Todos os capítulos de My Boss เจ้านายคะเราไม่เคยรู้จักกัน(Nc20+): Capítulo 41 - Capítulo 50

“หยุดโวยวายสักทีนลินญา! ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ วันนี้ ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงเรียกชื่อใครได้อีกตลอดทั้งคืน!”“ไอ้คนใจดำ! คุณมันก็ดีแต่ใช้กำลัง...อุ๊บ!”คำด่าทอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อธีร์ธวัชโถมกายลงมาทับแล้วบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่จูบที่อุทธรณ์ขอความรัก แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการประกาศอาณาเขตและความหึงหวงที่รุนแรง เขาบดเบียดริมฝีปากหนาลงไปจนนลินญาสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ“อื้อออ!”นลินญาพยายามเบือนหน้าหนี แต่กลับถูกมือหนาหมุนใบหน้าให้กลับมารับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นต่อ ธีร์ธวัชจูบจนเธอเริ่มขาดอากาศหายใจ สมองเริ่มพร่าเลือนไปกับแรงอารมณ์ที่เขายัดเยียดมาให้“จำไว้... รสชาติแบบนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่ให้เธอได้”ธีร์ธวัชกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่บวมช้ำ“สามปีก่อนฉันเป็นคนแรก...และตอนนี้ฉันก็จะเป็นคนเดียวที่เธอจะไม่มีวันลืม!”“คุณมัน...อุ๊บ!”ริมฝีปากร้อนบดจูบปิดเรียวปากบางเก็บกักเสียงประท้วงอื้ออึงไว้ในลําคอ เขาดุนดันปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างหนักหน่วง กลืนกินลมหายใจคนตัวเล็กอย่างไม่สนว่าเธอจะเป็นเช่นไร...ธีร์ธวัชโกรธจนขาดสติ ภาพหัวเราะต่อกระซิกของเธอกับไอ้หน

ณ บ้านเช่าหลังเล็กกลางซอย...ทันทีที่เท้าก้าวพ้นประตู นลินญา ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภายในห้องรับแขกเล็กๆ ธิชารัตน์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ หน้าตาของเพื่อนรักเคร่งเครียดเคียงข้างกับแม่และน้องชายของเธอ ทั้งสามคนหันมามองเป็นตาเดียวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล“จูน! กลับมาแล้ว!”ธิชารัตน์โผเข้าหาเพื่อนรักทันที มือเรียวคว้าไหล่เพื่อนสาวไว้พลางกวาดสายตามองสำรวจร่องรอยความผิดปกติตามตัว“เป็นยังไงบ้าง จูน...พี่ธีร์ทำอะไรเธอหรือเปล่า”นลินญาเห็นสีหน้าซีดเผือดของแม่ที่มองมาด้วยความไม่สบายใจ เธอจึงพยายามปั้นหน้ายิ้ม ปรับเสียงให้ปกติที่สุด“ฉันไม่เป็นไร แค่คุยธุระกับคุณธีร์เขานานไปหน่อย...แม่คะ จูนกลับมาแล้วนะ ไม่ต้องห่วงนะคะ"เธอหันไปสบตากับทิชาเป็นเชิงรู้กัน ก่อนจะจูงมือเพื่อนรักเลี่ยงออกมา“ทิชา... เราเข้าไปคุยกันในห้องเถอะ” ภายในห้องนอนของนลินญา...ทันทีที่บานประตูห้องนอนปิดลง ธิชารัตน์ก็ไม่รอช้า เธอรีบคั้นความจริงจากปากเพื่อนทันที“เล่ามาเร็ว พี่ธีร์ทำอะไรเธอหรือเปล่า?”นลินญานั่งลงบนขอบเตียง ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความรู้สึกสับสนที่ตีรวนอยู่ในอกเริ่มเบาบางลงเมื่อได้อยู่กับค

“คุณธีร์! ปล่อยค่ะ นี่มันในห้องทำงานนะ”“ห้องทำงานฉัน ใครจะกล้าเข้ามาถ้าฉันไม่อนุญาต และเช้าแบบนี้ ยิ่งไม่มีใครมาเลยด้วยซ้ำ”ธีร์ธวัชไม่ฟังเสียงทัดทาน ซ้ำยังกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา มือหนาลูบไล้ที่เอวคอดแผ่วเบา แถมยังแกล้งปัดป่ายไปมาจนนลินญาต้องหดคอหนี“ตอบมาได้แล้วนลินญา...ฉันไม่อยากฟังเรื่องเวลาหรือเรื่องงาน หรือเรื่องอะไรทั้งนั้น”เขาซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาวระหง สูดกลิ่นหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาตลอดสามปี“ถ้าเธอยังอึกอักไม่ยอมตอบ ฉันจะถือว่าเธออยากให้ฉัน ‘ลงโทษ’ ด้วยการจูบ...และสาบานเลยว่ารอบนี้ฉันจะจูบจนเธอขาดใจตายคากอดฉันไปเลย”“คุณธีร์! คนบ้า...”นลินญาหน้าแดงก่ำ พยายามปัดปัญหามือไม้ที่เริ่มไม่อยู่นิ่งของเขา“หยุดลูบก่อนค่ะ”“เธอก็แค่ตอบมาว่า ‘ตกลง’ คำเดียว แล้วมือฉันจะหยุด...”เขาเลื่อนใบหน้าขึ้นมาสบตาในระยะประชิด แววตาเจ้าเล่ห์และกรุ้มกริ่มนั้นทำเอานลินญาใจสั่นระรัวธีร์ธวัชไม่เพียงแค่ขู่ แต่เขาเริ่มรุกหนักขึ้นจนนลินญาตั้งตัวไม่ติด มือหนาซุกซนเริ่มลูบไล้จากหัวเข่ามนขึ้นไปตามเรียวขาเนียนภายใต้กระโปรงทรงสอบอย่างแผ่วเบาแต่จงใจ และเมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวเ

ท่ามกลางบรรยากาศสุดหรูของภัตตาคารบนชั้นดาดฟ้า แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ ‘พิมพ์มาดา’ รู้สึกผ่อนคลายลงได้เลย เธอนั่งเกร็งจนไหล่ห่อ มือบางบีบเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะอาหาร อาภรณ์ราคาแพงที่นลินญาช่วยจัดหาให้ใส่มาในวันนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกแปลกที่และประหม่ากว่าเดิมเธอยังจำคำพูดของเพื่อนรักได้แม่น ‘แกลองไปเจอเขาก่อนสิ ถ้าแกไป แกจะได้รู้ไง ว่าทำไมคุณธาวินเขาถึงอยากกลับมาติดต่อแกอีกครั้ง แกหลบแบบนี้ไม่ได้หรอกนะข้าวหอม’แต่สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของเธอ คือภาพจำอันน่าอับอายเมื่อสามปีก่อน...คืนที่เธอยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อเงิน คืนที่เธอขายตัวให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้“อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ หรือว่าอึดอัดที่ต้องมาเจอฉัน”เสียงทุ้มสุขุมของ ธาวิน เอ่ยขึ้น ทำเอาคนกำลังเหม่อสะดุ้งเล็กน้อย“เปล่าค่ะ...ข้าวแค่...ไม่คิดว่าคุณธาวินจะยังอยากเจอข้าวอีก หลังจากวันนั้น เรื่องที่ข้าว...เอ่อ...ต่อว่าคุณไป”เธอหลบสายตา“แต่ว่า เรื่องเมื่อสามปีก่อน มันควรจะจบลงไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว ข้าวพยายามลืมมันไปหมดแล้วค่ะ”“แต่ฉันลืมไม่ได้”ธาวินตอบกลับทันควัน แววตาที่เคยมั่นคงและดูเป็นผู้ใ

“แล้วพวกเธอล่ะ...คิดว่าตัวเองจะอยู่ในตระกูลเตชะวงศ์วรากุลได้ยังไง?”คุณปกรณ์เอ่ยเสียงเรียบแต่บาดลึก“ฐานะทางบ้านของพวกเธอกับตระกูลเรามันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว นามสกุลเรามีภาระที่ต้องแบกรับมากกว่าแค่ความรักประเดี๋ยวประด๋าวนะ”คำพูดถากถางเรื่องฐานะทำให้นลินญาและพิมพ์มาดาหน้าเสีย มือที่ประสานกันอยู่สั่นเทาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ยังไม่ทันที่พวกเธอจะได้อ้าปากตอบ...“พ่อครับ!”ธีร์ธวัชโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาคว้ามือนลินญามากุมไว้แน่นต่อหน้าพ่อ“เรื่องฐานะมันไม่ใช่ประเด็น และนลินญาเขาก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่พ่อจะมาวัดค่าด้วยเงินหรือนามสกุล!”“ผมเองก็เหมือนกันครับพ่อ”ธาวินเสริมทัพน้องชาย แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีที่เห็นผู้หญิงของตัวเองเริ่มน้ำตาคลอ“ถ้าพ่อยังเห็นว่าความสุขของลูกชายตัวเองสำคัญน้อยกว่าหน้าตาทางสังคม...ผมว่าเราคงคุยเรื่องนี้กันไม่จบแน่”คำพูดของคุณปกรณ์เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ แววตาคมกริบของผู้เป็นพ่อจ้องมองลูกชายทั้งสองอย่างกดดันเพื่อย้ำเตือนถึงภาระหน้าที่ที่แบกไว้บนบ่า“แกคิดว่าธุรกิจของบริษัทเรามันไม่พึ่งเส้นสายเลยหรือไง?”ผู้เป็นพ่อถามกลับเสียงเข้ม“การ