Todos os capítulos de My Boss เจ้านายคะเราไม่เคยรู้จักกัน(Nc20+): Capítulo 11 - Capítulo 20

“จัดฉากเองทั้งนั้น…เข้ามาในคลับ…แต่งตัวแบบนี้…พาฉันมาห้อง…”มือเขาบีบข้อมือเธอแน่นจนแทบช้ำ“คิดว่าฉันโง่หรือไง!”“ไม่นะคะ! คุณเข้าใจผิด หนูไม่ได้ทำ...”คำกล่าวหาถาโถมเหมือนค้อนทุบ เธอพยายามดันไหล่เขา“อย่าโกหก!”เสียงเขาคำรามต่ำ ร่างกายกำยำสั่นด้วยฤทธิ์ยาและโทสะผสมกัน“ฉันบอกเธอแล้ว…ให้เลิกยุ่งกับน้องฉัน!”“หนูไม่ได้...”หัวใจนลินญากระตุกวูบ ความทรงจำวันนั้นผุดขึ้น คำสัญญาที่เธอจำใจรับ ทั้งที่ไม่เคยอยากตัดเพื่อนรักของเธอทิ้งเลย“หนู…” เธอหอบ พยายามอธิบาย“หึ! ตอบไม่ได้! เพราะมันคือเรื่องจริงสิ!”แต่เขาไม่เปิดช่องให้คำอธิบายใดผ่านเข้าไปได้ สติที่ถูกยากัดกินเหลือเพียงความเข้าใจผิดที่ตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเธอหักหลังคำพูด ‘เธอตามเขามา’ ‘เธอวางกับดัก’“ไม่นะคะ หนูเจ็บ ปะ-ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ”นลินญาพยายามอ้อนวอนเขา สายตาของเธอกวาดมองหามือถือของเธอ ‘ทำไมยัยทิชาถึงไม่กลับมาอีกนะ’“สายไปแล้ว...”มือเขาล็อกข้อมือเธอขึ้นเหนือศีรษะ เธอดิ้นสุดแรงแต่แทบไม่ขยับ ร่างเขาคร่อมกดทับจนลมหายใจเธอสะดุด“ถ้าอยากได้นัก…”เขาหอบใกล้ริมฝีปากเธอ เสียงแหบแตก“ไม่ค่ะ...”นลินญาพยายามดิ้นสุดฤทธิ์ แต่ทว่า ก็สู้แรงค

สองชั่วโมงต่อมา...บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ ราวกับถูกดูดอากาศออกไป เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังเบาๆ กับลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มบนเตียงที่หลับสนิทไปแล้ว หมดแรง หมดสติ หมดการควบคุมทุกอย่าง“...” เด็กสาวนอนนิ่ง ดวงตากลมโตเปิดค้างมองเพดานที่พร่าเลือน น้ำตาที่ไหลไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งทำให้ขอบตาแสบจนชา ความเจ็บระบมแล่นช้าๆ ตามผิวกายและเรือนร่างที่บอบช้ำสาหัส “ฮึก...”เสียงสะอื้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา เธอค่อยๆ ขยับร่างของตัวเองทีละนิด ความรู้สึกแรกคือหนักทั้งตัว หนักจนแทบยกไม่ขึ้น “อุ๊ย...”นลินญาใช้ข้อศอกดันตัวเองขึ้นจากที่นอนอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวดึงรั้งกล้ามเนื้อที่ระบมจนต้องกลั้นหายใจ เส้นผมที่ยุ่งเหยิงตกลงมาปิดหน้า ชุดที่ขาดยับนั้นกระจายอยู่บนพื้น เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างของเธอโดยสัญชาตญาณ แม้มือจะสั่นจนทำอะไรไม่ถนัด แต่เธอก็พยายามข้างกายเธอ...เขานอนทอดกายอยู่บนเตียง ผ้าปูยับย่นใต้ร่างกว้าง แผ่นอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจลึกและหนักของเขา ร่างใหญ่หลับสนิทราวกับคนที่ถูก ‘ชัตดาวน์’ (Shutdown) ไม่หลงเหลือเค้าความดุร้ายก่อนหน้านั้นอยู่เลยภ

แสงแดดตอนเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาเป็นเส้นบางๆ พาดลงบนเตียงกว้างในห้องสวีทรูมสุดหรูที่เงียบสงบ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยังติดอยู่ในอากาศ...เรือนร่างกำยำขยับตัวช้าๆ ความหนักอึ้งในศีรษะแล่นขึ้นทันทีที่เขาลืมตา เปลือกตารู้สึกหนาและแห้งเหมือนถูกถ่วงด้วยอะไรบางอย่าง...“อืม...”เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอ ร่างใหญ่พลิกตัวหงายมองขึ้นไปเพดานอยู่นาน ความทรงจำค่ำคืนที่ผ่านมานั้น กระจัดกระจายเป็นเศษภาพที่ไม่ต่อเนื่อง แก้วเหล้า เสียงหัวเราะ เพลงดัง แล้วก็…อะไรบางอย่างที่พร่ามัวเกินกว่าจะจับภาพได้เขายกมือขึ้นกดขมับ นิ้วสางผมที่ยุ่งเหยิง หัวใจเต้นช้าอย่างคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตัว แต่ทว่า ในอกกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดคล้ายหล่นหายบางสิ่งไปโดยไม่รู้ว่าอะไรธีร์ธวัชลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนตกลงมากองที่เอว สายตากวาดมองห้องนอนตัวเองอย่างเคยชิน แต่เช้านี้มันต่างออกไปเล็กน้อย หมอนอีกใบยับย่นผิดรูป ผ้าปูเตียงมีรอยย่นเป็นทางยาวและบนเตียงนั้น…มีรอยบางอย่างเกิดขึ้นเขาชะงัก ผุดลุกจากเตียงทันที ลมหายใจถี่ขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ คลี่ออกทีละนิดเขาขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำช่วงนั้นพร่าเลือน แต่มีบางอ

ห้องอาหาร...ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลเตชะวงศ์วรากุล...แสงไฟจากโคมคริสตัลเหนือโต๊ะอาหารยาวสาดลงบนจานกระเบื้องสีขาวเรียบหรู ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ มีดส้อมวางขนาน แก้วไวน์เรียงตรง แม้แต่ผ้าเช็ดปากยังพับเป็นมุมเฉียบเหมือนถูกคำนวณไว้แล้วแต่บรรยากาศบนโต๊ะกลับไม่เรียบร้อยงดงามเช่นนั้น..ประมุขของบ้านนั่งหัวโต๊ะ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเข้ม ทำให้พื้นที่ทั้งโต๊ะเหมือนแคบลงอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่ได้แตะอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เพียงวางมือประสานบนโต๊ะไม้เนื้อดี และกวาดสายตาคมกริบมองลูกทั้งสามคนทีละคนอย่างช้าๆคำพูดของภรรยาที่เล่าเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ยังคงค้างอยู่ในอากาศ ลูกชายคนโตนั่งตัวตรงด้านขวา ใบหน้าสุขุมเคร่งขรึมตามแบบผู้สืบทอดที่ถูกหล่อหลอมมาอย่างดี“...” ธาวินวางส้อมลงเงียบๆ เมื่อรู้ว่าสายตาของผู้เป็นพ่อหยุดอยู่ที่เขา“สรุปเรื่องของบอร์ดบริหารวันนี้มาหรือยังทิม”‘ปกรณ์’ หันไปถามบุตรชายคนโตเป็นอันดับแรก น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อไม่ดังมาก แต่หนักจนเหมือนกดทับทั้งโต๊ะ “ครับพ่อ”น้ำเสียงของลูกชายคนโตราบเรียบ ควบคุมจังหวะหายใจอย่างระวัง“ผมกำลังตรวจรายละเอียดขั้นสุดท้ายอยู

“ฉันกับพี่ธีร์คุยกัน เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น แกรู้มั้ยจูน ว่าพี่ธีร์อยากจะรับผิดชอบแกด้วยนะ” “รับผิดชอบ?” “ก็ใช่น่ะสิ ตอนแรก ฉันยังคิดว่า นี่ฉันฟังผิดหรือเปล่าเนี่ย แต่เอาเข้าจริงๆ พี่ธีร์กลับจริงจังมากเลยนะ ฉันเลยถามกลับไปว่า พี่ธีร์จะรับผิดชอบแต่งงานหรือว่าจดทะเบียนสมรสดีล่ะ” “แล้ว...”หัวใจของเด็กสาวเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก เพื่อรอฟังคำตอบจากเพื่อน “พี่ธีร์ก็บอกว่า ได้ทั้งนั้น เพราะพี่ธีร์เป็นคนทำ พี่ธีร์ก็ต้องรับผิดชอบ แล้วแกว่าไงล่ะจูน” “ฉันบอกแกไปแล้วไง ว่าไม่ต้องให้พี่ชายแกมารับผิดชอบ ฉันไม่อยากให้แม่ของฉันเดือดร้อน แกคิดว่าแม่ของแกจะยอมเหรอ สุดท้ายแม่ของฉันก็ต้องโดนแม่แกเรียกไปอีกนะ และอีกอย่าง คนไม่รักกัน รับผิดชอบไป ก็ไม่เกิดประโยชน์หรอก” “อืม...นั่นสิ ฉันก็บอกพี่ธีร์ไปแบบนั้นเหมือนกันนะ แต่พี่ธีร์ก็เหมือนจะไม่โอเค ที่แกบอกปฏิเสธความรับผิดชอบ เหมือน*เฟลๆ น่ะ” “พี่ชายแกคงรู้สึกผิด และเสียหน้าหรือเปล่า ความจริงเขาก็ไม่น่าจะจริงจังนะ ฉันกับพี่ชายแก มันเหมือนทางคู่ขนานอยู่แล้ว ถึงฉันจะตกลงแต่งงานกับพี่ชายแก