Todos os capítulos de ใช่...ข้าร้ายกาจ แล้วอย่างไร: Capítulo 21 - Capítulo 30

หลายปีมานี้แม้แต่ศิษย์พี่สามยังเคยตรัสว่าเขา...โง่งม เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนคิดเช่นกันกับเขา ทั้งยังเข้าใจในทางเลือกของเขาเป็นอย่างดีโถงกว้างของหอหลางเฟิงสวีเหยียนลู่ขมวดคิ้วมองศิษย์จากสำนักศึกษาจิ้นสิงแปดคนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมายังหอหลางเฟิง จากนั้นปรายตามองท่านหญิงฝูหรงที่เคยติดตามฮองเฮามาที่นี่ จากนั้นมองเว่ยจิ่นหยางที่ยกชาร้อนเข้ามา“พี่จิ่นหยาง” เฉินเจี๋ยหลิงเห็นเขาก็ก้าวเข้าไปหา ทว่าชายหนุ่มเดินตรงไปข้างๆ ผู้เป็นอาจารย์ รินชาให้จากนั้นขยับไปยืนด้านหลังซ่งจวินหนิงเองก็ยืนฝั่งตรงกันข้ามกับคนทั้งหมดนั้น นางมองผู้เป็นอาจารย์ดื่มชาจนหมด “เจ้าเก้า”“เจ้าคะอาจารย์”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”“อาจารย์ มิสู้ให้พวกเขาพูดก่อน หาไม่อาจถูกครหาว่าข้ากล่าวเฉพาะในมุมของตัวเอง”หลายคนสูดปากมองนางด้วยความไม่ชอบใจ นางไม่ใส่ใจเพียงผายมือให้เฉินเจี๋ยหลิง“เรียนท่านปราชญ์ ข้าน้อยมาเพื่อเยี่ยมเยียนพี่จิ่นหยางตามคำสั่งของท่านลุงเว่ย ตอนไปถึงก็ได้พบกับศิษย์คนที่เก้า เราสองคนพูดคุยไม่เท่าไหร่นางก็เข้าใจผิดว่าข้าหึงหวงพี่จิ่นหยาง ข้ากำลังจะกลับออกมาเพราะเห็นนางโกรธ นึกไม่ถึงว่านาง...”“จริงขอรับท่านปราช

“คนเราเกิดมาในเส้นทางที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่ง ดังนั้นก็ไม่ควรอวดฉลาดเกินไป เจ้าพอจะเคยได้ยินคำคำนี้หรือไม่? ไม่เคย? ในเมื่อเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ข้าจะสอนเจ้าเรื่องหนึ่ง การคิดว่าตนเองฉลาดจนมองว่าผู้อื่นโง่งมไปหมด กระทั่งมองไม่ทะลุถึงสิ่งที่เจ้ากระทำ เป็นเรื่องที่...โง่เขลายิ่ง”เสี้ยวตงหยางขาอ่อนคุกเข่าลงดังตึก!! “ขะ...ข้า...”“ในเมื่ออยากเป็นปราชญ์ เช่นนั้นขั้นแรกคือต้องรู้จักแยกแยะและปล่อยวาง หาไม่หากในอนาคตเจ้ากลายเป็นปราชญ์ เจ้ายังจะสอนผู้ใดได้ หรือเจ้าจะสอนสั่งเพียงผู้ที่ไม่ใช่อริของเจ้า??”“ข้า...ข้าผิดไปแล้วขอรับ”“คัด ‘ก่อนจะมาเป็นปราชญ์’ ให้ข้าสามชุด และข้าต้องได้ก่อนยามเฉิน[1]พรุ่งนี้” พูดจบชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินจากไป“ขะ...ขอรับศิษย์พี่เว่ย”เสี้ยวตงหยางรู้สึกกดดันจนไม่รู้ตัวว่าเผลอกลั้นหายใจ ‘ก่อนจะมาเป็นปราชญ์’ สามชุด หากจะเสร็จทันเขาต้องเริ่มคัดตั้งแต่ตอนนี้เขายังมีโอกาสขอเพียงสามารถส่งทันก่อนยามเฉิน นี่นับเป็นการลงโทษสถานเบาแล้ว ทั้งยังเป็นการลงโทษเงียบๆ ไม่มีใครล่วงรู้ เพราะหากมีคนล่วงรู้...เกรงว่าเขาคงถูกส่งกลับจวนตระกูลเสี้ยวแล้ว!เช้าวันถัดมายังไม่ทันได้ลงรถม้า เด็กรั

นางไม่ได้เพียงพูด เพราะหลังจากนั้นนางได้ส่งจดหมายไปที่จวนตระกูลซ่ง จวนตระกูลหยวน บอกเล่าเรื่องราวให้คนตระกูลอวี่รับรู้ ขอความเห็น กระทั่งบอกถึงสิ่งที่นางตัดสินใจทำนั่นก็คือ...นางจะยังคงเป็นศิษย์น้องเก้าของเว่ยจิ่นหยางต่อไปเดิมทีซ่งจวินหนิงก็ไม่ใช่คนรักการเรียนรู้ ทว่าการได้เปิดหูเปิดตากับโลกแห่งใหม่ที่ได้มาเกิด ทำให้ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันความตื่นตาในวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีที่คล้ายเหมือนแต่ก็แตกต่าง กระทั่งผู้คนเองก็คล้ายคลึงทว่าก็ยังล้าหลัง ทั้งหมดนั้นก่อให้เกิดเป็นความรู้สึกท้าทายยิ่งมีอาจารย์หลายท่านคอยชี้แนะ มีคำตอบของคำถามนางก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้น ลึกขึ้น กระทั่งในที่สุดก็ตระหนัก โลกแห่งนี้แม้คล้ายโลกแห่งอดีตในประวัติศาสตร์ ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่เคยมีอยู่ในโลกที่จากมา มันอาจเป็นโลกคู่ขนาน หรือโลกอีกใบที่ยังคงหมุนไปพร้อมๆ กับโลกอีกด้านที่มีวิวัฒนาการคล้ายคลึงกันเช้าวันหนึ่งขณะกำลังนั่งเดินหมากอยู่กับเว่ยจิ่นหยาง เด็กรับใช้ก็เข้ามารายงาน “ศิษย์คนที่หก ศิษย์คนที่เก้า ท่านปราชญ์แซ่สวีเรียกหาขอรับ”“มีเรื่องอะไรหรือ”“มีเทียบเชิญถูกส่งมาจากเมืองหลวงขอรับ”“ส่งมาให้ผู้ใด”“เจา

ยังพูดไม่ทันจบก็มีขันทีเข้ามา เว่ยจิ่นหยางขยับถอยหลังซ่งจวินหนิงจึงทำตาม มีผู้อื่นอยู่ด้วยการเว้นระยะกลับมาเป็นปกติ ตอนนี้ตรงหน้าไม่ใช่ศิษย์พี่สาม หากแต่เป็นฮ่องเต้...“ฝ่าบาทฮองเฮาให้กระหม่อมาดูว่าศิษย์คนที่หกและศิษย์คนที่เก้าเสร็จธุระแล้วหรือยัง ทรงรอทั้งสองอยู่พ่ะย่ะค่ะ”“ดูความใจร้องของศิษย์พี่แปดเจ้าสิ เจ้าหกพาเจ้าเก้าไปหาศิษย์น้องแปดเถิด”“กระหม่อม/หม่อมฉันทูลลา”“อ้อ ก่อนกลับหวงซานแวะมาก่อน เรามีของฝากไปให้ท่านอาจารย์”“พ่ะย่ะค่ะ” เป็นเว่ยจิ่นหยางที่รับคำขันทีนำทางทั้งสองไปตามทางเดิน รอบด้านมีนางกำนัลแอบมองเป็นระยะ เว่ยจิ่นหยางอธิบายเส้นทางต่างๆ ให้นางรับรู้ อุทยานมีดอกไม้ชนิดใด ต้นไม้ชนิดใดน่าสนใจ อีกทั้งจุดใดเป็นจุดสังเกต “เจ้าเป็นคนความจำดี คิดว่ามาครั้งนี้คงจดจำได้ไม่ยาก ในวันงานเลี้ยงเป็นเวลากลางคืน ง่ายต่อการเดินหลง จำไว้ตั้งแต่ตอนนี้ได้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีต่อตัวเจ้า”“อ้อ” นางพยักหน้ารับรู้ ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก เพียงแต่มีหลายเลี้ยว กำแพงสูง ทั้งยังมีจุดที่คล้ายคลึงกันมาก ทว่าขอเพียงจดจำจุดตามมุมทางเดินได้ ก็นับว่าที่นี่ไม่ได้ง่ายต่อการหลงทางตอนก้าวเข้าไป

ฮองเฮาคว้ามือซ่งจวินหนิง “อย่าลืมนะ เจ้าต้องแวะมาก่อนกลับหวงซาน”“เพคะหม่อมฉันจะมา หม่อมฉันสัญญา” นางยิ้มให้ฮองเฮา “มาแน่ๆ จะเอาแอบของอร่อยจากข้างนอกมาฝากด้วย” ดังนั้นฮองเฮาจึงปล่อยมือนางด้วยรอยยิ้ม ตอนทั้งสองเดินออกมาก็พบเฉินเจี๋ยหลิงกับสหายสองคนท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ปราดเข้าไปขวางเว่ยจิ่นหยาง “ช้าก่อน พี่จิ่นหยาง ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ เรื่องครานั้นข้าไม่รู้ว่าท่านลุงจะไปที่นั่น ข้าไม่รู้ว่าท่านจะถูกท่านลุงทำร้าย ข้าไม่ดีเอง ข้าขอโทษ ท่านยกโทษให้ข้าได้หรือไม่” นางคว้าแขนของชายหนุ่ม เขาขยับหลบกะทันหัน ดังนั้นเฉินเจี๋ยหลิงจึงแทบล้มเซไปตรงหน้าซ่งจวินหนิงหญิงสาวเพียงมองอีกฝ่ายสายตาเรียบเฉย เฉินเจี๋ยหลิงไม่ได้สนใจนาง แต่กลับหันไปออดอ้อนเว่ยจิ่นหยางอย่างไม่ลดละ เขากล่าวเสียงทุ้ม “ท่านหญิงฝูหรงกรุณาสำรวม ข้าไม่เคยโทษผู้ใดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องของข้าเองก็ไม่ต้องรบกวนท่านหญิงต้องร้อนใจ ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำขอตัวก่อน”เขาไม่พูดเปล่าหันมามองซ่งจวินหนิง หญิงสาวเดินตามเขาไปแต่เฉินเจี๋ยหลิงกลับตะโกน “ซ่งจวินหนิง เจ้าอย่าได้ใจเกินไป เจ้ากับเขาไม่เหมาะสมกันสักนิด ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่