“ฉันให้...แกเอาไปเหอะ และไม่ต้องเอามาคืนฉันหรอกจูน”“ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก”“ทำไมอ่ะ...ฉันมีเงิน แกไม่ต้องเกรงใจฉันเลยนะ…งั้น…เอาไปก่อนก็ได้ แกมีเมื่อไหร่ก็ค่อยเอามาคืนฉันก็แล้วกัน ถ้าแกยืมฉันแบบนี้จะทำให้แกสบายใจกว่านะ”“...” ‘นลินญา’นิ่ง มองเพื่อนรักอย่างชั่งใจ วันนี้คือวันสุดท้ายของการผ่อนผันค่าเทอม แต่เธอขาดอีกประมาณสามพันบาท เธอพยายามหาแทบทุกทาง จนวินาทีสุดท้ายตอนนี้‘ทิชา’ หรือ ‘ธิชารัตน์’ เพื่อนรักต่างฐานะ รู้ความจริงถึงความเดือดร้อนของนลินญา ซึ่งปกติเธอจะไม่เคยปริปากบอกเพื่อนรักเลยสักครั้ง“แกเอาไปก่อนเถอะจูน แกไม่ต้องเกรงใจฉันเลย วันนี้ ถ้าแกไม่จ่ายค่าเทอม แกก็จะไม่ได้เรียนต่อนะ”ถึงแม้ว่า ‘ธิชารัตน์’ จะไม่ได้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเพื่อนรักเธอคนนี้ก็ตาม แต่เธอรู้ความเป็นอยู่ของเพื่อนคนนี้ทุกอย่าง“โอเค...ก็ได้ ฉันจะยืมแกก่อน เดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ เงินเดือนพาร์มไทม์ของฉันออกเมื่อไหร่ ฉันจะเอามาคืนแกนะ”งานพาร์ไทม์ที่นลินญาทำทุกวันหลังเลิกเรียน ห้าโมงเย็นถึง สามทุ่ม วันละ 300 บาท นลินญาทำงานนี้เกือบ 2 ปีแล้ว เป็นรายได้เพียงหนึ่งเดียว ที่จะช่วยลดภาระของแม่เธอได้“ไม่ต้องรีบห
Read more
LOGIN
