All Chapters of สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Chapter 71 - Chapter 80

50คำตอบที่ชัดเจนวันต่อมา…@กาสิโน Xตลอดระยะเวลาหลังจากเกิดเรื่องความสัมพันธ์ของเขาและเชอรีลดูเหมือนยิ่งถดถอยลงเรื่อย ๆ ไร้คำทักทาย ไร้รอยยิ้มที่มักจะส่งให้ ไร้การออดอ้อนใด ๆ จากหญิงสาว แม้ช่วงที่เชอรีลพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลเขาจะนอนเฝ้าเธอทุกคืนและคอยทำทุกอย่างให้แต่เธอก็ยังเย็นชาไม่ยิ้มแย้มทำราวกับเขาไม่มีตัวตนหลังจากเมื่อวานเขาก็พยายามใจเย็น พยายามจะพูดคุยอธิบายแต่เชอรีลกลับไม่รับฟัง ซ้ำยังมีซานเข้ามาวนเวียนกับเธอตลอดทำให้เขาโมโหจนทนไม่ไหวเผลอพูดจาหาเรื่องเธอไปเพราะไม่ชอบใจ และหึงหวงจนทะเลาะกันในที่สุดเพราะเชอรีลเอาแต่พูดถึงเรื่องหย่าทำให้เขาต้องตัดปัญหาโดยการแยกตัวออกมาก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่ ทั้งคำพูด คำตัดพ้อ รวมทั้งประโยคที่บอกว่าต้องการหย่าของเธอยังวนเวียนซ้ำซากอยู่ในหัว และวันนี้เขาต้องหาคำตอบกับความรู้สึกสับสนที่เกาะกินใจมาตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ให้ได้แกร๊ก~“มีเรื่องอะไรวะมาหากูถึงที่นี่” ใต้ภพที่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานเอ่ยขึ้นหลังจากได้รับรายงานจากลูกน้องว่าเหนือเกล้ามารออยู่“ขวัญล่ะ?”“เข้าห้องน้ำอยู่ สรุปมึงมีไร ถามหาเมียกูทำไม”“มึงเลิกทำตัวหวงเมียไม่รู้จักเวล

“แต่ทุกอย่างมันก็มาจากการกระทำของเฮียทั้งนั้น ตั้งแต่เรื่องของม่านมุกดาจนถึงเรื่องของโรสิตา” คราแรกเขาไม่ได้คิดจะให้เชอรีลรู้เรื่องของม่านมุกดาเพราะมันจะมีอันตรายต่อตัวของเธอ แต่เพราะมั่นใจเกินไปที่พาม่านมุกดาไปอยู่ที่นั่นแล้วเชอรีลจะไม่รู้เรื่องจนสุดท้ายถูกเธอจับได้ทำให้พลั้งปากพูดจาทำร้ายจิตใจเธอไป“ที่ผ่านมาเฮียไม่ชอบที่เชอรีลทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของเฮีย ตามหึงหวงเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แต่พอเธอจะถอยห่างจริง ๆ เฮียกลับไม่พอใจ ยิ่งเห็นว่ามีผู้ชายเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเธอเฮียก็รู้สึกหวง ไม่อยากให้เธอเป็นของใครไม่อยากให้ใครมีความสำคัญกับเธอมากกว่าเฮีย”“ยิ่งตอนนี้เฮียกลับไม่อยากหย่าทั้ง ๆ ที่ต้องการ เฮียเคยคิดว่าการปล่อยเชอรีลไปมันจะดีกับเธอมากที่สุดแต่พอนึกภาพที่ไม่มีเธอเฮียกลับปวดหนึบที่หัวใจแปลก ๆ”“ความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าความรักรึเปล่า?”“ถ้าถามกู กูก็ตอบว่าใช่ เพราะขนาดตอนกูยังไม่ได้เป็นอะไรกับขวัญกูยังหึงเลย” ใต้ภพเอ่ยออกมาอย่างไม่อายปากเมื่อนึกถึงเรื่องของตัวเองกับภรรยาสุดที่รัก เพราะเขาหลงรักเธอตั้งแต่เธอยังเป็นภรรยาของคนอื่น“เฮีย! พูดอะไรแบบนั้นคะ” แก้วขวัญหน้าแดงเรื่องเมื่อพ่อ

ประโยคร้าย ๆ ที่พ่นออกมากลางแสกหน้าเธอในวันนั้นมันทำให้เธอได้สติ เพราะถ้าหากเขามีความรู้สึกอะไรให้เธอจริง ๆ คำพูดพวกนั้นคงไม่หลุดออกมาต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นก๊อก~ ก๊อก~“เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะแก ไว้เจอกัน” เชอรีลหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะบอกลาเพื่อนรักในสายที่นัดกันไว้แล้วเดินไปเปิดประตู“ขนของขึ้นรถเรียบร้อยแล้วค่ะ เอ่อ…จะให้รายงานคุณโฬม…”“ไม่ต้อง เรื่องของฉันไม่ต้องไปรายงานให้ใครรับรู้” เชอรีลเอ่ยทิ้งท้ายเสียงเรียบก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นจากโต๊ะตรงหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องที่หลังจากนี้จะเป็นแค่เพียงความทรงจำที่ไม่น่าจดจำเท่านั้นหลายชั่วโมงต่อมา@บริษัท Aceก๊อก~ ก๊อก~“ขออนุญาตครับนาย” เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงของโฬมที่เปิดประตูเข้ามา“เอาวางไว้ก่อนกูจะไปรับเชอรีลที่โรงพยาบาล” เหนือเกล้าเอ่ยขึ้นในขณะที่สายตายังจดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้าที่เร่งเซ็นให้เสร็จเพื่อไปรับเชอรีลที่โรงพยาบาล หลังจากเซ็นหน้าสุดท้ายเสร็จก็หลุบตามองหน้าปัดนาฬิกาที่บ่งบอกว่าใกล้จะถึงเวลาที่เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วก็หยัดกายลุกขึ้นพร้อมหยิบเสื้อสูทที่คลุมอยู่บนพนักเก้าอี้

“ไม่เป็นไรนะลูก มันไม่ใช่ความผิดของหนู นาถรักหนูย่าเชื่อว่านาถไม่มีทางทิ้งหนูไปได้” ท่านหญิงอัปสรกุมมือให้กำลังใจหญิงสาวที่ไม่ต่างจากหลานแท้ ๆ แม้จะรู้สึกกลัวไม่ต่างเชอรีลแต่ในเวลานี้หล่อนต้องเข้มแข็งในขณะที่เหนือกล้ากำหมัดแน่นด้วยความรู้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นความผิดของเขาเองที่ทำให้คุณหญิงนุชนาถเป็นแบบนี้ตึก! ตึก!“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ ๆ คุณแม่ถึงอาการกำเริบขึ้นมาได้” ชณินที่เร่งฝีเท้าเข้ามาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้รับสายจากเด็กในบ้านก็ยกเลิกการประชุมแล้วกลับมาทันทีโดยมีมินตราตามมาด้วย“ตอนนี้หมอตรวจอยู่ข้างในยังไม่ออกมา” เป็นท่านหญิงอัปสรที่ตอบคำถามในขณะที่ทุกคนมีสีหน้าที่วิตกกังวลไม่ต่างกัน“พ่อเชื่อว่าคุณย่าต้องไม่เป็นอะไร เข้มแข็งไว้นะลูก คุณย่าต้องอยู่กับเราไปอีกนาน” ชณินเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ลูกสาวพร้อมโอบไหล่เล็กเอาไว้อย่างให้กำลังใจโดยที่เชอรีลเองก็ไม่ได้ปัดออก แม้จะยังโกรธผู้เป็นพ่ออยู่แต่ก็ยอมรับว่าตอนนี้เธอต้องการกำลังใจ อีกทั้งไม่ต้องการให้คุณหญิงนุชนาถต้องคิดมากกับเรื่องของเธอกับพ่ออีกแกร๊ก~เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงกว่าหมอวัยกลางคนจะเดินออก

วันต่อมา…@ที่ว่าการอำเภอ XX“เราไม่หย่ากันได้ไหม? เฮียอยากคุย…” เหนือเกล้าเอ่ยเสียงอ่อน นัยน์ตาคมเศร้าหมองมองหญิงสาวที่กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีตภรรยาอย่างขอร้อง เพราะตั้งแต่เมื่อวานเขาทั้งโทรทั้งส่งข้อความหาเธอเพื่ออยากพูดคุย อยากอธิบายแต่ทว่าเชอรีลกลับไม่เปิดโอกาสให้เลยสักนิดเช่นเดียวกับวันนี้ที่เขาไม่อยากมาแต่เพราะประโยคตัดขาดจากผู้เป็นย่าที่สั่งผ่านลูกน้องคนสนิทมาทำให้สุดท้ายต้องมาตามนัดอย่างจำใจโดยมีใต้ภพและกันต์ธีร์มาเป็นพยาน“ฉันพร้อมแล้วค่ะ” ทว่าหญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะสนใจหรือปรายตามองคนข้าง ๆ แม้แต่นิด เธอไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาก็เฝ้ารอวันหย่ากับเธอมาโดยตลอดแต่พอตอนนี้กลับมาร้องขอโอกาสแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ“ถ้าทั้งคู่ตัดสินใจดีแล้วก็เชิญเซ็นชื่อได้เลยครับ” เสียงของนายทะเบียนเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นใบหย่ามาตรงหน้าเพื่อให้เซ็นชื่อ“ค่ะ” เชอรีลรับคำโดยไม่รอช้าที่จรดปลายปากกาเซ็นลงบนกระดาษอย่างไม่ลังเลในขณะที่เหนือเกล้าได้แต่มองเธอด้วยความรู้สึกปวดหนึบที่อกข้างซ้าย เขายังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไม่สนใจคำพูดของนายทะเบียนตรงหน้า ท่าทางและการกระทำของเชอรีลที่แสดงออกมาเต็มไ