บททั้งหมดของ A Deal with the Billionaire: บทที่ 21 - บทที่ 30

Hindi lahat ng laban ay nakikita. At hindi lahat ng sugat ay pisikal. Kinabukasan, maaga pa lang— May mali na. Hindi pa siya nakakarating sa desk niya, May tumawag na agad. “Miss Cruz, HR is requesting your presence again.” Nanlamig ang katawan niya. Masyado pang maaga. At hindi maganda ang pakiramdam niya. Sa loob ng HR office— Mas seryoso kaysa kahapon. Mas tahimik. Mas mabigat. “Please sit,” sabi ng isa. Umupo si Lena. Tahimik. “We received additional information.” Parang may bumagsak sa dibdib niya. “About?” Sandaling nagkatinginan ang mga nasa harap niya. “At this point… we need to ask you directly.” Huminga siya nang malalim. “Ask me what?” Inilapag ang isang bagong folder. Mas manipis. Pero mas delikado. “Your relationship with Mr. Adrian Valdez.” Nawala ang hininga ni Lena. Hindi na trabaho. Hindi na reports. Ito na. “Is there anything you would like to declare?” tanong ng legal rep. Tahimik. Hindi siya agad nakasagot. Dahil alam niya— Anum

Tahimik ang buong executive floor. Ngunit hindi tahimik sa loob ni Lena. Ramdam niya ang presensya ni Adrian sa tabi niya— Hindi lang boss. Hindi lang protector. Ngunit isang halimaw sa kanyang sariling paraan—malamig, mapanganib, at handang ipaglaban siya. Sa kabilang dulo, si Isabella ay nakaupo sa kanyang desk, nakatingin sa kanila. Ang ngiti niya ay parang kutsilyo—matalim, nakakaalarma, puno ng pagbabanta. “Ah, Lena,” simula niya, malambing ngunit puno ng mapanirang intensyon. “I was wondering when you’d decide to face me.” Hindi umatras si Lena. Hindi niya hinayaan ang takot na kontrolin ang katawan niya. “I’m not afraid of you,” sagot niya, matatag. Isabella tumawa nang mahina, parang naglalaro lamang. “Oh, you should be. Because every step you take, every move you make— I’ve already planned it.” Tahimik na tinignan ni Adrian si Isabella. “Enough of the games,” sabi niya, malamig at mapanganib. “You’ve underestimated us for the last time.

Tahimik ang buong executive floor. Ngunit sa loob ni Lena, parang may apoy na sumiklab sa dibdib niya. Bawat hinga niya ay mabigat. Bawat galaw ay puno ng tensyon. Bawat tibok ng puso niya ay parang tambol ng digmaan. Si Adrian, sa tabi niya, ay nakatayo, malamig, mapanganib, at nakatuon lamang sa kanya. Hindi lang siya boss. Hindi lang protector. Ngunit kasangga sa laban na paparating. Sa kabilang dulo, si Isabella ay nakatayo sa kanyang desk. Ngumiti siya, parang naglalaro. Ngunit ramdam ng dalawa ang bawat banta sa ngiti niyang iyon. “Oh, Lena,” simula ni Isabella, malambing ngunit puno ng pang-aasar. “You really think you can stop me?” “I don’t think,” sagot ni Lena, matatag. “I know.” Tahimik na tumayo si Adrian sa tabi niya, parang halimaw. “At this point,” bulong niya sa kanya, “It’s not about fear anymore. It’s about power—and taking back what’s ours.” Nanlalamig ang paligid. Tahimik ang office floor. Parang lahat ay huminto sa oras. Si Isabella ay daha

Tahimik ang executive floor. Ngunit sa loob ni Lena, parang may apoy na sumiklab sa dibdib niya. Bawat hinga ay mabigat, bawat galaw ay puno ng tensyon, bawat tibok ng puso niya ay parang tambol ng digmaan. Si Adrian ay nakatayo sa tabi niya, malamig at matibay, parang halimaw na handang sumugod sa kahit sino. Hindi lang siya boss. Hindi lang protector. Ngunit kasangga sa paparating na labanan. Si Isabella, sa kabilang dulo, ay nakatayo rin, nakatingin sa kanila na parang naglalaro. Ngumiti siya, ngunit sa ngiting iyon, ramdam nila ang banta sa bawat galaw niya. “Interesting,” bulong ni Isabella, parang naglalaro sa isip nila. “You finally have courage, Lena. But courage alone won’t save you from me.” “Courage alone?” sagot ni Lena, matatag. “I don’t think. I know.” Tahimik na tumayo si Adrian sa tabi niya, parang halimaw na handang sumugod. “At this point,” bulong niya sa kanya, “It’s not about fear anymore. It’s about power—and taking back what’s ours.” Nanlalamig

Tahimik ang buong office. Ngunit sa loob ni Lena, bawat segundo ay parang bumibigay ng tensyon. Bawat tibok ng puso niya ay nagmumula sa takot, pagnanais, at determinasyon—isang kombinasyon ng damdaming hindi niya matukoy. Si Adrian ay nakatayo sa tabi niya, malamig at matatag, parang halimaw na handang sumugod sa kahit sino. Hindi lang siya boss. Hindi lang protector. Ngunit kasangga sa laban, sa lahat ng paraan. Si Isabella, sa kabilang dulo, ay nakatingin sa kanila na parang manlalaro sa chessboard. Ngumiti siya, ngunit sa ngiting iyon, ramdam nila ang banta na may kasamang talino at kalupitan. “Impressive,” bulong ni Isabella, halata ang pag-aalangan. “But don’t let your guard down. This game isn’t over.” Ngunit bago pa man nila masimulan ang kanilang hakbang, may kumatok sa pintuan ng office. At sa mismong sandaling iyon, lumabas ang isang pangalan na hindi nila inaasahan—ang isang tao mula sa loob ng kumpanya na matagal nang nagtatrabaho kay Adrian, ngunit ngayon ay