ทั้งยังมีฮ่องเต้ ทั้งหมดเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตา!!!สตรีชั่วร้ายแย่งคู่หมายของท่านหญิงฝูหรงจึงถูกบัณฑิตมากมายส่งหนังสือร้องเรียน ทุกคนล้วนมีความเห็นตรงกันว่าท่านปราชญ์สวีสมควรปลดซ่งจวินหนิงจากการเป็นศิษย์คนที่เก้า!!!อีกฟากงานเลี้ยงฝั่งบุรุษกำลังกล่าวถึงซ่งจวินหนิงกับเว่ยจิ่นหยางอย่างสนุกปาก ฝั่งสตรีในงานเลี้ยงก็ไม่น้อยหน้า ด้วยก่อนหน้านี้มีคนปล่อยข่าวว่าท่านหญิงฝูหรงกับเว่ยจิ่นหยางลอบนัดพบกัน ทว่าในห้องมืดมิดกลับมีเพียงท่านหญิงฝูหรงที่เมามายนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพังฮูหยินอัครมหาเสนาบดีหน้าซีด นางมองไปรอบๆ เห็นซ่งฮูหยินที่ข้างกายว่างเปล่า ซ่งจวินหนิงไม่อยู่ข้างกายมารดา... “เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ทุกคน...ท่านหญิงเพียงดื่มมากไปจึงนอนหลับ พวกเราถอยออกไปก่อนดีหรือไม่”เหล่าสตรีซุบซิบกันด้วยความสงสัย ตอนมากลับมีท่าทีมั่นอกมั่นใจว่าเว่ยจิ่นหยางอยู่ที่นี่ ตอนนี้ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกลั

นางเองก็มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “เมื่อครู่ท่านกล่าวถึงข้ากระมัง ที่พูดว่าข้าเป็นเพียงเด็กเมื่อวานซืน สตรีร้ายกาจไร้ยางอาย กล่าวว่าท่านไม่มีทางให้ข้าแต่งเข้าตระกูลเว่ย? ทั้งยังกล่าวว่าจะดูว่าข้าจะทำอย่างไร?”ซ่งจวินหนิงแค่นยิ้ม “ข้าไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่โต ท่านไม่ยอมรับข้า แต่คนที่ข้าต้องทำให้ยอมรับให้ได้ก็คือศิษย์พี่หก ท่านไม่ให้ข้าแต่งเข้าจวนตระกูลเว่ย เช่นนั้นยิ่งดี! เพราะข้าจะแต่งเขาเข้าจวนเป็นเขยตระกูลซ่ง!!”ทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้าง ฮองเฮาหลุดหัวเราะปรบมือเสียงดัง “ดี! กล้าหาญมาก! ข้าชอบ ข้าสนับสนุนเจ้าเอง!”อัครมหาเสนาบดีอ้าปากพะงาบๆ โกรธจนดวงตาแดงก่ำใบหน้าเขียวคล้ำ ฮูหยินของเขาก้าวออกมา “สตรีร้ายกาจไร้ยางอาย! เจ้า! เจ้า...”“ใช่! ข้าร้ายกาย...แล้วอย่างไร!” ซ่งจวินหนิงหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว...“ข้าร้ายกาจไร้ยางอาย ทว่าพวกท่านเล่า? เพียงเพื่อส่งบุตรชายเข้าจวนอ๋อง กลับกล้าวางยาปลุกกำหนัดเขา ทั้งที่เขาแพ้ม่านถัวหลัวจนแทบเอาชีวิตไม่รอด หลอกเขาให้เข้าไปในห้องที่ปิดตาย คิดยกเขาให้ผู้มีอำนาจที่สามารถส่งเสริมอำนาจให้ตระกูลเว่ยมั่นคง เรื่องที่พวกท่านทำร้ายกาจไร้ยางอายน้อยกว่าข้าเช่นนั้นหรือ?!”“

ตอนกลับถึงจวนตระกูลซ่ง ซ่งจวินหนิงโดนมารดาลากตัวไปที่เรือน สาวใช้และบ่าวไพร่ถูกไล่ออกไปจนสิ้น ด้านหลังมีซ่งผิงเดินตามมาด้วย“ท่านแม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” นางถามมารดาด้วยความสงสัย“เจ้าบอกแม่มาตามตรง ข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริงหรือ”“ก็ต้องไม่จริงอยู่แล้วเจ้าค่ะ” นางเลิกคิ้ว มารดาถอนหายใจด้วยท่าทีโล่งอก “ท่านแม่ ท่านเองก็อยู่ที่งานเลี้ยง เหตุใดมาถามข้าอีกเจ้าคะ ก็รู้กันอยู่แล้วว่าหากไม่ลือกันเช่นนี้ ย่อมมีคนขุดคุ้นแผนการของไหวหยางอ๋อง”“แม่ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น!”“แล้วยังมีเรื่องใดอีกเล่าเจ้าคะ”“ก็เรื่องที่ผู้คนในเมืองหลวงลือกันว่า...เจ้าจะแต่งศิษย์คนที่หกเข้าจวน จะให้เว่ยจิ่นหยางผู้นั้นแต่งเข้าเป็นเขยตระกูลซ่งน่ะสิ มีคนได้ยินเจ้าประกาศต่อหน้าท่านอัครมหาเสนาบดี บอกว่าเจ้าจะส่งเกี้ยวแปดคนหามไปรับเขาเข้าจวนตระกูลซ่ง เรื่องนี้...เป็นเรื่องจริงหรือไม่” ซ่งผิงเป็นคนถามซ่งจวินหนิงชะงัก...พูดไม่ออก“ใครส่งเกี้ยวไปรับผู้ใดนะ” ซ่งเหวินเพิ่งกลับมาถึงเอ่ยถามก่อนตัวมาถึง“ได้ยินมาว่าน้องสี่จะส่งเกี้ยวแปดคนหามไปรับศิษย์พี่หกของนางเข้าจวนตระกูลซ่งน่ะ” ซ่งหลีหัวเราะ ทั้งสองเดินเข้ามาถึงเรือ

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่แปดท่านเคยกิน?”“เคยกินเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้ไม่ได้ออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่ายังอยู่อีกหรือไม่”“อร่อยหรือไม่เจ้าคะ”“อร่อยมาก รสดีเหมือนเดิม ขอบใจเจ้ามาก มาวันนี้เพราะจะกลับหวงซานกระมัง”“เจ้าค่ะ”“ดีแล้ว รั้งอยู่นานก็มีแต่เรื่องน่าปวดหัว อีกอย่างป่านนี้อาจารย์คงเป็นกังวลแล้ว แม้ศิษย์พี่สามของเจ้าส่งข่าวไปโดยตรงเพราะกลัวอาจารย์คิดมาก แต่เห็นพวกเจ้าสองคนกลับไปอาจารย์คงดีใจ อาจารย์ชรามากแล้วให้พวกเจ้ารั้งอยู่ข้างกายข้ากับศิษย์พี่สามก็สบายใจ” “ศิษย์พี่แปดเจ้าคะ...ข้าไม่ได้ทำให้ท่านลำบากใจกระมัง”“หมายถึงเรื่องไหวหยางอ๋อง?”นางพยักหน้า “ข้าต้องลำบากใจเรื่องใดเล่า เขาก็มิใช่จะมีสิทธิ์ปลดข้าจากตำแหน่งฮองเฮา ข้าก็ไม่ใช่ว่าต้องอาศัยเพียงตระกูลเฉินถึงได้ขึ้นเป็นฮองเฮานี่ เขาไม่ออกรบข้าไปเองก็ย่อมได้ ข้ากลัวเสียที่ไหน”ซ่งจวินหนิงขมวดคิ้วอีกฝ่ายหัวเราะคว้ามือนางไปจับ “ไม่ต้องกังวล สถานการณ์ตอนนี้อย่างไรก็ต้องเกิด อัครมหาเสนาบดีเกี่ยวดองกับไหวหยางอ๋อง พวกเขายังคิดว่าอิทธิพลในมือไม่มากพออีกหรือ หากมากกว่านี้ก็ก่อกบฏได้แล้ว”“ศิษย์พี่แปด!...” นางมองไปรอบๆ โล่งใจที่ไม่มีใครได้ยิน“กล

พี่ชายของนางอ้าปากค้าง “นี่ใช่สินบนหรือไม่” เขากล่าวมองเซาปิ่งในมือ สามพี่น้องล้วนมีคนละชิ้น เซาปิ่งร้อนๆ ที่หูเยี่ยนเจาซื้อให้“หนิงหนิงทำไมเจ้ามีสองชิ้น”“ข้าจะเอาไปฝากศิษย์พี่หก เอาละตอนนี้พวกเราไม่ติดค้างกันแล้ว ท่านก็...ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี”หูเยี่ยนเจามองสามพี่น้องเดินจากไปด้วยสายตาเทิดทูน ทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของเว่ยอวี้เฟิงทั้งสิ้น เขามองคนสองคนที่หมุนตัวเดินเคียงข้างกันไปข้างหน้า หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม สนทนากันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง หัวเราะกับคำตอบของอีกฝ่าย เงาของทั้งสองทอดลงไปบนถนนด้านหลัง เคียงข้างกันไปจน...สุดสายตา“ข้า...พานพบช้าไปสินะ”เว่ยอวี้เฟิงได้แต่พึมพำกับตัวเองเสียงเบา เขาหมุนตัวเดินไปยังฝั่งตรงข้ามกับทิศทางที่คนทั้งสองเดินไป คนละเส้นทาง คนละเป้าหมาย ไม่มีทางเวียนมาบรรจบกัน...ท่านปราชญ์แซ่สวีในที่สุดก็ประกาศปลดเกษียณตัวเอง เขาส่งต่อการดูแลสำนักศึกษาจิ้นสิงให้เว่ยจิ่นหยาง หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ประกาศหมั้นหมายและกำหนดฤกษ์แต่งเข้าจวนตระกูลซ่งผู้คนแตกตื่น ไม่ว่าผู้ใดล้วนคาดไม่ถึงว่าเว่ยจิ่นหยางจะแต่งเข้าจวนฮูหยิน หลายคนรอดูท่าทีของอัครมหาเสนาบดี ทว่ากลับไม่มีความ