บททั้งหมดของ ใช่...ข้าร้ายกาจ แล้วอย่างไร: บทที่ 1 - บทที่ 10

หอเซียงอวิ๋นบุรุษมากมายกำลังดื่มด่ำหาความสำราญท่ามกลางหญิงงามมากมายที่คอยปรนนิบัติเอาใจ ในห้องมิดชิดชั้นสองซึ่งเป็นห้องที่ต้องจ่ายเงินหลายสิบตำลึง บุรุษผู้หนึ่งกำลังกอดก่ายหญิงงามร่างเปลือยเปล่า เสียงหอบกระเส่าดังลอดออกมาเบาๆ ขณะที่เงาของคนอีกสองคนเดินไปยังประตูห้องเสียงดังสนั่นเมื่อประตูถูกกระแทกเปิด เสียงกรีดร้องด้วยความแตกตื่นดังขึ้นพร้อมเสียงสบถ “หน้าไหนมันกล้าขัดความสำราญของบิดา ข้า...คุณชายเสี้ยวผู้นี้!!”“ข้าเอง” เสียงราบเรียบของอิสตรีพลันดังขึ้นเสี้ยวตงเผิงได้ยินก็ชะงัก เขากระชากม่านหน้าเตียงเปิดออก มองสตรีอ่อนเยาว์ที่แต่งกายด้วยชุดบุรุษ ใบหน้าพริ้มเพราคงเค้าความงดงามตั้งแต่ยังไม่ปักปิ่น...“จะ...จวินเอ๋อร์ ข้า...ข้าไม่ได้ทำอะไรนะ ไม่ใช่เช่นที่เจ้าคิด นะ...นาง เป็นนางที่ยั่วยวนข้า!” เขาคว้ากางเกงมาสวมลวกๆ อีกมือคว้าเสื้อ“ใต้เท้าเหตุใดท่านกล่าวเช่นนี้!” สตรีบนเตียงละล่ำละลัก“เมื่อวานราชโองการไปถึงหน้าจวนตระกูลซ่ง วันนี้ตอนเช้าเจ้าเจาะจงเลือกข้าเพื่อแต่งเข้าจวนตระกูลเสี้ยว ทว่ายังไม่ทันพ้นวันเจ้ากลับเข้ามาหาความสำราญในหอนางโลม เสี้ยวตงเผิงข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าข้า...ซ่งจวิน

“เอาละพวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถิด”“ท่านพ่อ”เขาแทบจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงบุตรสาวคนที่สี่เรียก “เจ้าว่ามา”“ในเมื่อเกิดเรื่องแล้ว ชื่อเสียงของข้าก็นับว่าถูกกล่าวถึงไปทั่ว จะอย่างไรข้าก็คงรั้งอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้ ในช่วงนี้ข้าอยากไปอยู่ที่จวนของท่านลุงสักพักเจ้าค่ะ”ซ่งเทียนเลิกคิ้ว “เจ้าคิดจะออกจากเมืองหลวง?” นางก็ยังมีเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ“เจ้าค่ะ หลังงานแต่งพี่รองข้าก็ปักปิ่นแล้ว ข้าอยากฉวยโอกาสนี้จัดงานเงียบๆ จากนั้นก็ไปอยู่ที่จวนของท่านลุงอวี่ ได้ยินมาว่าที่นั่นมีสำนักศึกษาที่มีชื่อเสียง มิสู้ข้ารั้งอยู่ที่นั่นหาโอกาสเข้าศึกษาสักสองสามปีค่อยกลับมา ถึงตอนนั้นที่นี่ก็คงไม่มีใครจำข้าได้”ฟังดูเป็นอีกวิธีแก้ปัญหาที่ยอดเยี่ยมอีกครั้ง แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาพลันรู้สึกว่านี่อาจเป็นแผนการที่นางวางเอาไว้แล้วตั้งแต่แรก??“จวินเอ๋อร์เจ้าบอกพ่อมาตามตรง เจ้าไม่อยากแต่งงานถึงเพียงนี้?”นางยิ้ม “สตรีอย่างไรก็ต้องออกเรือน เพียงแต่ข้าหวังว่าตัวข้าจะสามารถมีทางเลือกมากกว่าการถูกชี้นิ้วเลือกเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ไม่มีทางบังคับข้า แต่เรื่องครั้งนี้ก็ได้พิสูจน

หน้าจวนตระกูลอวี่มีรถม้าหรูหราสามคันพร้อมคนคุ้มกันนับยี่สิบคนเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่ง ปกติแล้วคนที่นี่หาได้มีใครใช้คนคุ้มกันมากมายถึงเพียงนี้ แม้จะเป็นการเดินทางข้ามเมืองหรือข้ามเขาก็ตามหวงซานเดิมทีก็ไม่ใช่เมืองใหญ่ อีกทั้งยังเคยเป็นหนึ่งในเขตของเมืองหลวงแคว้นฉิน ทว่าเมื่อฮ่องเต้มีรับสั่งให้ก่อตั้งสำนักศึกษาจิ้นสิง[1] หวงซานก็แยกตัวออกมาจากเมืองหลวง กลายเป็นหวงซานที่เป็นเมืองแห่งนักปราชญ์สถานศึกษาที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์เพื่อบ้านเมืองและผู้คน ท่านปราชญ์แซ่สวีเป็นผู้ที่ดูแลสูงสุด โดยมีปราชญ์แซ่อวี่ และปราชญ์คนอื่นๆ กับอาจารย์อีกสิบกว่าคนคอยสั่งสอนให้ความรู้ ทั้งสตรี บุรุษ ทุกคนล้วนได้รับการยกย่องจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทั้งสิ้นแรกเริ่มก่อตั้งสตรียังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าศึกษา กระทั่งต่อมาหวงกุ้ยเฟยให้กำเนิดองค์หญิงใหญ่ ฮ่องเต้มีราชโองการให้รับสตรีที่เป็นบุตรสาวขุนนางเข้าศึกษาพร้อมองค์หญิงใหญ่ นับจากนั้นเป็นต้นมาบุตรีของขุนนางหรือผู้ที่มีความสามารถสอบผ่าน ก็จะได้รับอนุญาตให้เข้าศึกษาเช่นเดียวกับบุรุษหน้าจวนตระกูลอวี่ ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับเดินออกมาต้อนรับ เสียงซุบซิบด้วยความอยากรู้จึงดัง

...เขาที่อยู่ในเหตุการณ์กลายเป็นพยานที่ทำให้ตระกูลเสี้ยวน้ำท่วมปาก ไม่เพียงไม่อาจทำตามแผนการเดิมที่จะรับทั้งสองคนเข้าจวน แต่ยังโดนทุบตีแบบเสียเปล่า แถมต้องรับคุณหนูรองเป็นฮูหยินเอกเพียงคนเดียวโดยไม่อาจเลี่ยง“นางทำอย่างไรขอรับ”“นางส่งคนไปหลอกข้ากับคนตระกูลหยวนไปที่หน้าหอนางโลม ข้าหลงกลนางลงจากรถม้าไปห้าม พาทั้งสองไปนั่งพูดคุยกันเงียบๆ คนตระกูลหยวนตามมาจนทัน ข้าจึงได้รู้ว่าคุณหนูรองตระกูลซ่งกำลัง...ตั้งครรภ์”กล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“การเจรจาในวันนั้นอาจดูเหมือนข้าเป็นคนออกหน้า แต่เบื้องหลังไม่อาจไม่ยอมรับ แผนการนี้ของคุณหนูสี่ตระกูลซ่งนั้นเฉลียวฉลาดแยบยลมาก ทั้งเมื่อได้บทสรุปก็เป็นเรื่องดีต่อทุกฝ่าย อาศัยชื่อเสียงของข้าทำให้คนตระกูลเสี้ยวไม่กล้ารังแกคุณหนูรองอีกแรง ต่อหน้าคนตระกูลหยวน เสี้ยวตงเผิงเองก็ไม่กล้าขัดไม่กล้าทำตัวหยาบคาย ตัวนางเองก็ไม่ต้องแต่งเขาจวนตระกูลเสี้ยวอีกคน”“ได้ยินมาว่านางยังไม่ปักปิ่นด้วยซ้ำ? เด็กสาวอายุยังน้อยแต่เจ้าเล่ห์มากแผนการถึงเพียงนี้?” เว่ยจิ่นหยางรู้สึกประหลาดใจสวีเหยียนลู่หัวเราะ “เพราะเช่นนี้ข้าจึงอยากให้นางมาเรียนที่นี่ เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่นา

ศพคนสองคนถูกนำออกไปแล้ว สภาพภายในตัวบ้านเละเทะเหมือนเกิดการต่อสู้ ตู้ไม้พังกองรวมกันอยู่หน้าเตียง ซากที่เหลือของตู้กองสุมกัน เรียกความสนใจของนางให้นั่งลงซ่งจวินหนิงหยิบสองสามชิ้นมาประกอบกันบนพื้น ข้างๆ มีรอยเลือด มีดสั้นที่ใช้ก่อเหตุถูกเก็บไปแล้ว มองไปยังหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ สามารถมองออกไปที่ถนนด้านนอกตะเกียงน้ำมัน...ดับไปนานแล้ว น้ำมันในตะเกียงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ใต้โต๊ะมีขวดสุราที่ตกแตกกระจาย...มองผู้ต้องสงสัยที่นั่งอยู่นอกประตูอีกครั้ง ซ่งจวินหนิงเดินเข้าไปใกล้และหยุดตรงหน้าเขา นางปรายตาอ่านคำให้การที่อาจกลายมาเป็นคำรับสารภาพนั้นนิ่ง ครู่ใหญ่จึงละสายตาแล้วจ้องมองบุรุษที่ชาวบ้านชี้หน้าบอกว่าเป็น...ฆาตกร“ท่านไม่ได้ทำเหตุใดไม่ปฏิเสธ”เขาเงยหน้าขึ้นมองนางคล้ายนึกไม่ถึง ตกใจ ต่อมาก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่านางเป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่ง ถึงตอนนี้อวี่เฉิงเองก็ขมวดคิ้วถาม “เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเขาไม่ได้ทำ”“ไม่ใช่เขาหรอกเจ้าคะที่ลงมือ” นางยังคงจ้องบุรุษกำยำตรงหน้า มองพิจารณาเขาอย่างละเอียด ใบหน้ามีแผลเป็นสองแห่งทั้งยังลึกมากทำให้เขาดูน่ากลัว ร่างสูงแขนขายาวหนั่นแน่น มือทั้งส