บทที่ 31 โสดปัง ปัง ๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องพักดังขึ้นในเวลาสองทุ่มของวัน เจคอปที่เพิ่งกลับมาถึงก็ขับรถตรงดิ่งมายังหอพักของใบบัวทันที มือที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่ยกขึ้นทุบประตูสุดแรงเมื่อไม่มีคนด้านในเปิดออกมา“บัว..เปิดประตูให้ฉันหน่อย”ปัง ปัง ๆเสียงเคาะดังอยู่เป็นนานจนข้างห้องออกมาดู และก็ต้องตกใจที่เห็นเจคอปยืนหัวเสียทุบประตูจนผ้าพันแผลสีขาวมีเลือดซึม“เจ้าของห้องไม่อยู่มั้งคะ”เด็กสาววัยรุ่นร้องบอก ทั้งที่รู้สึกกลัวเพราะแสงไฟตรงที่เขายืนอยู่สลัวจึงเห็นหน้าไม่ค่อยชัด แอบคิดว่าชายหนุ่มเป็นพวกอันธพาลมาเก็บหนี้รายวัน“น้องพอรู้มั้ยครับว่าเขาไปไหน”เจคอปหันมาถามเสียงเรียบ ใบหน้าที่กระทบแสงไฟทำให้เด็กสาวต้องยกมือทาบอก จากที่กลัวกลายเป็นตกตะลึงกับความหล่อเหลา ผิวหน้าขาวเนียนใสบวกกับโครงหน้าสุดเพอร์เฟค ทำให้เด็กสาวต้องอุทานในใจว่า หล่อเหี้ยๆ(จ้ะ..หล่อแบบเหี้ยๆ เลยล่ะ 55)“ไม่รู้ว่าไปไหน แต่เห็นออกไปตอนบ่าย กลับมาอีกทีตอนหกโมงเย็น แล้วก็ออกไปอีก”“อ่อ..ขอบคุณนะครับ”“พี่มีธุระอะไรกับห้องนี้หรือเปล่า ฝากหนูบอกได้นะ”“ฉันมาหาแฟนน่ะ" ชายหนุ่มตอบแล้วทำหน้านิ่งขรึม“อ่อ..” เด็กสาวยิ้มแห้งแ
Terakhir Diperbarui : 2026-04-10 Baca selengkapnya