Todos os capítulos de My Boss เจ้านายคะเราไม่เคยรู้จักกัน(Nc20+): Capítulo 21 - Capítulo 30

สองวันต่อมา... สายสนทนา... “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะพี่ หรือว่าคลิปที่เมย์ส่งไปมันเปิดไม่ได้...แต่เอ...คลิปก็แค่นาทีกว่าๆ เองนะคะ ไฟล์ไม่ใหญ่ ไม่น่าจะมีปัญหาเลยนะคะ” “คลิปไม่ได้มีปัญหา”เสียงทุ้มตอบกลับ และในขณะที่สนทนา นิ้วเรียวยาวก็กดซูมภาพนั้นดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “แล้วพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่า จะไม่ตรงสเปกพี่คะ อืม...น้องเขาโอเคสุดแล้วนะคะพี่ คือถ้าพี่ปล่อย มีคนจองคิวต่อพี่แน่นอนค่ะ” “ผมรู้จักผู้หญิงในคลิปนี้”ทั้งรู้จัก และเคยสัมผัสเธอมาก่อน ตอนแรกที่ธีร์ธวัชเปิดดูคลิปนั้น เขาช็อคหนักมาก ‘เธอมาขายตัวด้วยงั้นเหรอ’ “อ้าว! เหรอคะ แล้วยังไงคะ? พี่รู้จัก…เอ่อ…ไม่ทราบว่า น้องคนไหนคะ ที่เมย์นำเสนอพี่คือคนที่ยืนอยู่ข้างหน้านะคะ น้องเขาชื่อข้าวหอมค่ะ ส่วนคนที่ยืนด้านหลัง คือเพื่อนเธอค่ะ มาด้วยกัน” “งั้น คนแรกผมตกลง ส่วนอีกคน คุณติดต่อมาด้วยแล้วกัน ผมจ่ายทั้งสองคนเลยครับ” “พี่จะเหมาทีเดียวสองคนเลยเหรอคะ” “อืม...คนแรกผมหาให้คนอื่น ส่วนอีกคน ผมรับเอง”ธีร์ธวัชรับปากพี่ชายว่า เขาจะจัดการเรื่องความเครี

@The story hotel… ประตูห้องสวีทถูกแตะด้วยคีย์การ์ด เสียงติ๊ดสั้นๆ ดังขึ้นก่อนบานประตูหนักจะค่อยๆ แง้มออก แสงไฟอุ่นสีทองจากภายในไหลทะลักออกมาปะทะความมืดในโถงทางเดิน เผยให้เห็นร่างบางที่ถูกประคองเข้ามาอย่างระมัดระวังราวกับเป็นเพียงสัมภาระชิ้นหนึ่ง “มะ-ไม่นะ พี่จะพาจูนไปไหน?”นลินญาพยายามดิ้นเพื่อหลุดจากพันธนาการของคนทั้งสองที่กำลังพาเธอไป “พี่ขอโทษนะจูน เดี๋ยวพี่จะโอนเงินให้นะ” “ไม่นะ! หนูไม่ทำ!” “...” “เมย์วางที่เตียงนะคะ”รุ่นพี่ปีสี่บอกชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนหันหลังไปออกไปทางนอกหน้าต่าง เธอรู้ว่า แขกคนนี้ต้องการความเป็นส่วนตัวมาก “อืม...” ฮึก...พะ-พี่เมย์”น้ำเสียงอันแผ่วเบาของนลินญากำลังร้องเรียกรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังเข้าใจผิด เธอไม่ได้จะมาขายบริการ แต่ทว่า คำพูดที่เธอเอ่ยออกไปนั้นช่างยากเย็นเหลือเกิน ร่างกายของเธอกำลังร้อนเป็นไฟ ลำคอแห้งผาก “โอเค แค่นี้นะคะ เมย์กลับล่ะ ถ้าครั้งหน้าสนใจ ก็เบอร์เดิมเลยนะคะพี่” แกร๊ก! ปึ่ง! เสียงประตูเปิดและปิดในคราวเดียวกัน “นะ-หนูไม่ได้ขาย...นะ”

อีกด้านหนึ่ง... ณ ห้องสวีทหรู... “อีกรอบนะ” เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหู “เอ่อ...คือ...คุณพึ่งจะ...”ใบหน้าหวานแดงก่ำ เมื่อการร่วมรักที่แสนจะเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของพิมพ์มาดาเพิ่งจะจบลงไปไม่กี่นาทีที่แล้ว แต่เขายังจะขออีกงั้นเหรอ “ทำไม...?”คิ้วเข้มขมวดอย่างสงสัย ‘หรือว่าน้องชายเขา จะซื้อบริการแบบครั้งเดียวมาให้เขากันนะ’ ร่างกำยำยังคงทับทาบบนร่างบอบบางโดยไม่ขยับไปไหน บวกกับที่เจ้าแท่งร้อนของเขาตอนนี้ มันกำลังเริ่มที่จะขยายตัวอีกครั้ง “คุณกับหนู...เราเพิ่งจะทำไป...”รุ่นพี่ปีสี่บอกแค่ว่ามีความสัมพันธ์กับเขาครั้งแรกแล้วจบภารกิจ ไม่ได้บอกว่า เธอกับเขาจะต้องมีอะไรกันกี่ครั้ง... ‘แต่...แค่ครั้งเดียว...ก็เกือบจะตายแล้ว’ “ทำไม? ทำอีกไม่ได้หรือไง...” “เอ่อ...หนูต้องรีบกลับบ้านนะคะ...แล้วเพื่อนหนูก็รอหนูอยู่ค่ะ” “อืม...งั้น...ฉันขออีกครั้ง...ไม่เกินสิบห้านาที...โอเคมั้ย” “แต่...”สิบห้านาทีงั้นเหรอ? มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ครั้งแรกเธอกับเขาก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง พิมพ์มาดาจะทนความเจ็บแบบนั้นไม่ได้อีกแน่นอน เขาไม่เ

สามวันต่อมา... ภายในห้องโถงกว้างขวางของคฤหาสน์หรู แสงไฟสีทองระย้าเหนือเพดานทอดเงายาวเหยียดลงบนพื้นหินอ่อน...ธีร์ธวัช นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ เขาวางแขนพาดไปตามพนักพิงในท่าทีที่ดูเหมือนผ่อนคลาย ทว่าปลายนิ้วที่เคาะเป็นจังหวะเชื่องช้าเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... “...” เสียงส้นเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา น้องสาวของเขาเดินแกว่งกระเป๋าเข้าบ้านมาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เธอไม่ได้สังเกตเห็นพี่ชายที่นั่งอยู่ในมุมของห้องรับแขก และกำลังจะก้าวข้ามบันไดวนขึ้นไปยังชั้นบน “กลับดึกนะ”น้ำเสียงเรียบต่ำที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ผู้เป็นน้องสาวชะงักฝีเท้า ธิชารัตน์หันมามองพี่ชายด้วยความแปลกใจ ปกติพี่ของเธอไม่ใช่คนที่จะมานั่งรอทักทายใครในเวลาดึกดื่นแบบนี้“อ่อ...พี่ธีร์” เธอหมุนตัวเดินเข้ามาใกล้โซฟา“อืม...ไปไหนมา? ทำไมกลับดึกแบบนี้”ธีร์ธวัชไม่ได้สบตาน้องสาวโดยตรง เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สายตามองทอดออกไปที่ความว่างเปล่า ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อน ที่โรงแรมย้อนกลับมาในหัว...ภาพร่างบางที่ยังคงหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เขาก้าวเดินออกจากห้องนั้นมา โดยไม่แม

บรรยากาศภายในคลับหรูยามค่ำคืนสลัวรางด้วยแสงไฟสีอำพัน เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ขัดกับความตึงเครียดที่พาดผ่านใบหน้าของธีร์ธวัชเขานั่งหมุนแก้ววิสกี้ในมืออย่างใช้ความคิด จนกระทั่ง ธาวิน พี่ชายคนโตวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก แล้วโน้มตัวเข้ามาหา“ธีร์ เรื่องเด็กที่พี่ให้นายไปติดต่อ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”ธาวินเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่ปิดความพึงพอใจไว้ไม่มิด“ผมติดต่อคนที่จัดหาแล้วครับ แต่เธอบอกว่า เด็กคนนั้นเขาขายแค่ครั้งเดียว”“อืม...แล้วนายพอจะมีเบอร์ติดต่อสายตรงของเธอไหม? หรือที่อยู่ก็ได้”ธีร์ธวัชชะงักมือที่กำลังหมุนแก้ว สายตาคมปลาบตวัดมองพี่ชาย“ทำไมครับ? พี่ติดใจขนาดนั้นเลยเหรอ”“อืม...พี่ยอมรับเลยว่าใช่ พี่ติดใจเธอจริงๆ”ธาวินหัวเราะในลำคอพลางพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย“เด็กนั่นดูใสๆ แต่ก็น่าสนใจดี ฉันว่าจะเรียกมาใช้อีกสักครั้ง...หรืออาจจะยาวกว่านั้น นายช่วยติดต่อให้หน่อยสิ ในฐานะที่นายเป็นคนจัดหามาให้พี่วันนั้น”“...” คำว่า ‘จัดหา’ มันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจธีร์ธวัช คืนนั้นเขาโกรธจนหน้ามืดบอดเมื่อเห็นนลินญาอยู่ในคลิปนั้น เขาจึงเหมาเอาเองว่าเธอมา ‘ขายตัว’ และตัดสินใจกระชากนลินญาไปชำระแค้นส่วนตัว โ