All Chapters of สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Chapter 61 - Chapter 70

“ฮะ?” “ถึงฉันจะรักเขามากแต่ฉันทนอยู่กับคนที่ทรยศหักหลังฉันไม่ได้หรอกนะโซอึก~ เขาทำกับฉันเหมือนฉันไม่มีความรู้สึกเลย”“เชอ…” เธอกุมมือของเชอรีลเอาไว้อย่างให้กำลังใจแม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเจอกับเรื่องอะไรมาแต่ก็คาดเดาได้ไม่ยากว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เป็นแน่ถึงทำให้คนที่มีความอดทนและกล้าได้กล้าเสียอย่างเพื่อนของเธอถึงยอมถอยออกมาแบบนี้ทั้ง ๆ ที่รักและเทิดทูนเหนือเกล้ามาก“ฉันเหนื่อยฮรึก! ฉันคิดว่าสักวันฉันจะเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาได้แต่ไม่เลย…ไม่เคยเลยฮือ ๆ” โซลินลุกขึ้นกอดปลอบเพื่อนสนิทปล่อยให้อีกฝ่ายระบายความในใจออกมาจนหมดในขณะที่เธอเป็นผู้รับฟังที่ดีในขณะที่เชอรีลร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น ที่ผ่านมาเธอยอมอยู่ในสถานะผัวเมียในทะเบียนเพราะเห็นแก่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแต่เขากลับทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นขนาดนี้ความอดทนเธอก็หมดได้เหมือนกันติ้ง!‘ฉันต่างหากที่เป็นคนรักตัวจริงของเหนือ ไม่ใช่เมียปลอม ๆ ในทะเบียนอย่างเธอ’หญิงสาวผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสนิทพร้อมยกมือเช็ดคราบน้ำตาออกเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ที่คิดว่าผู้เป็นย่าส่งมา ทว่าพอไล่สายตาอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมือเรียวก็บีบ

เขาเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเธอแต่เธอก็ยังเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือเขาเอาไว้ ตั้งแต่นั้นเขาก็จะตอบแทนเธอทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินหรือการเติบโตในหน้าที่การงานอาชีพของเธอแต่โรสิตากลับปฏิเสธ ท่าทางรักในศักดิ์ศรีและการถือเนื้อถือตัวที่แตกต่างจากคนอื่นทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอพัฒนาขึ้นจนคบหากันในที่สุดเขาคิดมาตลอดว่าผู้หญิงอย่างเธอที่เข้มแข็งและกล้าเผชิญกับสิ่งตรงหน้าทำให้นึกถึงแม่ของเขาที่ยืนเคียงข้างกับพ่อจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย จึงคิดว่าเธอเหมาะสมที่จะยืนเคียงข้างกับเขาโดยไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วมันเรียกว่าความรักหรือเปล่า“มึงเคยหึงหวงไหมเวลาที่เธอมีข่าวกับนายแบบนักแสดงผู้ชาย มึงเคยห้ามไหมเวลาเธอจะออกไปไหนทำอะไร” แน่นอนว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับโรสิตาเลยสักครั้งแม้ว่าเธอจะอยู่ในสถานะแฟน‘คุณไม่หึงไม่หวงโรสบ้างเหรอคะที่มีข่าวกับนายแบบว่าเดทกัน’‘ผมว่ามันไร้สาระนะ ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นยังไง’กี่ครั้งกี่หนเขาก็ไม่เคยรู้สึกหึงหรือหวงหรือถามไถ่ความจริงอะไรเลยว่าเรื่องมันเป็นมายังไง“แต่กลับกัน กับเชอรีลมึงทั้งสั่งห้ามนั่นห้ามนี่จะไปไหนมึงก็คอยส่งคนไปดูแลอยู่ตลอด พ

ในคืนนั้นเธอแค่อยากจะสานสัมพันธ์ทางร่างกายกับเขาโดยใช้ความรู้สึกผิดของเขาเรียกร้องความเห็นใจเพื่อตอกย้ำกับเชอรีลว่าเธอคือตัวจริงของเหนือเกล้า แต่ทว่าเขากลับผลักเธอออกแต่ถือว่าฟ้ายังเข้าข้างที่จู่ ๆ เด็กนั่นโผล่เข้ามาเห็นภาพชวนเข้าใจผิดนั่นพอดีแม้จะอยู่นอกแผนการแต่ก็ถือว่าได้ผลลัพธ์ดีเยี่ยม คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เลือกบ้านพักหลังนั้นแต่หลังจากที่เชอรีลวิ่งออกไปเขากลับบอกเลิกเธอเพื่อตัดขาด จนถึงตอนนี้เธอก็ไม่สามารถคิดต่อเขาได้แม้ว่าเธอจะอ้างเรื่องการเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้เมื่อสองปีก่อนก็ตามแต่เขาก็เลือกที่จะตัดขาดกับเธอไป“ไหนแกมั่นใจนักหนาไงว่าเขารักแกไม่มีทางเลิกกับแกแล้วทีนี้เป็นไงล่ะ ใครใช้ให้แกไปขอห่างจากเขาจนโดนนังเด็กนางร้ายนั่นคาบไปกิน”“ก็ตอนนั้นโรสกลัว ไม่คิดว่าระยะเวลาสั้น ๆ เขาจะหันไปจดทะเบียนกับนังเด็กนั่นได้” ที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าถึงยังไงเขาก็ไม่เลิกรากับเธอเพราะเธอเคยยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้ อีกทั้งเขายังคิดจะพาเธอไปเปิดตัวกับย่าของเขาก็ยิ่งมั่นใจว่ายังไงเธอก็คือตัวจริง“ถ้าแกอยากได้เขาจริง ๆ ก็ปล่อยท้องซะสิ ฉันรับรองว่าผู้ชายอย่างคุณเหนือเกล้าเขารับผิดชอบแกแน่”“ท้องบ้าอะ

47ลังเลในคำตอบ“ไว้ให้หายดีก่อนค่อยคุยเรื่องนี้ จะไปเข้าห้องน้ำใช่ไหมเดี๋ยวเฮียพาไป” เหนือเกล้าเอ่ยเบี่ยงประเด็นเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องหย่าร้างในตอนนี้ก่อนจะถือวิสาสะประคองร่างเล็กไปยังห้องน้ำในขณะที่เชอรีลหายใจฟึดฟัดอยากจะต่อต้านแต่เพราะยังรู้สึกร้าวระบมร่างกายที่ยังฟกช้ำไม่หายดีทำให้เธอต้องก้าวเดินไปอย่างจำใจเพราะรู้สึกอย่างเข้าห้องน้ำเต็มที“เสร็จแล้วก็เชิญออกไปค่ะ” เสียงแข็งกร้าวเอ่ยขึ้นหลังจากก้าวเข้ามาถึงจุดหมายพร้อมกับสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งไม่ยอมออกไป“เดี๋ยวเฮียช่วย…”“ช่วยเหลือตัวเองได้ค่ะ ไม่ได้เป็นง่อย” ประโยคที่หลุดออกมาทำให้เหนือเกล้ายืนนิ่งในขณะที่สายตายังคงมองใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก“ถ้าต้องการอะไรก็เรียกเฮีย เฮียจะรออยู่ข้างนอก” พูดจบร่างสูงก็หมุนเท้าเดินออกจากห้องน้ำไปตามความต้องการของร่างเล็กที่ทำหน้าขึงขังใส่ไม่หยุดปัง!เพียงแค่ก้าวเท้าพ้นจากขอบประตูห้องน้ำได้เพียงไม่กี่ก้าวร่างสูงก็ต้องชะงักนิ่งเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังสะท้านตามหลังเป็นเหตุให้หลุดออกจากภวังค์ในห้วงความคิดก่อนจะหันกลับไปมองบานประตู

49ไม่มีความหมายครืด~ ครืด~“มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ เชออยากพักแล้ว” เชอรีลเอ่ยออกมาเสียงนิ่งหลังจากกดตัดสายพร้อมกับปิดเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ส่งเสียงแผดร้องติดกันหลายสายแต่เธอเลือกที่จะไม่กดรับ“พ่อ…พ่ออยากขอโทษลูกเรื่องวันนั้น พ่อขอโทษที่ไม่ได้ฟังเหตุผลของลูกทั้ง ๆ ที่…”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะเหตุการณ์ในวันนั้นมันทำให้เชอรู้ว่าคุณพ่อรักใครมากกว่ากัน” นัยน์ตากลมที่เรียบนิ่งฉายแววความไหววูบเมื่อนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจมากที่สุดคือการที่ผู้เป็นพ่อไม่ถามไถ่แล้วก็ฟังคำอธิบายจากปากเธอ“เชอคือดวงใจของพ่อ พ่อไม่มีวันรักใครมากกว่าหนูนะเชอรีล” มือสั่นเทาพยายามจะกุมมือลูกสาวแต่ทว่าเชอรีลกลับขยับหนีทำให้ชายวัยกลางคนได้แต่ยอมรับกับความผิดพลาดที่ทำลงไปในครั้งนี้“…คุณพ่อกลับไปเถอะค่ะ เชออยากพักแล้ว” ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเบนไปทางอื่นพยายามกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์“ถะ…ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพ่อมาหาใหม่นะ ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาพ่อได้ พ่อรักลูกนะ” ชณินเอ่ยเสียงเศร้า มองลูกสาวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปเงียบ ๆ โดยที่เชอรีลไม่ได้ตอบรับหรือหันม