Todos os capítulos de My Boss เจ้านายคะเราไม่เคยรู้จักกัน(Nc20+): Capítulo 31 - Capítulo 40

ธีร์ธวัช ไม่ได้ตอบคำถามแต่อย่างใด เขามีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่น้องสาวตัวดีเป็นอันดับแรก“ทิชา กลับบ้านเดี๋ยวนี้ พ่อกับแม่โกรธมากที่เธอลงจากเครื่องแล้วหายหัวมาที่นี่ ไม่ยอมเข้าบ้าน”“ทิชาโตแล้วนะพี่ธีร์ เรียนจบแล้วด้วย จะไปไหนมาไหนมันก็สิทธิ์ของทิชา”ผู้เป็นน้องยืนกอดอกมองพี่ชายอย่างไม่ลดละ“แล้วนี่ถึงขั้นตามมาถึงบ้านเพื่อนทิชาเลยเหรอคะ? เกินไปหรือเปล่าคะ”ในขณะที่กำลังโต้เถียงกัน ธีร์ธวัชก็เบือนสายตาจากน้องสาวเพื่อจะตำหนิ ‘เพื่อน’ ที่คอยให้ท้าย...แต่ทว่า...ทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างที่ยืนอยู่ข้างหลังน้องสาวตัวดีนั้น คำพูดทุกอย่างกลับจุกอยู่ที่ลำคอธีร์ธวัชถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ...ภาพเด็กสาวกะโปโลในชุดนักศึกษาเก่าๆ ที่เขาเคยตราหน้าด้วยคำหยาบคายเมื่อสามปีที่แล้วหายไปสิ้น ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวในวัยสะพรั่งสมส่วน ใบหน้าสวยหมดจดที่เคยเปื้อนน้ำตาบัดนี้ดูเรียบเฉยแต่สง่างาม ดวงตาคู่โตที่เคยสั่นไหวด้วยความกลัวบัดนี้กลับนิ่งสงบและเยือกเย็นจนน่าใจหาย...“สวัสดีค่ะคุณธีร์ธวัช”นลินญาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป็นธรรมชาติเหมือนเขากับเธอไม่เคยมีอดีตที่โหดร้ายร่วมกัน“

“แกคิดอะไรของแก ทิชา”“และที่สำคัญนะจูน ในบริษัทฉันมีผู้จัดการแผนกหล่อๆ โปรไฟล์ดีๆ เพียบ ฉันจะเลือกมาสักคน...เอาแบบเพอร์เฟกต์ๆ มาให้จีบแกต่อหน้าพี่ธีร์เลย ดูสิว่าคนขี้เก๊กอย่างพี่ชายฉันจะอกแตกตายไหมที่เห็น ‘ลูกสาวแม่บ้าน’ ที่เขาชอบดูถูก มีผู้ชายเกรดพรีเมียมมาต่อแถวรุมรัก” “...แกยังสติดีอยู่มั้ยทิชา”นลินญานิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าบึ้งตึงของผู้ชายที่ชื่อธีร์ธวัชลอยเข้ามาในหัว แต่เธอก็ส่ายหน้าทันที“ไม่เอาด้วยหรอกทิชา มันไร้สาระเกินไป ฉันอยากทำงานหาเงินเลี้ยงแม่กับน้องจริงๆ ไม่ได้อยากไปเล่นเกมประสาทกับพี่ชายแก”“จูน...แกฟังฉันนะ นี่ไม่ใช่แค่การแกล้งพี่ธีร์หรอก แต่นี่คือโอกาส”ธิชารัตนเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงจริงจัง“บริษัทฉันเงินเดือนสูง สวัสดิการดีเลิศ แกอยากซื้อบ้านให้แม่ไม่ใช่เหรอ? ทำงานที่นี่ปีเดียวอาจจะได้เงินดาวน์บ้านเลยนะ อีกอย่าง...ถ้าแกหนีพี่ธีร์ไปตลอด พี่ธีร์ก็จะคิดว่าแก ‘กลัว’ พี่ธีร์ แต่ถ้าแกเข้าไปเชิดฉายอยู่ใต้จมูกพี่ธีร์ โดยที่ไม่แคร์สายตาพี่ธีร์เลย นั่นแหละคือการเอาคืนที่เจ็บที่สุด”“...”คำพูดเรื่อง ‘เงินดาวน์บ้าน’ และการ ‘ไม่หนี’ เริ่มทำให้ใจของนลินญาสั่นคลอน“แล้ว

“ฉันยินดีกับแกด้วยนะข้าว...สุดท้ายแล้ว เราเรียนจบ ก็ได้ทำงานใกล้กัน และก็โชคดีสุดๆ ที่ไม่ต้องจบมาตกงานเตะฝุ่นกันอีก”“ใช่ๆ เราสองคนโชคดี แต่ว่าฉันโชคดีสุดๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกับแกนะจูน แกคอยช่วยเหลือฉันตลอด แม้กระทั่ง พาไป...เอ่อ...ขายความบริสุทธิ์เพื่อแลกกับเงิน...”พิมพ์มาดานิ่งไปชั่วครู่ ภาพคืนเมื่อสามปีที่แล้วที่เธอตัดสินใจยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อเงินสองแสนบาทไปช่วยแม่หนีจากพ่อเลี้ยงใจร้ายกลับเข้ามาในหัว...คืนที่เธอพานลินญาไปเป็นเพื่อนเพียงเพราะความกลัว แต่กลับทำให้นลินญาต้องเผชิญกับพายุร้ายจากความเข้าใจผิดของผู้ชายคนหนึ่ง...พิมพ์มาดารู้เรื่องนี้ เพราะรุ่นพี่ปีสี่มาสารภาพกับเธอ แต่พิมพ์มาดาก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยเรื่องนี้กับเพื่อน ถ้านลินญาพร้อมจะเล่าให้เธอฟังเมื่อไหร่ เพื่อนของเธอก็คงจะเล่าให้ฟังเอง...“อืม...ก็ในตอนนั้นแกไม่มีทางเลือกนะข้าว ฉันเองก็ช่วยอะไรแกมากไม่ได้...ลำพังตัวฉันเองก็...” นลินญาชะงักไปชั่วขณะ เหตุการณ์เหล่านั้นมันผ่านมาตั้งสามปีแล้ว เธอไม่ควรนึกถึงมันอีก“ฉันจะไม่ถามแกหรอกนะจูน ว่าที่แกไปกับฉันวันนั้น มันเกิดอะไรขึ้น ฉันเคารพการตัดสินใจของแก แต่ว่า ฉันอยากจะบอกให้แกรู้

บริษัทเตชะวงศ์วรากุล จำกัด...ณ ห้องทำงานประธานบริษัท...ธาวิน นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างอารมณ์ดี เขากำลังหมุนปากกาในมือเล่นพลางมองดูอาการของ ‘น้องชาย’ ที่บุกเข้ามาหาถึงห้องด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ“พี่ทิม! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงครับ?”ธีร์ธวัชกระแทกเสียงถามพลางวางปึกเอกสารแนะนำตัวของนลินญาลงบนโต๊ะ“พี่รับเลขาคนใหม่มาให้ผม โดยที่ไม่ถามความสมัครใจของผมสักคำ แถมยังเป็น...นลินญา!”“หืม...?”ธาวินแสร้งขมวดคิ้ว ทำเป็นหยิบเอกสารขึ้นมาดูช้าๆ ด้วยท่าทีนิ่งเฉย“อ๋อ...นลินญา เพื่อนยัยทิชาน่ะเหรอ? อื้ม ประวัติเขาก็ดีนะ เรียนจบเกียรตินิยม ภาษาอังกฤษก็เป๊ะ พี่ว่าเขาก็เหมาะกับงานเลขาหน้าห้องนายดีออก”“เหมาะตรงไหนพี่ทิม! พี่ก็รู้ว่าผมกับยัยนั่น...เอ่อ ผมกับเขามีเรื่องผิดใจกันมาก่อน”ธีร์ธวัชรีบหาคำพูดมากลบเกลื่อนความวุ่นวายในใจ“ก็ทิชามาคุยกับพี่”“แล้วนี่ทิชามาขอ พี่ก็ยอมตามใจกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ?”“เอ้า...ธีร์...น้องสาวเราเพิ่งกลับจากลอนดอน เขาอยากหางานให้เพื่อนรักทำ พี่เห็นว่าบริษัทเรากำลังขาดเลขาพอดี ก็เลยช่วยสงเคราะห์ไป”ธาวินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ“อีกอย่าง พ่อกับแม

ภายในห้องรับแขกอันกว้างขวางของคฤหาสน์เตชะวงศ์วรากุล แสงไฟสลัวส่องกระทบแก้วบรั่นดีในมือของ ธาวิน เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังราคาแพง ดวงตาคมเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ความเงียบงันรอบกายยิ่งทำให้เสียงหัวใจที่ว้าวุ่นดังก้องชัดเจนขึ้น“ดื่มดึกขนาดนี้ มีเรื่องไม่สบายใจเหรอคะพี่ทิม?”ธิชารัตน์ เดินเข้ามาทักพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เธอสังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของพี่ชายคนโต ซึ่งปกติมักจะสุขุมและเด็ดขาดอยู่เสมอธาวินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว“อืม...ก็มีเรื่องนิดหน่อย...แล้วเราล่ะ ทำไมวันนี้กลับดึก”“ทิชาไปดื่มกับจูนมาค่ะ แล้วที่พี่ทิมบอกว่ามีเรื่องนิดหน่อย คือเรื่องอะไรคะ บอกทิชาได้หรือเปล่า? คงไม่ใช่เรื่องพ่อกับแม่บังคับพี่ทิมอีกนะคะ”“เปล่า? เรื่องส่วนตัวน่ะ พี่หาทางออกไม่ได้ และคิดไม่ตก”“พี่ทิมพอจะบอกทิชาได้มั้ยคะ ว่าเรื่องอะไร เผื่อทิชาจะช่วยพี่ทิมได้นะคะ”“อืม...คือพี่มีเรื่องจะสารภาพ พี่ทำเรื่องน่าอายลงไปเมื่อสามปีที่แล้ว”เขาวางแก้วลงแล้วตัดสินใจเล่าความจริงทุกอย่างให้น้องสาวฟัง ทั้งเรื่องที่เขาเคยซื้อบริการเด็กสาวคนหนึ่งเพราะแรงยุและการจัดหาของน้องชาย แต่ผลลัพธ์ที