Semua Bab ไม่ได้รักเธอ: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 32 ง้อ“อืม..บัวโสด”“โสด..เหี้ยอะไรวะบัว!” ทั้งสามสะดุ้งมองไปยังคนต้นเสียงด้วยความตกใจ ใบบัวถึงกับอ้าปากค้างมองเจคอปอย่างตกตะลึง"เชี่ย..ทำไมพี่เขามาสภาพนี้วะ" มัดหมี่ป้องปากพูดเบาๆร่างสูงสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น ใส่เพียงรองเท้าแตะแบรนด์หรู ทั้งที่เวลานี้เขาควรอยู่ในชุดนักศึกษา ผมไม่ได้เซท ใบหน้าดูอิดโรย มีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบมือทั้งสองข้าง ข้อพับแขนข้างซ้ายมีพลาสเตอร์แปะอยู่ อย่าบอกนะว่าที่หายไปเพราะเขาป่วย“คุณเจ..”“เออ..ฉันเอง” เจคอปกระแทกเสียงพร้อมกับชี้หน้าตัวเอง เพื่อย้ำให้ใบบัวรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้จะพูดอะไรก็ช่วยคิดนิดหนึ่งห่า..คนอุตส่าห์ลากสังขารออกจากโรงพยาบาลมาหาทันที ที่แพทย์อนุญาตให้กลับบ้าน แต่เสือกมาได้ยินคำว่า ‘โสด’ จากปากคนที่คิดถึงตลอดเวลาที่นอนซมให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนกำลังอารมณ์ดี หวังจะมาง้อ กลับต้องมาอารมณ์เสียจนได้“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เจคอปไม่สนใจว่าใบบัวนั่งอยู่กับใคร เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาแล้วจับแขนเธอดึงให้ลุกขึ้น“ทำอะไร..ปล่อยบัวนะ” หญิงสาวสะบัดอย่างแรงจนเจคอปต้องยอมปล่อยเพราะเจ็บแผล ทั้งสองยืนสบตากันโดยไม่มีใครหลบ มัดหมี่กับไตเติ้ลก็ลุกยืนมองไป

บทที่ 34 ฝันร้ายแกร็กร่างสูงค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาในห้องพัก ขายาวก้าวไปยังเตียงขนาดสามฟุตริมหน้าต่าง ที่มีร่างเล็กนอนขดตัวหลับใหลอยู่ในห้วงความฝัน“........” เจคอปคุกเข่าลงบนพื้น ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าเนียนใสที่ดูหม่นหมองแม้ว่าในยามหลับ หางตายังมีคราบน้ำตาติดอยู่“เด็กดี..”ฝ่ามือที่มีผ้าพันแผลลูบศีรษะทุยอย่างเบามือราวกับกลัวเธอจะแตกสลาย อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงจากการหายใจที่ติดขัด ลมหายใจพรืดยาวถูกเป่าออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จากความรู้สึกผิดที่ได้กระทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเลือดเย็น“ขอโทษ..” ริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากมนด้วยความอ่อนโยน“อื้อ” สัมผัสทางร่างกายกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหน้าทำให้ใบบัวขยับตัว เธอพยายามลืมตามองแต่เห็นเพียงภาพลางๆ จากนั้นก็จมดิ่งเข้าสู่การหลับใหลอีกครั้ง เจคอปขมวดคิ้วยุ่งสงสัยกับอาการสะลึมสะลือลืมตาไม่ขึ้นและไม่เป็นตัวของตัวเองของหญิงสาว“นี่เธอกินยานอนหลับเหรอ” ชายหนุ่มมองถุงยาต้นเรื่อง กัดริมฝีปากข่มอาการจุกหน่วงที่ใจเอาไว้“ขอโทษ..ที่รัก ฉันขอโทษ”“ฮึก..ฮื้อ”เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา ราวกับเธอรับรู้ถึงคำพูดของเขา ร่างบางเริ่มดิ้นน้อยๆ หอบหายใจถี่ เหงื

บทที่ 36 คุณเจอย่ามั่นวันต่อมาหลังเลิกเรียนเจคอปขับรถมาดักรอใบบัวที่หอพักเพราะวันนี้เธอหลบหน้าเขาทั้งวัน เวลาเกือบสี่ทุ่มยังไม่มีวี่แววว่าใบบัวจะกลับ พยายามติดต่อแต่เหมือนว่าใบบัวจะบล็อกเขาทุกช่องทาง“โธ่..เว้ย ให้มันได้แบบนี้สิวะ สัส”เจคอปทุบพวงมาลัยรถอย่างฉุนเฉียวที่ไม่รู้ว่าใบบัวไปไหน ไปกับใคร ทั้งเป็นห่วงทั้งกลัวว่าเธอจะไปกับคนที่คิดไว้แสงไฟจากรถคันหรูสาดเข้ามาแล้วจอดนิ่งอยู่ลาดจอดรถของหอพัก ทำให้คนรอโกรธแทบลุกเป็นไฟ ร้อนใจจนอยากพุ่งไปกระชากร่างบางที่ก้าวลงจากรถมาเขย่าแรงๆ เพื่อระบายความโกรธกับกูทำหน้ายังกะเห็นผี กับไอ้เหี้ยนี่ยิ้มระรื่นเชียวนะ แม่ง..เห็นแล้วขึ้นเจคอปซุ่มดูใบบัวกับไตเติ้ลอยู่ในรถ พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ ขืนทำอะไรบุ่มบ่ามใบบัวจะโกรธและเมินเฉยไปมากกว่าเดิม ท่องยุบหนอพองหนอจนจะเป็นบ้า และในจังหวะที่ไตเติ้ลยกมือหยิบอะไรสักอย่างออกจากผมใบบัวเขาก็ฟิวส์ขาดทันทีเจคอปเปิดประตูรถ เดินตรงไปยังสองร่างที่ยืนคุยกันอยู่อย่างรวดเร็ว เขาผลักอกไตเติ้ลจนเซ แล้วทำท่าจะเข้าไปชก“มึงทำอะไรเมียกู!”“คุณเจหยุดนะคะ”ถึงตกใจที่เห็นเขา แต่ใบบัวก็รีบกางแขนปกป้องไตเติ้ลเต็มที่ รู้สึก

บทที่ 38 ทดสอบประสิทธิภาพ NC“อื้อ..อย่าเลียค่ะ”ใบบัวปัดมือเขาที่เริ่มวุ่นวายกับเนื้อตัว เธอพยายามถอยสะโพกออกจากกลางกายของเขา อยากดิ้นหนีแต่ไม่กล้าเพราะกลัวจะโดนจุดยุทธศาสตร์ของเขาแล้วทำให้อาการแย่ลง“อื้ม” เจคอปไม่ฟังเสียงทัดทาน ยังคงใช้ลิ้นปาดเลียไปทั่วใบหูของเธอเพื่อปลุกเร้า บีบขย้ำหน้าอกอวบใหญ่นึกขัดใจที่เธอใส่บราเซียร์ จากที่ดิ้นเบาๆ ใบบัวก็เริ่มดิ้นแรงขึ้น เขาลวนลามเธอได้ก็คงดีขึ้นแล้ว“คุณเจควรพักผ่อนนะคะ อื้อ” เสียงขาดหายไปเมื่อถูกดึงใบหน้าให้หันกลับไปรับจูบที่ประกบเข้าหาอย่างรวดเร็ว ลิ้นสากร้อนสอดเข้ามาในโพรงปากจังหวะที่ใบบัวร้องห้าม เธอพยายามหันหน้าหนีแต่มือหนากลับล็อกใบหน้าเอาไว้เพื่อรับจูบที่ทวีความดูดดื่ม ลิ้นของเขายังคงช่ำชองในการดูดดุนและตวัดเล่นกับลิ้นของเธอ“อื้ม” เจคอปครางอย่างพอใจเมื่อได้ดื่มกินน้ำลายแสนหวานของเธอ แก่นกายเริ่มปวดตุบๆ ไม่ใช่อาการเจ็บจุกอีกต่อไป แต่เพราะอารมณ์ใคร่ล้านๆ เขารู้สึกดีขึ้นหลังจากหลับไปเกือบหนึ่งชั่วโมง และยิ่งมั่นใจว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ หากได้ทดสอบใช้งานแก่นกายกับใบบัว“อื้อ อื้อ” ใบบัวใช้มือผลักลำตัวเขา ดิ้นแรงขึ้นเมื่อคิดได้ว่ากำลังตกอยู่ใ

บทที่ 40 เก็บ Level“เมื่อวานกูเห็นเม็ดทรายร้องไห้..ไม่รู้ว่าเป็นอะไร” “........” เจคอปนิ่งงันไปชั่วครู่ ก้มมองใบบัวลูบผมยาวสลวยเบาๆ ก่อนตัดสินใจพูดกับไทป์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เวลากูอยู่กับบัว มึงไม่ต้องพูดเรื่องเม็ดทรายนะ กูไม่ชอบ!”3 ชั่วโมงต่อมา..ใบบัวนั่งก้มหน้าอยู่โซฟาตัวใหญ่มุมห้อง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้แพทย์เข้ามาตรวจเจคอปช้ากว่าปกติ เพราะเขาไม่ยอมให้ใครเข้ามาในห้องตอนเธอหลับอยู่“ฟุ่ว..ดีนะที่ไม่เป็นอะไร”ใบบัวพึมพำเมื่อฟังผลตรวจจากแพทย์ว่าเขาปกติดี ไม่มีอาการน่าเป็นห่วง อีกหนึ่งเดือนแพทย์นัดมาตรวจติดตามซ้ำอีกรอบ ความจริงก็พอเดาได้ว่าเขาไม่เป็นอะไรมากจากการมีเซ็กส์เมื่อคืน ก็เธอถึงขั้นสลบนอนหลับใหลไม่รู้ตัวทันทีที่บทรักจบลง แบบนี้จะเรียกว่าผิดปกติได้ยังไงคนอะไรแรงดีชะมัด ยังเจ็บกลางกายไม่หาย ทำอย่างกะอดอยากปากแห้งมาเป็นปี กระแทกเอากระแทกเอา ดีนะที่เธอไม่ขาดใจตายไปเสียก่อน ใจร้าย หื่นกามไม่เคยเปลี่ยน“นั่งด่าผัวในใจเสร็จยัง”เสียงพูดปนขำดึงให้ใบบัวหลุดออกจากภวังค์ มองร่างสูงที่หย่อนสะโพกนั่งเบียดอย่างตกใจ กวาดตาไปรอบๆ ห้องก็ไม่มีใครอยู่สักค