All Chapters of ทัวร์(เร่า)ร้อนซ่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 19

สองร่างเดินเคียงแกว่งแขนกันไปมาตามทาง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยตั้งแต่คิเคียวบอกจะไปทะเลสาบจนถึงเต็นท์“กลับมาแล้วเหรอ” โทมัสถามเมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่เมตรทั้งสองก็จะถึงเต็นท์“มาแล้ว ทำไมนายยังไม่นอนล่ะ”“ก็ฉันเป็นห่วงพวกนายนี่” เดจิยิ้มอ่อนให้โทมัสหันมองคิเคียวแล้วเดินเข้าด้านในก่อน“ขอบใจพวก เข้านอนกันเถอะพรุ่งนี้ไปเดินป่าแวะเล่นน้ำทะเลสาบกัน”“ว้าวฟังดูน่าสนุกดี” ว่าแล้วโทมัสก็มุดเต็นท์หลังใหญ่เข้าไปนอนด้านใน เตียงลมถูกเป่าปูไว้แล้วสามหลังจัดวางเป็นตัวยู สองสาวนอนด้วยกันหันหัวเข้าทางออกโทมัสนอนตรงกลางหันปลายเท้าเข้าหาสองสาว คิเคียวกับเดจินอนด้วยกันหันปลายเท้าออกด้านประตูซ่า! เสียงวิดน้ำหยอกล้อกันไปมาห้าคนริมทะเลสาบก่อนที่อลิเซียและโจแอนนาจะลากโทมัสไปหามุมลับตาคนโดยที่เขาแกล้งแหกปากขอความช่วยเหลือจากคิเคียวท่าทางของโทมัสทำให้สามสาวหัวเราะคิกคักคิเคียวเอาแต่อมยิ้มเมื่อเห็นทุกคนมีความสุขก่อนจะดึงสาวญี่ปุ่นร่างเล็กที่ยืนมองสามคนนั้นและยิ้มตามเดินไปอีกมุม“ผมก็อยากแล้วนะ” เขาพูดเสียงแผ่วเดจิยิ้มหวานดันร่างสูงจนหลังชิดโขดหิน“คุณเอาถุงยางมาหรือเปล่า”“เอามาสิ”“เตรียมพร้อมจังเลยนะคะ”“พวกผมเตร

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปกลายเป็นสองสัปดาห์จนเวลาล่วงเลยผ่านถึงสองเดือนเดจิทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง แต่ทว่ากลับกลายเป็นคิเคียวที่ต้องเป็นฝ่ายต้านทานความรู้สึกตัวเองไม่ไหวเมื่อเจอเดจิอยู่ที่ทำงาน หญิงสาวดูสดใสร่าเริงเปลี่ยนไปราวกับว่าเป็นคนละคน เธอไม่พยายามทักทายเขาเหมือนเมื่อก่อนทำให้หัวใจของเขามันกระตุกในแต่ละวันทุกครั้งที่เจอเธอในส่วนห้องพักเบรกเธอมักจะรีบชงกาแฟแล้วรีบเดินออกซ้ำร้ายเธอยังไปกับผู้ชายไม่เลือกหน้าหากมีคนชวนไปกินมื้อเที่ยงหรือมื้อค่ำ ชายหนุ่มสะกดรอยตามเพราะรู้สึกอยากรู้และไม่พอใจผสมกับคอยจับผิด แต่แล้วเมื่อกินข้าวเสร็จหญิงสาวก็ขอแยกตัวทุกครั้ง เห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเสมอวันนี้ก็เช่นกันเดจิรับปากโจนาธานว่าจะไปกินข้าวกับเขาที่บ้านและนั่นทำให้คิเคียวหูผึ่งจนอดรนทนไม่ไหวเพราะหากไปที่บ้านเขาก็ติดตามสอดส่องเธอจากด้านนอก ไม่ว่าจะผ่านกระจกหรือมุมไกลๆ ไม่ได้“นี่เดซีคุณจะไปบ้านโจนาธานเหรอ”หญิงสาวที่กำลังยกถ้วยกาแฟจรดริมฝีปากถูกร้องทักก็ต้องชะงักเมื่อเสียงนั้นคือคิเคียว เธอเหลือบตามองเขาแล้วพยักหน้า“คุณไม่ไปไม่ได้เหรอ”“มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่ไปล่ะ”หญิงสาวถามกลับพลาง

‘เดซีทำไมไม่เปิดใจให้คนอื่นบ้าง’‘นาธานฉันยังตัดใจจากเขาไม่ได้ ฮึกๆ’‘เธอยังรอเขาอยู่เหรอ’ หญิงสาวส่ายหน้ายกมือขึ้นปาดน้ำตา‘ฉันอาจกลับเข้าไปทำงานในกองทัพ’‘หา เดซีเธอไม่จำเป็นต้องลาออกเลยนะ’‘ฉันได้รับอีเมลเรียกตัว ฉันคิดว่าบางทีการไม่ได้เจอหน้าเขาทุกวันเหมือนตอนนี้ ฉันอาจตัดใจได้ง่ายขึ้น’‘แสดงว่าเธอตอบรับงานไปแล้วเหรอ’‘ยังหรอกฉันรอปรึกษาเอมิลี่อยู่ไม่รู้ว่าเธอได้รับอีเมลด้วยไหม’โจนาธานหยุดยืนอยู่ปลายเตียงมองภรรยาสุดที่รักกำลังนอนหลับฝัน นึกถึงเรื่องที่ได้ยินสองสาวคุยกันบนโต๊ะอาหารเขาเองก็ไม่อยากให้ทั้งสองห่างบ้าน ไม่อยากห่างกันกับภรรยาไม่อยากให้ลูกห่างแม่จึงคัดค้านแต่เอมิลี่ก็บอกว่าอีกหน่อยลูกก็โต ค่าใช้จ่ายในบ้านจะเพิ่มขึ้นและอาจขอประจำการในรัฐนี้ได้ ส่วนเดซีเธออาจได้เข้าหน่วยข่าวกรองและย้ายไปรัฐอื่นแน่ๆ โจนาธานได้แต่คัดค้านเท่าที่จะทำได้แต่ดูท่าแล้วเธออยากไปให้พ้น เพราะไม่อยากทนเจ็บปวดเวลาเห็นหน้าใครบางคนมากกว่า“อะ ที่รักฉันตกใจหมด” เอมิลี่อุทาน เธอตกใจที่เห็นสามียืนอยู่ปลายเตียงเอ่ยถามเมื่อร่างสูงเดินเรียบขอบสนามรักแล้วซุกตัวเข้าที่นอนนุ่มใต้ผ้าห่มเคียงกายเนื้ออุ่น“คุณไปทำอะ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดหวังของหญิงสาวที่มีต่อตนเองคิเคียวก็หยุดกึก ร่างสูงหันกลับมามองหญิงร่างเล็กเห็นเธอร้องไห้น้ำตาไหลไม่ขาดสายหัวใจเขาก็พลอยห่อเหี่ยวและเจ็บปวดไปด้วย ทำให้หวนนึกถึงคำพูดของตัวเองที่บอกเอาไว้กับเอมิลี่และโจนาธานในตอนเช้าจึงคิดได้ว่าตนเองยังไม่ได้พยายามอะไรเลย หากหนีไปตอนนี้คงเป็นการทำร้ายเธอซ้ำสองเอมิลี่สู้อุตส่าห์บอกที่อยู่ของเพื่อนเธอให้รู้แล้ว ต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของตนที่จะสานต่อความสัมพันธ์อย่างใจต้องการ เขามองไปยังประตูบ้านตอนนี้คนด้านในน่าจะยังไม่ทันสังเกตจึงเดินกลับมากอดเดจิแน่นแล้วจูงมือเธอเดินไปรถบ้านด้วย“นั่งรอตรงนี้นะผมเก็บของก่อน” ร่างสูงเดินเอาของไปเก็บเข้าตู้แล้วกลับมาพร้อมทิชชูนั่งลงบนโซฟาข้างเธอดึงกระดาษขาวแผ่นบางออกมาซับน้ำตา“ดูสิตาบวมหมด ผมขอโทษที่ทำให้คุณร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า” คิเคียวขยับเข้าสวมกอดร่างบางที่สะอื้นไห้มาตลอดทางจนตัวสั่นแล้วผละออกจับมือหญิงสาวเอาไว้มั่นทั้งสองข้างไล้หลังมือเล็กของเธอด้วยนิ้วโป้ง สายตาคู่คมจับจ้องที่มืออุ่นนุ่มก่อนเงยมองใบหน้ารูปไข่จมูกจิ้มลิ้มที่ตอนนี้แดงเท่าเปลือกตา“ผมแค่อยากขอโอกาสแก้ตัวคุณจะให้โอกาสผมอีกสักค

บทสรุปหลังจากสองสาวเข้ากลมทั้งคู่ต่างก็กลับมาปรึกษาคนรักของตนอีกที การเข้าไปรับใช้กองทัพครั้งนี้เพราะผลงานที่เคยสร้างไว้ ข้อเสนอไม่มีอะไรมากทำงานในห้องกระจกคอยกรองข่าวสารผสานงานกับหน่วยต่างๆ ผลตอบแทนดี สวัสดิการดี ที่พักสามารถเลือกในกรมหรือข้างนอกก็ได้สองหนุ่มต่างปล่อยให้คนรักตัดสินใจและจะไม่แทรกแซงใดๆ ทั้งสิ้น เอมิลี่ก็อยากได้งาน ส่วนเดจินั้นคิดว่าการได้รักกับคิเคียวเป็นเรื่องดีแต่ไม่อยากทำงานในที่เดียวกัน เพราะเกรงว่ามันจะสั่นคลอนถึงความสัมพันธ์เธอจึงตัดสินใจรับงานเธอย้ายมาอยู่รถบัสบ้านกับคิเคียวระหว่างรอดูบ้านที่ถูกใจ หลังจากเข้ากรมได้สองเดือนคิเคียวจึงพาเดจิไปพบพ่อแม่และขอเธอแต่งงานต่อหน้าบุพการี พวกเขาไม่คัดค้านสองสามีภรรยาต่างยินดีที่ลูกชายตัดสินใจจะเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที งานแต่งเกิดขึ้นเป็นพิธีเล็กๆ ที่มีแต่เพื่อนและพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย พ่อแม่ของคิเคียวได้มอบเรือนหอให้ทั้งคู่หนึ่งหลังและขอให้รีบมีหลานไวๆ ก่อนพ่อแม่ของเดจิเดินทางกลับพวกเขาบอกทั้งสองว่าว่างเมื่อไหร่อย่าลืมไปเที่ยวญี่ปุ่นสองเดือนหลังแต่งงานคิเคียวพาเดจิไปเยี่ยมโทมัสถึงได้รู้ว่าตอนนี้เขาคบกับอลิเซียและโจแอนนาแต่ก