ทัวร์(เร่า)ร้อนซ่อนรัก

“เฮ้ คนสวย”

“ไงนาธาน”

“ฉันได้ยินว่าเธอได้รอบวันหยุดยาว”

“อืม ใช่แล้วล่ะ”

“วางแผนจะไปเที่ยวไหนเหรอ”

“กำลังคิดอยู่เลย”

“อย่างไรก็แล้วแต่อย่าลืมถ่ายภาพสวยๆ อัปโหลดขึ้นโซเชียลให้ฉันดูด้วยนะเดซี” โจนาธานร้องบอกหญิงสาวตอนถือเอกสารเดินผ่านเดจิยิ้มพลางพยักหน้าให้เขา ทั้งสองคุยหยอกล้อกันเล็กน้อยขณะเก็บของและเธอคิดว่าก็คงเป็นแบบนั้นอย่างน้อยต้องมีสักสิบรูปให้อวดบนโซเชียล

“ไม่อยากเชื่อว่างานที่ฉันทำจะมีโอกาสได้พักร้อนหลายวัน อา ดีจังอีกแค่ไม่กี่วันแล้วสินะ”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกก่อนผ่อนออกเมื่อยืนอยู่นอกอาคารสำนักงาน เธอชื่อฮิเดกิ เดจิ ส่วนเดซีเป็นชื่อที่เพื่อนๆ ตั้งให้จะได้เรียกง่าย สรุปแล้วพวกเขาก็ช่วยกันตั้งจากชื่อญี่ปุ่นซึ่งมันก็แปลว่าดอกเดซีเหมือนกัน เดจิเป็นพนักงานบริษัทไอทีแห่งหนึ่งในแคนาดาอายุยี่สิบแปด เพิ่งมีโอกาสได้พักร้อนยาวจากคิวที่ทางบริษัทจัดไว้ให้หมุนเวียนแต่ละคนทุกปีจะมีบ้างที่ได้พักร้อนตรงกันสองถึงสามคน

เธอตั้งใจว่าหยุดครั้งนี้อยากจะไปเที่ยวให้ไกลที่สุด ความจริงบางทีเธอคิดว่าอยากจะหายไปจากโลกนี้เลยเพราะงานที่ทำมันเครียดจนรู้สึกว่าโลกนี้มีเพียงตนเอง หญิงสาวคิดว่ามันอ้างว้างเกินไปเมื่อต้องเดินลำพัง หยุดยาวครั้งนี้เดจิมีโอกาสได้หยุดพักพร้อมเพื่อนร่วมงานชาวญี่ปุ่นอีกหนึ่งคน เขาชื่อ นากาวะ คิเคียว

ดูจากชื่อสกุลแล้วเธอก็เข้าใจว่าเขาเป็นชาวญี่ปุ่นเหมือนกับตน มีโอกาสได้เข้ามาทำงานในพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติ แต่ก็มีบ้างที่ไม่เป็นมิตรกับคนเอเชียเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ในสายตาและความคิดเธอ แต่ทว่าคนเหล่านั้นถ้าหัดมองข้ามมันก็แค่เศษเสี้ยว

นากาวะ คิเคียว อายุยี่สิบหกมีบุคลิกและรูปร่างหน้าตาถือว่าดี ตาโตจมูกคมริมฝีปากเป็นกระจับปากล่างหนากว่าด้านบนเล็กน้อย ส่วนสูงของเขาเกินมาตรฐานคนญี่ปุ่นทั่วไป เธอคาดว่าคงถึงร้อยแปดสิบห้าฝรั่งบางคนยังตัวเล็กกว่าแม้แต่เดจิเองที่สูงเพียงร้อยห้าสิบห้าเมื่อยืนใกล้เขา เธอดูตัวเล็กไซซ์มินิมอลไปเลย

ในเวลางานทั้งคู่ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่และนอกจากเรื่องงานแล้วก็ไม่คุยเรื่องอื่น วันนี้หลังเลิกงานทั้งสองต่างก้าวออกจากบริษัท หันมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าและสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่ได้พูดกล่าวอะไรเขาเดินไปอีกทางส่วนเดจิไปอีกทางทั้งที่แอบยิ้มเมื่อได้มองใบหน้าและดวงตาคู่นั้น

“พักร้อนครั้งนี้มีเวลาถึง 15 วันจะไปไหนดีล่ะ ไปแบบแบ็คแพ็คหรือจองที่ดีๆ สักที่ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันหลังมอบหมายงานต้องหาที่เที่ยวแล้ว เดินทางคนเดียวจะเป็นยังไงบ้างนะ”

.....................

แกร๊ก แกร๊ก

“ถึงห้องพักซะทีสิ เฮ้อ เหนื่อยจริง” มือเล็กวางกระเป๋าลงหน้าโซฟา เธอแทบอยากจะกระโจนลงนอนคุดคู้และฝังตัวอยู่ในนั้นไม่อยากลุกไปไหน ในห้องพักที่สุดแสนจะเงียบเหงาหญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งทั้งที่ใจอ้างว้างได้แต่นึกถึงใบหน้าใครบางคนในความเงียบจนเกือบสงัดของห้องและทุกครั้งที่เฝ้าคะนึงถึงใครคนนั้นมันมักเกินขอบเขตเสมอ

‘ห้องที่อยู่คนเดียวนี่มันว้าเหว่เกินไปฉันอยากให้ทุกครั้งหลังเลิกงานมีแต่เสียงครวญครางของฉันกับเขาและเสียงหยอกล้อเวลาตื่นนอน อาจทำรักกันบ้างในเช้าวันหยุดนั่นมันคงจะวิเศษมาก’

เดจิไม่มีเพื่อนร่วมห้องไม่มีใครมาแชร์ห้องพัก เงินเดือนหญิงสาวมันมากพอ พอที่จะจ่ายทุกอย่างคนเดียวได้ ทั้งยังมีเงินเก็บที่ยังเหลือจากการเป็นทหารสี่ปี เธอเคยคิดจะหาเพื่อนร่วมห้องแต่ทว่าเมื่อนึกถึงเขาคนนั้นแล้วก็คิดเพียงว่าเผื่อมีสักวันเผื่อมีโอกาส จึงอยากเก็บห้องนี้ไว้ใช้ร่วมกับเขาเพียงเท่านั้น